ԱՆԱՀԻՏ ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Դո՛ւ անեզերք խաղաղություն,

Որ փարվեցիր լույսի պես,

Իբրև հոգուս՝  հոգուդ-անցում,

Լուռ մտքերով դեպի քեզ։

Ու ձանձրույթս փարատեցիր,

Ու խոհերս հասկացար,

Ու տենչանքս իմ ցանուցիր,

Ի մի բերիր ծայրեծայր:

Ավելին էր՝ քան խոստումդ

Հայացքիդ մեջ անարատ,

Արժե՛ր, արժե՛ր զուսպ խնդումդ՝

Իբրև փոխկանչ ու անավարտ։

 

***

Արեգակնա լույսը վկա,

Հանդերձանքով զառ ու շքեղ

Սեր էր կապել հենց ինձ վրա,

Ադամորդին ամենագեղ:

Երազիս մեջ փախա հեռու,

Փախա վազքով, որ չտեսնի՝

Ո՜նց եմ լացում՝ կանգնած հեռվում,

Որ գուրգուրեմ, թե որ հասնի:

Ա՜խ, երազ էր, եկավ ասի,

Սիրտդ քնքուշ ջերմին կարոտ՝

Թե մի՛ մեռիր դու անոթի,

Սիրո քաղցից դռներիս մոտ:

 

***

Զրույցս քեզ հետ շշունջ էր քամու,

Հազիվ լսելի, նույնիսկ թվացյալ,

Որ ունկդ թաքուն քամում էր, քամում,

Արդյոք ճի՞շտ էր սա, թե՞ խաբկանք դարձյալ:

Ոչինչ չասացի, սիրտդ գրկեցի,

Ու ինձ հետ տարա մի հեռու անձավ,

Ու քեզ պահեցի սրտիս մեջ գերի,

Մինչ նոր հանդիպում, սրտի՛ս սիրեցյալ:

Վախով ապրում են երկու սրտակից,

Համահունչ երկու բաբախյուն՝ շա՜տ ուշ,

Իրարից հեռու ու իրար դրկից,

Սիրո չլսված շշունջի վերհուշ:

Զրույցս քեզ հետ շշունջ էր քամու,

Հազիվ լսելի, ասես թվացյալ,

Թույլ խոստովանանք, ա՜խ, որի հանուն,

Քամին խոսք առավ, սրտի՛ս սիրեցյալ:

 

***

Եվ ինչների՞ս է պետք մեզ զգայարանը այն,

Որով ուրիշների մտքերն ենք մենք կարդում,

Որով տեղյակ ենք մենք ցանկությունից միայն,

Բայց սերը մեր քնած չենք բանեցնում արթուն:

Եվ ինչների՞ս է պետք մեր զգաստությունը ձիգ

Եվ սթափությունը՝ սառ հոգիներիս կառչած,

Երբ հարկավոր է մեզ մի արթնացման հրձիգ,

Կյանքում վերջին անգամ, որ չուշանանք հանկարծ:

Եվ ինչների՞ս է պետք այս խաղարկումը թե,

Էլ ինչ սիրազեղում գերեզմանի շեմին,

Երեկ այնտեղ տեսա երկու սիրող սրտեր,

Իրար սիրով տարված, հեռու մեր շիրիմից:

 

***

Փո՛ւյթ չէ, որ կյանքս տարել է շատը,

Հուշերս արթուն հիշեցնում են ինձ,

Սրտով եմ ապրել և՛ սեր, և՛ թախիծ,

Փո՛ւյթ չէ, որ կյանքս տարել է շատը:

Շատը հոսել է, քիչն է մնացել,

Փո՛ւյթ չէ, խաբվեցի ումո՜վ և ումի՜ց,

Ինչքա՜ն կորցրի ու գտա նորից,

Շատը հոսել է, քիչն է մնացել:

Փո՛ւյթ չէ, թե որքան երկար է  կյանքդ,

Կարևորը փուչ բանից չտրտմես,

Քեզնից սեր ծնես, աշխարհով ցփնես,

Փո՛ւյթ չէ, կարճ, երկար սիրով տքնանքդ:

 

***

Մենք բոլորից առավել ուզեցինք մեռնե՛լ,

Բայց տեր աստված չլսեց թախանձանքը մեր,

Մենք ուզեցինք համրանա՛լ եզերքին այս սուրբ,

Բայց տեր աստված գողացավ շշուկները նուրբ:

Մենք ուզեցինք չսիրե՛լ, չտրվե՛լ սիրված,

Բայց ո՞վ թողեց մեզ հանգիստ անդորրին մերված,

Մենք ուզեցինք տառապե՛լ ստվերների ցավից,

Բայց քամին էր, որ քշեց Սև հեռաստանից:

Մենք ուզեցի՛նք….բայց ի՞նչ փույթ, ինչ ենք մենք ուզում,

Երբ կան անթիվ հրայրքներ ու սիրո հուզում:

էլ չենք ուզում մենք ոչի՛նչ այս կյանքից խելառ,

Բա՛ց թող, բա՛ց թող ղեկը քո՝ հիմա՛ր նավավար:

 

***

Միայնությունս այս,

Ինձ պարուրած գրկին,

Ինչպես վերջին հարգայց՝

Սիրեկանի նախկին:

Ինչպես փոշոտ մի լաթ՝

Հնոտիքից հանած,

Փաթաթեցի հանդարտ,

Որ մեջքս տաքանա:

Ու վայրկյանում արագ

Գլխի ընկա սառած,

Մաշված լաթով բարակ

Միայնությունն առա:

Հիմա թքած ունենք

Մենք աշխարհի եռքին,

Միայնություն երկու՝

Քայլում ենք մեջք  մեջքի:

Ես՝ մարդեղեն, նա՝ ոչ,

Մահճում ամուսնական,

Ես չեմ կանչել անկոչ

Եվ ո՛չ մեկին այսքան, և կարոտո՛վ անգամ:

 

***

Աշխարհը ու մենք՝ դեմ դիմաց,

Ու կյանքը ողորկ է ու մեղկ,

Ճչո՜ւմ եմ, ապրի՛ր իմ կենաց,

Անհույս օրերի լույս սիրերգ:

Մենք դո՛ւրս ենք հաշվից նորընտիր,

Էլ չե՛ն սպասի մեզ՝ նրբանցքից,

Էլ չե՛ն համբուրի անխտիր,

Եկող – գնացող տարանցիկ:

Մենք դուրս ենք հաշվից,  -ա՜խ ամո՛թ, –

Խեթում է վրադ մի պառավ,

Հենց նա՛, ով չառավ սիրո հոտ

Ե՛վ վարդից, և՛ մարդուց անառակ:

Ափսո՜ս ու ավա՜ղ եմ ճչում,

Ե՛վ նրան, և՛ ինձ, այս ջանքի՛ն,

Ո՛չ սեր, ո՛չ քնքշանք անրջուն,

Ջանադիր օրվա հաշվարկին:

Է՛լ երբեք չեն սպասի դարձիդ,

Է՛լ երբեք աչքերով չեն կանչի,

Աշխարհն է փոխվել մեծ  քաղցի

Չեղարկված  սերերի տենչից։