ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆ

ՀԳՄ վարչությունը շնորհավորում է բանաստեղծ ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻՆ ծննդյան 70-ամյակի առթիվ
«Գրական թերթը» միանում է շնորհավորանքին

ՔՈ ԳՐԱԿԱՆ ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ

Լևոն Սահակյանի «Ընտրյալները» ժողովածուն ընթերցելիս հայտնվում ես նրա հարազատ Սյունիքում, Գորիս-Կյորես քաղաքում, հատկապես ծննդավայր Ակներ գյուղում։ Բանաստեղծությունները հեղինակի հոգու և հայրենիքի կենսագրականն են, գրվածքների տակ տարեթվերը հուշում են իրական անցուդարձեր, ապրումների սրտագիր, հույզերի ու ոգեշնչումների ալիքներ։ Մասնակցել է 90-ական թվականների մարտական գործողություններին, պաշտպանել հայրենիքը, և հենց մարտադաշտի շունչ է հաղորդում զոհվածների հանդեպ խորագույն կսկիծը։ Նաև անվերջ հորդորում է ապրելով հաղթահարելու բանաձևը, լեռներից ու պատմությունից ուժ առնելու խորհուրդը։ «Գորիս» քաղաքին նվիրված բանաստեղծության վերջին քառատողը թող հաստատի վերում ասվածը.
Ինքնահատուկ
երկիր է սա,
Խիզախների օրրան,
Եվ ապրում
ու ձգտում է դեռ
Հանց հավատքի խորան։
Ինը բանաստեղծական գրքերի հավաք ներկայությամբ համոզում է իր գյուղում ապրող ու ստեղծագործող շնորհալի մարդու մշտական անհանգստությունը, հոգսը, ցավը և թոռներին այս բոլորից հետո փոխանցում է երկիրը պահպանելու կամք, նվիրվածություն՝ խարսխված քրիստոնեական սիրո հիմքերին։
Լևոն Սահակյանը նաև լավ գրական կազմակերպիչ է, երկար տարիներ ղեկավարում է ՀԳՄ Սյունիքի բաժանմունքը։
Շնորհավորենք մեր եղբոր յոթանասունամյակը՝ համոզված՝ նոր գրքերն ու գործերը շատ սպասել չեն տա։
Հաջողություն Սյունիքին, Գորիսին, Ակներ գյուղին և քո փոքր ու մեծ հյուրընկալ երկիր ընտանիքին։

Էդվարդ ՄԻԼԻՏՈՆՅԱՆ

***
Իսկը զարմանք, որ Գորիսում ապրող և ստեղծագործող Լևոն Սահակյանը իր 70- ամյակն է նշում: Պարզվում է, իսկապես էլ ամենասրընթացն ապրելու ժամանակն է, որ ակնթարթ է թվում, ակնթարթ` բազմաթիվ հոգեվիճակների, ձեռքբերումների ու նահանջների, իրադարձությունների ու երևույթների տարողությամբ, գոյության մատյանում գրանցվելով ընդամենը մեկ` կենսագրություն, բառով:
Ծնվել է 1955 թ. հունվարի 26-ին, Սյունիքի մարզի Ակներ գյուղում: 1992-94 թթ. եղել է Ակների կամավորական ջոկատի շտաբի պետը: Հենց Արցախյան պատերազմի ոգեշնչմամբ է ձևավորվել հայրենիքի սիրո նվիրումի նրա բանաձևը, երբ գրել է. «Որքան որ ապրեմ, խնամքով պահվող մասունքի նման քեզ կփայփայեմ հոգուս խորքում, իսկ երբ չլինեմ` հողդ կդառնամ, կդառնամ մարմնիդ մասունք-մասնիկը»: Այս առաքելությամբ պիտի պայմանավորվեր նրա բանաստեղծական խոսքի կենսունակությունը, գրքից գիրք նրա հոգեկերպի, գեղեցիկին հաղորդակցվելու էվոլյուցիան: Լևոնի գիրն անսեթևեթ է, մտերմիկ ու անկաշկանդ, հաճախ երևակայության ու իրականի համադրությամբ՝ ապավինելով իր ապրածի ու տեսածի փորձին: Նրա ինքնարտահայտման միջավայրը բազմաշերտ է, իրավիճակային, ինչը բանաստեղծի ներաշխարհում վերածվում է մարդկային հոգու, մարդկային էության և լինելիության դրամայի: Եվ այդ դրամայի հերոսները, Սահակյանի ընտրությամբ, ընտրյալներ են: Ընտրյալ է Սյունիքի չքնաղ բնության հովանավորը, երկիրը շենացնողը, ընտրյալ են արդարության և ճշմարտության հավատավորները, սիրո անդավաճան երախտավորները… Նրանք շատ են, ու ինքն էլ նրանց հետ քայլում է. «Կյանքի անուղեցույց ճամփաներով մերթ գլխիկոր, մերթ հպարտ,- հաղթողի և հաղթվածի խաբուսիկ տպավորություններով: Մեզ վրա նստում է արևի փոշին, մեզ հոգնեցնում է օրերի վազքը, և հոգիները մեր պարտվելով՝ լիցքավորվում են շարունակ…
Այսպես ձգվում է տարիների շարանը և գերեզմանի քարերին վիմագրվում են երջանիկների ու դժբախտների անունները, որոնք այնուհետ թևեր են առնում, թռչում, մտնում են ծննդատան պատուհաններից ներս ու գերեզմանի քարերը վերածում ծաղիկների»: Սա է նրա 70 տարիների կենսագրության, կյանքի փիլիսոփայության մանրակերտը, ինչը նրա բանաստեղծական դաշտում երևակվում է իրական չափերով:
Շնորհավորելով գործընկերոջս բազմավաստակ հոբելյանի առթիվ՝ միաժամանակ ուզում եմ հիշեցնել, որ 70-ը նոր արարումների ելակետ է, թեև արդեն հասցրել է Սյունիքի մշակույթի տոհմածառին իր հիասքանչ ու կենսունակ ճյուղն ավելացնել:

Սամվել ԿՈՍՅԱՆ