Ռոզա ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Ամանորյա վերհուշերիս մեջ անմոռաց է հորս նվիրած իմ առաջին տիկնիկը՝ Վանկա-Վստանկան, որի ամեն գլորվելն ու անմիջապես ելնել-կանգնելն ինձ համար հրաշք էին։ Ես, դեռ երեխա, ուզում էի նրա նման ընկնել, բայց միշտ էլ նույն թեթևությամբ բարձրանալ, երգել…
Մի օր հայրս գյուղ գնաց ու հետ դարձավ նխշուն թշերով, փոթ-փոթ շորեր հագած իր մշեցի ադեի հետ, որի հետ զվարճալի խաղեր էի խաղում։ Նրա դարս-դարս փեշերի մեջ կարող էի նույնիսկ պահմտոցի խաղալ։ Մայրս խառնվում էր իրար՝ «ո՛ւր կորավ մատղաշուկս», մինչև ես դուրս էի գալիս ադեի՝ չգիտեմ ո՛րերորդ փեշի տակից, և նա լուսե թևերով գրկում էր ինձ։ Ու լույսը մեղրի պես անուշ էր։ Օրվա վերջում տիկնիկիս գրկած՝ թռվռալով գնում էի երազատեղիս՝ անկողինս։ Մի քանի օր լա՜վ խաղացի նոր խաղընկերներիս հետ։ Մի օր արթնացա, ադեն չկար. շա՜տ տխրեցի առանց նրա, դեսուդեն ընկա, բայց զարմանալի բան. տիկնիկս էլ էր անհետացել… Հայրիկս շուտով պարզեց ինձ համար այս հանելուկը։ Ադեին տարել էր Գյումրիում ապրող նրա աղջկա տուն։ Երկու օր անց, երբ այցելում է նրան, հայտնում է իմ անհանգստությունը՝ երգող տիկնիկիս խորհրդավոր անհետանալու հետ կապված։ Հորաքույրն ինչ-որ բան է կռահում. երբ հացատանը զբաղված էր գործերով, հանկարծ կողքի սենյակից լսում է ախորժալուր ծլնգոց։ Վարագույրը զգուշորեն տանում է ետ և նկատում է՝ ադեն տարուբերում է Վանկա-Վստանկան և էրեխու պես հափշտակված՝ ուրախանում է… Հարցնում է՝ ադե՛, էս ո՞ւմ տիկնիկն է։
Ադեն միամիտ ժպիտով ասում է.
– Ռոզիինն ա… հո՛ւր խեր հո՛ւր խըմար մէկ էլ կառի, տանիմ մըր գեղն, խաղամ։ Իմ խըմար վո՞նա կառի։
Հայրս, լսելով այս ամենը, գլխի է ընկնում՝ ինչո՛ւ է ադեն իրեն օրեր առաջ խնդրել.
– Ստեղի խամըն յ՛էլուկ ա, տա՛ր թորգէ իմ ախչկա տունն։
…Եվ հիմա՝ այս երես առած ժամանակներում, երբ մեզանից պակասել են մեր տոներն ու տոնական մշակույթը, անկողոպտելի է հուշը՝ հուշի նարոտը, որ սահում է մեր երբևէ ապրած օրերի հպարտ պարանոցից և ընկնում է ներքև, ինչքան էլ ես ուզենամ, որ գլորումներին չտրվի/չտրվենք (իմ մանկության տիկնիկի պես), և մնանք արժեքների հարահոսում, մնա՛նք Ձիու թամբի վրա՝ խորհրդանշելով ոգու ուժ, փորձությունները հաղթահարելու տոկունություն, որ և տարեմուտին մաղթում եմ իմ սիրելի հայրենակիցներին։