Սամ­վել ԲԵԳԼԱՐՅԱՆ

Սամվել  ԲԵԳԼԱՐՅԱՆՍամ­վել ԲԵԳԼԱՐՅԱՆ

Ինչ­պես լու­սա­հո­գի տատս կա­սեր. «­Թե որ ծուռ նստենք ու շի­տակ խո­սենք», միշտ  ա­վե­լի հա­ճույ­քով «Գ­րա­կան թեր­թի» ըն­թեր­ցո­ղի  դե­րում եմ ե­ղել, քան հե­ղի­նա­կի: Ան­շուշտ,  միշտ էլ ցան­կա­լի է, որ գե­ղար­վես­տա­կան կամ հրա­պա­րա­կա­խո­սա­կան խոսքդ, գիրդ հա­սու դառ­նա, ըն­թերց­վի նաև այ­լոց կող­մից, սա­կայն լի­նե­լով ար­ձա­կա­գիր, բա­նաս­տեղծ, ՀԳՄ վար­չութ­յան ան­դամ, եր­բեք ինձ ի­րա­վունք չեմ վե­րա­պա­հել «Գ­րա­կան թեր­թի» որ­ևէ խմբագ­րի «խեղ­դել», նույ­նիսկ խնդրել, թե՝ տպագ­րեք իմ այս կամ այն  գե­ղար­վես­տա­կան գոր­ծը կամ հոդ­վա­ծը:  Ես էլ եր­կար տա­րի­ներ թերթ  եմ խմբա­գրել, ուս­տի՝ լավ ի­մա­նա­լով, որ միայն խմբա­գիրն է  ո­րո­շում, թե որ  նյու­թի ժա­մա­նակն ու «հեր­թը» երբ է,  ճիշտ եմ հա­մա­րել ու նա­խընտ­րել սպա­սել խմբագ­րութ­յան՝  իմ հա­մեստ ստո­րագ­րութ­յան  անհ­րա­ժեշտ հա­մա­րե­լուն: Ի դեպ, եր­բեք չեմ քննար­կել, եր­բեք իմ ճա­շա­կին կամ կար­ծի­քին  չեմ հար­մա­րեց­րել խմբագ­րութ­յանն անհ­րա­ժեշտ, պատ­վիր­վող նյու­թը:
Նաև չեմ նե­ղա­ցել, «կռիվ չեմ ա­րել», բա­ցատ­րութ­յուն չեմ պա­հան­ջել, ե­թե մերժ­վել ու չի տպագր­վել նույ­նիսկ պատ­վիր­ված գե­ղար­վես­տա­կան գործս կամ հոդ­վածս: Ի­րեն ու իր ի­րա­վուն­քը հար­գող հե­ղի­նա­կը պետք է  հար­գի նաև թեր­թի  խմբագ­րին ու նրա ի­րա­վուն­քը: Ա­սեմ նաև, որ միշտ էլ շնոր­հա­կալ եմ ե­ղել, երբ խմբա­գի­րը իմ  պատմ­ված­քին, բա­նաս­տեղ­ծութ­յա­նը  կամ  հրա­պա­րակ­մա­նը,  ըն­թեր­ցող­նե­րի  դրա­կան ար­ձա­գան­քի  դեպ­քում, չի զլա­ցել, զան­գա­հա­րել և­ ան­կեղծ ու­րա­խութ­յամբ ա­սել է այդ մա­սին:
Խմ­բագ­րութ­յուն-հե­ղի­նակ  կա­պը ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան եր­ևույթ է և միշտ պետք է հիմն­ված լի­նի ոչ թե միա­կողմ նպա­տա­կա­հար­մա­րութ­յան, այլ գտնվի խմբագ­րութ­յուն-հե­ղի­նակ-ըն­թեր­ցող ե­ռա­կողմ  հար­թութ­յան վրա: Մեր պաշ­տո­նա­թեր­թի է­ջե­րը նաև բա­նա­վե­ճե­րի, քննար­կում­նե­րի ու տա­րա­կար­ծութ­յան հա­մար են, բայց ոչ եր­բեք՝ գզվռտո­ցի ու նեն­գա­ձո­ներ հրա­պա­րա­կե­լու, ա­հա թե ին­չու այն եր­բեք անձ­նա­կան հրե­տա­նի չեմ դարձ­րել, չեմ հա­մե­մա­տել ու այլ հրա­պա­րա­կում­նե­րից  ա­վե­լի լավ ու  բարձր չեմ գնա­հա­տել իմ հե­ղի­նա­կած­նե­րը: Գ­րող եմ, տպագր­վելն անհ­րա­ժեշտ է, տպագր­վել ու եր­բեք էլ հեր­թա­կան հրա­պա­րա­կումս գլուխ­գոր­ծոց կամ դա­րա­կազ­միկ չեմ հա­մա­րել… Լույս տե­սած  հա­մա­րում ա­մե­նա­վեր­ջինն իմ գրածն եմ ըն­թեր­ցել, նա­խա­պես  լուռ հա­մա­ձայ­նութ­յամբ կամ չհա­մա­ձայ­նութ­յամբ կար­դա­լով այ­լոց:
Չ­գի­տեմ, թե թեր­թի քա­նի հա­մար է  լույս տե­սել այս­քան տա­րում, չգի­տեմ, թե որ թվին, որ հա­մա­րում կամ որ է­ջում ինչ  հրա­պա­րա­կում եմ ու­նե­ցել: Ան­շուշտ, ա­մե­նաա­ռա­ջի­նը ե­ղել է «ցնցող», բայց ափ­սոս, հի­մա չեմ հի­շում, թե որն էր դա… Սա­կայն,  այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, պատմ­վածք­նե­րի, բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րի, հրա­պա­րա­կա­խո­սութ­յուն­նե­րի, հու­շագ­րութ­յուն­նե­րի ու հար­ցա­զրույց­նե­րի  բա­վա­կա­նին եր­կար շար­քում հի­շո­ղութ­յանս մեջ  ընդ­միշտ  մնա­ցել ու կա մե­կը… Չեմ ա­սի, թե բարձր գե­ղար­վես­տա­կա­նութ­յամբ եմ գրել կամ շո­շա­փել եմ աշ­խար­հա­կազ­միկ հար­ցեր: Չէ՛, ժան­րա­յին ա­ռու­մով սո­վո­րա­կան  ռե­պոր­տաժ է, գրված, ինչ­պես ա­սում են, մի շնչով, ան­գամ անմ­շակ, միայն ռե­պոր­տա­ժի վայրն է  ան­սո­վոր, գու­ցեև՝  հե­րոս­նե­րը… «Ար­ծիվ­նե­րը լեռ­նե­րում են ապ­րում»,- 2016 թվա­կա­նի  հու­նի­սի 5-ի հա­մա­րում է  տպագր­վել և ն­վիր­ված է  Քա­ռօր­յա պա­տե­րազ­մի ժա­մա­նակ Հադ­րու­թի գո­յա­մար­տի մաս­նա­կից մեր կա­մա­վո­րա­կան  ջո­կա­տին: Ու­րիշ հե­տաքր­քիր  հրա­պա­րա­կում­ներ  էլ  եմ ու­նե­ցել ան­շուշտ, բայց այս  մե­կը հայ­րե­նի­քի լի­նել-չլի­նե­լու, մեր հաղ­թել-պարտ­վե­լու, մեր գո­յի մա­սին է, հայ­րե­նի­քիս  տված իմ սրբա­զան պարտ­քի մա­սին, ուս­տի՝ շատ ա­վե­լի  հո­գե­հա­րա­զատ է ու ան­մո­ռաց։
Այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, ա­մե­նա­կար­ևոր  հրա­պա­րա­կումս  հենց հի­մա եմ  կա­տա­րում՝ շնոր­հա­վո­րե­լով շատ  սի­րե­լի մեր «Գ­րա­կան թեր­թի» 90-ամ­յա­կը, մեր գրա­կան ան­դաս­տա­նի, խմբա­գիր Կա­րի­նե Խո­դիկ­յա­նի և ողջ աշ­խա­տա­կազ­մի տո­նը:
Շ­նոր­հա­վո­րանքս ու խո­նար­հումս «Գ­րա­կան թեր­թին»:

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.