Լեռը՝ հավերժ, դաշտը՝ հավերժ, դու՝ անցորդ,
Կյանքը՝ ջրվեժ մի գահավեժ, դու՝ անցորդ,
Աննշմար կետ՝ շրջագծում կապտածիր,
Անվախճան հո՛ւյս, անանց՝ ցավեր, դու՝ անցորդ:
*
Զուր է հարցը՝ ո՞ւր գնալ,
Կյանքի ճամփով շիտա՛կ քայլել, լո՛ւռ գնալ:
Մերժած ամեն խոստումնալից հրավեր`
Վերում բազմած հրեշտակին հյո՛ւր գնալ:
*
Օրորվում ենք քաոսի մեջ ահարկու,
Եսիդ խորքում ուրվականներ կան երկո՛ւ:
Դու, անտեղյա՛կ նրանց վարքին խելագար,
Քո անորոշ եսն ես անվերջ օրհներգում:
*
Սա վերջը չէ, մի օր կրկին ե՛տ կգաս,
Զինվորի պես կարեվեր, բայց պսակավոր՝ ետ գաս:
Կգաս թրծվա՛ծ, իմաստնացա՛ծ ու հպա՛րտ,
Սեգ պատկերով քո նախահո՛ր, մի օր կրկին ե՛տ գաս:
*
Մի՞թե իրոք քեզ գինին է խանգարել,
Քեզնից առաջ Խայամին է խանգարել:
Ոչ թե գինին, այլ` խոհերը դառնածին,
Կույր խռովքը ամենքի՛ն է խանգարել:
*
Մի քանի բառ, մի քանի տող ու… վախճա՛ն,
Կայարան է, կայարան չէ, բա ի՞նչ է:
Ճառագող լո՛ւյս: Մութը վերից կախվող ճա՛նկ,
Եթե կյա՛նքը չհասկացար, մահն ի՞նչ է:
*
Արհավիրքներ տեսա՛ծ հին կամուրջո՛վ անցար,
Սուրը միշտ անտեսած, ձեռքիդ մուրճո՛վ անցար:
Մարմնիդ բեռը հոգսի ճահիճներին թողած՝
Դու հար եթերայի՛ն, լուրթ անուրջո՛վ անցար:
*
Երազեցի՛նք, մտորեցի՛նք, օ՛րն անցավ,
Ահը սրտից վտարեցի՛նք, օ՛րն անցավ,
Լուսաբացը մեզ ի՞նչ ընծա կբերի,
Մենք-ը մեզնից օտարեցինք, օ՛րն անցավ:
*
Մե՛ծ լոռեցի, ներո՛ղ եղիր, ես քառյա՛կ եմ հորինում,
Վերից ոգուդ լո՛ւյսը հեղիր. ես քառյա՛կ եմ հորինում:
«Եթերային» երգի այգուց միայն փշեր քաղեցի,
Կրկի՛ն, կրկի՛ն իջել հողին, ես քառյա՛կ եմ հորինում:
*
Կյանքը շուկա՛, շքեղ տո՛ն է, շի՛կ հանդես,
Մահը կյանքից յո՛թ ծովն այն կողմ, անջրպետված ու անտե՛ս:
Տե՛ս, անզո՛ր մարդ, քո խոհերի ու խենթության քլունգով
Կյանքը մահից վարագուրող պարիսպն հանկարծ չքանդե՛ս:
*
Գիշե՛ր, պանդո՛կ ու խրախճա՛նք ու գինի՛,
Ով հարբել է, թող տուն գնա ու քնի,
Թող նա, մթնում խարխափելով, մղկտա,
Ով իր սրտում անբուժելի վերք ունի:
*
Ապշեցնո՛ւմ ես, ոգեշնչո՛ւմ և չկա՛ս,
Հեռվից դու մեզ տո՛ւն ես կանչում և չկա՛ս,
Օ՛, ոչ, կա՛ս, Հո՛ւյս, մենք ենք հաճախ խո՛ւլ ու կո՛ւյր,
Դու կա՛ս և մեր վերջին շնչո՛ւմ և չկա՛ս:
*
Գողգոթա է հավերժական արտագաղթի ուղի՛ն,
Չարն է հաճախ հետքից գալիս, որ ճիշտ ճամփից շեղի՛:
Հեռվից ձայներ են քեզ հասնում տագնապալի՛ց, վհա՛տ,
Կերած հացդ դարձնում դա՛ռը, խմած ջուրդ՝ լեղի:
*
Թացը չորից պետք է զատե՛լ, դու միշտ զգո՛ն եղիր,
Որձաքարն է ցրտից ճաքե՛լ, դու միշտ զգո՛ն եղիր:
Ո՞ւմ աստղիկն էր ցոլաց-մարեց, մի՛ հարցրու, պոե՛տ,
Անհայտն ինքն է քո դեմ ծնկել, դու միշտ զգո՛ն եղիր…
*
Աստղը լճում պո՛չն է թրջում, ե՛րգն է իմ,
Ձուկն արտասվե՛ց, ջո՛ւրն է սառչում, ե՛րգն է իմ:
Ինձնից հետո որքա՞ն կապրի իմ երգը,
Արնոտ թևով մի խենթ թռչո՛ւն, ե՛րգն է իմ…
*
Նմանակում է գազա՛նը մարդուն,
Նմանակում է մարդը գազանին:
Եվ դղրդում է ու ահագնանում
Քայլքը մոտեցող Մարդագազանի…
*
Ի՞նչ ենք տենչում, ի՞նչ ենք փնտրում տենդագին,
Կյանքը՝ մռա՛յլ, անհյուրընկալ տան տիկին:
Ա՜խ, գոնե մենք իրար ժպտա՛նք ու ներե՛նք
Ու ողջունենք հայացքներով խնդագի՛ն:
*
Երբ մենության դողն ինձ փայի՛, ինձ ո՞վ պիտի հասկանա,
Վհատության մռայլ պահին ինձ ո՞վ պիտի հասկանա:
Քույրե՞րը իմ, դստրիկնե՞րն իմ կամ մի օտար, հեռավո՞ր…
Գուցե ոգի՞ն աստվածային… ինձ ո՞վ պիտի հասկանա:
*
Պապենական քարուտներում վար անելուց հոգնեցի՛,
Պայծառ բառեր ու պատկերներ որոնելուց հոգնեցի:
Տե՛ր, ուզում եմ առանձնանալ, ցույց տուր խաղաղ մի անկյուն,
Մի ամբողջ կյանք՝ խռովքի՛ մեջ, վարանելուց հոգնեցի:
*
Այստեղ՝ դժո՛խք, այնտեղ՝ դրա՛խտ, մի՛ թախծիր,
Այստեղ-այնտեղ՝ լոկ եթերա՛խտ, մի՛ թախծիր:
Քոնը սա է՝ այս անպտուղ տքնանքը և լերկ հողը,
Ճշմարիտ է Վճի՛ռն անխախտ, մի՛ թախծիր:
*
Տե՛ր, ովքե՞ր կան հեռուներում՝ մթան մեջ,
Քեզնից բացի՝ ո՞վ է ապրում քո Տան մեջ:
Քո տարագիր զավակնե՛րն են ամենուրեք սփռվա՛ծ,
Իրար անհա՛յտ և անծանո՛թ, բայց ապրում են մի Տա՛ն մեջ:
*
- Ո՞վ կհաղթի, գառնո՛ւկ ախպեր, չա՞րը արդյոք, թե՞ բարին:
- Բարի՛ն, եթե փրկիչ Հոգին իր ճառագայթը բերի:
- Բայց ո՞ւր է նա, ո՞ր երկնքում, մի՞թե դեռ շատ կուշանա…
- Ոտնաձայնին ո՛ւնկդ պահած, ո՛վ մարդ, քի՛չ էլ համբերի…
*
Մի օր պիտի հավերժ քնե՛ս, արթո՛ւն կաց:
Մի տրտնջա, թե վե՛րք ունես, արթո՛ւն կաց:
Ո՞վ վերք չունի այս բզկտվա՛ծ ու հողմածե՛ծ աշխարհում,
Փոխարենը դու սփոփա՛նք ու ձի՛րք ունես, արթո՛ւն կաց:
*
Մի աշուն էլ եկա՛վ, անցա՛վ աշխարհով,
Հոգսի, ցավի այս քարանձա՛վ աշխարհով:
Վրնջում է ձմեռն իբրև ճերմակ ձի՛,
Ինչպե՞ս անցնենք անհո՛գ, անցա՛վ՝ աշխարհով:
*
Ուսերիս՝ մե՛ղք, հոգիներում՝ մա՛ղձ ու թո՛ւյն,
Ո՞ւմ դեմ ենք մենք գիշեր ու զօր աղոթում:
Մեզ հանձնելով անէության խավարին՝
Վերջին հույսն է առկայծելով աղոթում…
ՏՐԻՈԼԵՏՆԵՐ
Գայանեին
Անհասցե մղո՜ւմ, ապարդյուն ճիգե՜ր…
Մղձավանջի մեջ խենթ ու ահարկու,
Ճերմակ-կապտաբաշ ձիերն են վարգում…
Անհասցե մղո՜ւմ, ապարդյուն ճիգե՜ր:
Թալիսմանները վաղուց են ճաքել, –
Սիրո աստծուն էլ չեն գովերգում:
Անհասցե մղո՜ւմ, ապարդյուն ճիգե՜ր…
Մղձավանջի մեջ խենթ ու ահարկու:
*
Ձանձրացած ու խոնջ դեմքեր դիցական՝
Պատված սնգույրով և որդան ներկով:
Ոմանց ահազդու հայացքի ներքո
Շշնջում են մունջ շուրթերը ձկան:
Կա պատասխանը, եթե հարցը կա
Եվ հորինվում են վերին հնարքով…
Ձանձրացած ու խոնջ դեմքեր դիցական՝
Պատված սնգույրով և որդան ներկով:
*
Ո՞ւմ խռովքն է ինձ այսօր վիճարկվել,
Ո՞ւմ հեծեծանքն է բաբախում շուրթիս
(Ո՞ւր է հրճվանքի հովիտը հուռթի),
Ո՞ւմ խռովքն է ինձ այսօր վիճարկվել:
Ասես ինչո՞ւ է բզկտվել-ճկվել
Դալար ցողունը սեգ դափնեվարդի:
Ո՞ւմ խռովքն է ինձ այսօր վիճակվել,
Ո՞ւմ հեծեծանքն է բաբախում շուրթիս:
*
Անհայտ ճամփով է ինձ խոհը տանում,
Իսկ ճամփեզրին՝ անթի՛վ շիրիմներ…
(Ճերմակ շիրիմը երևի իմն է)
Անհայտ ճամփով է ինձ խոհը տանում:
Բայց դու, շքե՛ղս, զո՛ւր ես վշտանում,
Այս շիրմատունը Տերն ինքն է հիմնել…
Անհայտ ճամփով է ինձ խոհը տանում,
Իսկ ճամփեզրին՝ անթիվ շիրիմներ:
*
Թող գիշերն ի լույս ողջերը նվան,
Ննջեցյալները՝ լռելյայն երգեն
Եվ անձկությունը իրենց քողարկեն…
Թող գիշերն ի լույս ողջերը նվան:
Թող շոյող, ինչպես եղջերանվագ,
Տարածվի նրանց խմբերգը կերկեր…
Թող գիշերն ի լույս ողջերը նվան,
Ննջեցյալները լռելյայն երգեն:
*
Երբ հավերժանան տեսիլներն ամոք,
Կշաչի սաստող վճիռը Նրա…
Ո՛չ պատվար, ո՛չ հենք, ո՛չ էլ հենարան…
Երբ հավերժանան տեսիլներ ամոք:
Ակը կբացվի, և Նրա կամոք
Կբխի առատ լույսը կենարար…
Երբ հավերժանան տեսիլներն ամոք,
Կշաչի սաստող վճիռը Նրա…
*
Թափառիկ տագնապն ու ահը հածող
Այս երկրի հյուրն են ու բնակիչը:
Հնձվելուց հետո վերստին կաճեն
Թափառիկ տագնապն ու ահը հածող:
Մետաքսե մահճում Հույսը մահացող
Հողմերի շուրթին հանգչող կակաչ է:
Թափառիկ տագնապն ու ահը հածող
Այս երկրի հյուրն են ու բնակիչը:
*
Անխոնջ Գրիչի ձեռքով են գրված
Մատյանները այս այրված-արցունքոտ…
Արարված վերին ճիգով ու ջանքով՝
Անխոնջ ծաղկողի ձեռքով են գրված:
Միշտ հալածական, գունա՛տ, խանգարվա՛ծ
Տքնե՛լ են, ապրել ասկետի կյանքով:
Անխոնջ Գրիչի ձեռքով են գրված
Մատյանները այս այրված-արցունքոտ…
*
Ակնթարթերը՝ անպտո՛ւղ, ամո՛ւլ,
Զնգո՛ւմ են թափուր խանձարուրներում,
Տրտինգ են տալիս և խոյահարում
Ակնթարթերը՝ անպտո՛ւղ, ամո՛ւլ:
Ժամանակն իր պի՛րկ լկա՛մ է ծամում,
Ջղաձգվո՛ւմ է շանթված Արուն…
Ակնթարթերը՝ անպտո՛ւղ, ամո՛ւլ,
Զնգո՛ւմ են թափուր խանձարուրներում:
*
Այնքան թափանցիկ մի եղիր, հոգի՛ս,
Որ քո զգայուն թարթիչների դեմ կրակը պարի,
Եվ կարեկցանքի սնկիկներ աճեն քո հեզ խոպերին,
Այնքան թափանցիկ մի եղիր, հոգի՛ս:
Երբ մոմը մարի, մարխը մոխրանա, դու էլ կդողաս,
Իսկ լաքեյները գլխարկ կսարքեն աղ ու կապարից…
Այնքան թափանցիկ մի՛ եղիր, հոգի՛ս,
Որ քո զգայուն թարթիչների դեմ կրակը պարի:
*
Մութը նահանջե՛ց, և Լո՛ւյսը կրկին
Փնտրում է դարձի ուղի և հնար:
Ծավալվում է հին մի մանրանկար,
Եվ լույս է բխում ձեռագիր գրքից…
Անդարձ լռում են սուլոց ու քրքիջ,
Հոսում է հոգու մեղեդին վարար…
Մութը նահանջե՛ց, և Լո՛ւյսը կրկին
Փնտրում է դարձի ուղի և հնար:
*
Ցերեկվա թուջը-կնճռոտ ճակատին
Մատնահետքերն են անցած գիշերվա…
Հավաքիր սիրո գավը փշրված,
Ցերեկվա թուջե-կնճռոտ ճակատին…
Խնկարկու շշուկն ու շունչը կաթի
Կաղկանձներով են կարծես պաշարված…
Ցերեկվա թուջե-կնճռոտ ճակատին
Մատնահետքերն են անցած գիշերվա…
*
Սերդ զավե՛շտ է, երգդ՝ զառանցա՛նք,
Վե՛ր կաց, ասկետի փարաջա հագիր…
Հոգին մարմին է, մարմինը՝ հոգի՛,
Սերդ զավե՛շտ է, երգդ՝ զառանցա՛նք:
Դու ճամփիդ կեսը գայթելով անցար,
Աչքիդ մեջ ծուխը անլուր մորմոքի…
Սերդ զավե՛շտ է, երգդ՝ զառանցա՛նք.
Վե՛ր կաց, ասկետի փարաջա հագիր…
*
Անէանո՛ւմ ես՝ ինքդ քեզ քամած,
Ձևախեղվո՛ւմ են երազներդ պերճ,
Դրախտում անգամ կա սկի՛զբ ու վե՛րջ.
Անէանո՛ւմ ես՝ ինքդ քեզ քամած:
Անէանո՛ւմ ես, և կամաց-կամաց,
Մուժն է թանձրանում տեսիլներիդ մեջ:
Անէանո՛ւմ ես՝ ինքդ քեզ քամած,
Ձևախեղվում են երազներդ պե՛րճ:
*
Ծանակում են ու բոթո՜ւմ, քաշքշո՜ւմ…
Շո՛ւն, ընկե՛ր եղիր ծերուկ հարբածին,
Ոչ ոք չի կարող՝ քեզանից բացի:
Ծանակում են ու բոթո՜ւմ, քաշքշո՜ւմ:
Խմե՛լ է, ցո՛ւրտ է… ջրափո՜ս, աշո՜ւն,
Աչքը շաղվում է լապտերի բոցից,
Ծանակում են ու բոթո՜ւմ, քաշքշո՜ւմ…
Շո՛ւն, ընկե՛ր եղիր ծերուկ հարբածին:
*
Ջղաձգվում են թփերը գաճա՛ճ,
Ճչո՛ւմ են անվերջ, լալի՜ս, թախանձո՜ւմ,
Աղը ճնշո՛ւմ է, երաշտը՝ խանձո՛ւմ,
Ջղաձգվում են թփերը գաճա՛ճ:
Ճի՛շտ երկրագնդի պորտի մոտ աճած,
Նզովք են հղում երկնքին անձուկ,
Ջղաձգվում են թփերը գաճա՛ճ,
Ճչո՛ւմ են անվերջ, լալի՜ս, թախանձո՜ւմ:
XVII
Մանր ձկներն են գալարվում ցանցում,
Գայլաձկները ծովի խորքում են,
Ուռկանը Ձկնորս-Տիրոջ ձեռքում է.
Մանր ձկներն են գալարվում ցանցում:
Դնչները՝ տնկում, պոչերն են ցնցում,
Ալիքը՝ պարում, ցանցը երգում է…
Մանր ձկներն են գալարվում ցանցում,
Գայլաձկները ծովի խորքում են:
*
Որոգայթներ են լարվում խավարում.
Խի՛ղճը հենց ինքն է Գերագույն Զոհը…
Հուր պսակն ահա դանդաղ ցած սահեց,
Որոգայթներ են լարվում խավարում:
Դեպի ծուղակն ես դու թիավարում,
Իսկ քո թիկունքում պահվել է մահը,
Որոգայթներ են լարվում խավարում,
Խի՛ղճը հենց ինքն է Գերագույն Զոհը:
*
Ինչ-որ մեկն ինձ է որոնում ահա,
Ես ինչ-որ մեկին փնտրում եմ տենդոտ.
Մաշեցնելով իր օրերը անթիվ՝
Ինչ-որ մեկն ինձ է որոնում ահա:
Հանդիպման հույսը սրտում խոր պահած՝
Կարոտում է ու սպասում խանդով…
Ինչ-որ մեկն ինձ է որոնում ահա,
Ես ինչ-որ մեկին փնտրում եմ տենդոտ:
*
Վհատ խոսքերի պարկուճներ դատարկ,
Փուչ ու սնամեջ բառերի անձրև,
Դժգույն տեսիլնե՛ր, ցնորքներ անձև՛,
Վհատ խոսքերի պարկուճներ դատարկ:
Սին տենչերի հո՛սք, երազ անկատա՛ր
(Ոչ ոք չի կարող խռովքդ սանձել…),
Վհատ խոսքերի պարկուճներ դատա՛րկ,
Փուչ ու սնամեջ բառերի անձրև:
