Արուսյակ ՕՀԱՆՅԱՆ

ՄԱՄ
Մա՜մ,
ինձ ծուռ ես ծնել
ու զարմանում ես,
որ ընտրում եմ դեռ
ճամփաները ծուռ,
որոնք ոչ մի տեղ
ինձ չեն հասցնում,
որոնք պտույտ են,
որոնք իմ միջով
ինձ բերում են ինձ,
որ քեզ մոտ չգա՛մ:

Մա՜մ,
դու մի՜ վախեցիր՝
ես չեմ մոլորվում,
լույսը ուղղակի
մեր հին ու բարի,
տաքուկ սենյակի
վառի՜ր նույնությամբ
ճանապարհներիս,
ու վառիր այնպես,
երբ իմ մանկության
լուսաբեր տան մեջ
քեզնից բաժանող
մեկ դուռը անգամ
բացվում էր ուղիղ
սրտիս կտուրին:

Մա՜մ,
ու ո՜չ մի Աստված,
թե քեզ հետ անցա
մառ գողգոթայի
իմ բաժին ճամփան,
որ չէի ընտրել,
որ չէիր ընտրել,
միասին անցանք,
որ աստվածանաս,
որ աստվածակամ
պտույտով բախտի
վեր ու վարելով
ես քոնը մնամ,
որ երջանկությունը
ճարահատորեն
տառապանքներիս
հատուցում որպես
գալիք օրերիս
ստնտուն դառնա:

***
Լողալուց առաջ
ջրի խորությունը
չափելու համար
թե քար եք նետում
խորքը ջրերի՝
կենդանի խիղճը
չափելու պահին
քարը վայր դրեք:

ԵՌՄԱՆ ՎԱԽ
Փոքրացել է
ճաշի կաթսան մեր տան,
ու ապրում եմ մանուկներիս՝
հորս ու մորս հետ,
որոնց բնից ճյուղատարած
շիվ առ շիվ, թոռ առ թոռ՝
կարոտը խուլ
երկրից երկիր
արձագանքող
սիրտը նրանց
քրքրել ու քարտեզել է:
Փոքրացել է
ճաշի կաթսան մեր տան,
հստակում է զարկերը իր
լռության մեջ
ծերացած, հին ժամացույցը,
ճաշն եփելիս էլ շտապելու
ոչինչ չկա,
ոչ էլ՝շուտ է:
Լռությունը այնքան բութ է,
կար ժամանակ՝
երազանք էր
պատերից ներս
երեկոյան մենությունը,
որ խռովքս փռեմ թղթին:
Հիմա տանը
նույն աղմկող լռությունն է,
ու… չի գրվում:
Փոքրացել է
ճաշի կաթսան մեր տան,
մեծ է միայն երանելի երկվորումս,
որ մեր տանը
թե՛ ծնող եմ, թե՛ երեխա:
Երեք օր է իմ ապակուն
զարկվում է նույն թռչունը՝
երկու լուրը ստացա արդեն,
երրորդ լուրը ուշանում է,
վախենում եմ՝
ծերանում են մանուկներն իմ,
ծերանում են,
կաթսայի մեջ
շահասպրամը դեռ բուրում է…

ՆՈՒՅՆԱՑԱԾ ԿԱՅԱՐԱՆՆԵՐ
Փոքրիկ ու նեղ կոշիկներով
մեծ ու լայնսիրտ ցավեր ենք տեղափոխում՝
դռնից դուռ,
փողոցից փողոց,
քաղաքից քաղաք…

Տեղափոխում ենք և նստած երկաթգծերին ՝
սպասում վերադարձին
վաղուց հեռացած գնացքների,
իսկ նրանց չվացուցակը
նույն ուղղությամբ է՝
առաջին ու վերջին կայարանն է՝ Մահ:

Փոքրիկ ու նեղ կոշիկներով
մեծ ու լայնսիրտ ցավեր ենք տեղափոխում՝
դռնից դուռ,
փողոցից փողոց,
քաղաքից քաղաք,
որոնում ու չենք գտնում
գերեզմանոցը նահատակված
գնացքների,
ու համառությամբ մեր թիկնադարձ
սպասում նրանց վերադարձին:

Չղջիկների ժանգոտ կռինչ է,
ու մեր սպասումն այնտեղ
առանց մեզ է ու գլխիվայր,
այնինչ՝ չղջիկները կոշիկ չեն կրում
ու չգիտեն,
որ քաղաքները տարբերվում են
իրարից,
որ ցավերը երբե՜ք նույնը չեն լինում:

ՏԱՍՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱՆԻ
…չի հասնում մեզ էլ զգայական
ո՛չ մի հնչյուն, ո՛չ մի տրոփ,
ո՜չ մի երանգ, ո՜չ մի կարոտ,
հեռու և մոտ սրտերը մեր
էլ չեն հուզում, չեն մրրկում երգեր
ցավոտ,
ու սեր …չկա՛:
Մեզ թվում է, թե աշխարհի վերջը
հրե շորով մոտ է, կգա՛,
ու կլափի արևը մեզ,
մեզ, որ զուրկ ենք բնութագեղ հին
ձևերից,
մեր զգայազուրկ երակներում
վերջն աշխարհի մենք ենք կրում,
իսկ երանին, իսկ երանին
կմնա այն արդարներին,
ովքեր կույր են, խուլ են, համր,
ում գգվում է ծովի կապույտ, խորը
ձայնը,
ու աչքն է բաց մայրամուտի
խաշխաշ բույլին,
քիմքը՝ արթուն խոտի ու կնդրուկի
անուշ բույրին.
Տերը ախր ախր ո՛նց չէր հուշել այս
մի վերջին իր երանին:

ԳԵՅՇԱՅԻ ՀՈՎՀԱՐ
Գիշեր-գեյշայի
լուսինն է հակվել մեր կտուրներին
հովհարի դողով երեք քառորդի
հմայքով իր հին
ու թաքնախորհուրդ,
դյութիչ մոգությամբ
ցոլում է վերից առասպելների
իր պատումներով:
Դռների միջով քաղաքի միջում
մենք քուն ենք մտնում
իրարից անկախ ու իրար դրկից՝
չիմացած իրար, ուրացած իրար,
մոռացած իրար,
ու նույն քաղաքում
չհանդիպածի մոտիկ երազով:
Տաք բարձերի տակ
քնում է մեզ հետ մեր հոգնությունը՝
հուսախաբության թախիծը երկար,
որ նոսրացնում ենք ո՜չ գիտակցաբար,
այլ վրա հասած քնի խաբկանքով,
և մոռացումը տևում է մի դար:
Դարմանագողի ճանապարհներին
բոկոտն, խելառ քար հավաքող ենք,
գիշեր-գեյշայի հայացքի մեջ՝ խաղ,
ու նրա բացած երեք քառորդի
հովհարի վրա նկարվող մոտիվ:

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.