Շնորհավոր Ամանոր և Սուրբ Ծնունդ / ­Կոր­յուն ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Իմ հի­շո­ղութ­յան մեջ անջն­ջե­լի են այն օ­րե­րը, երբ փոքր հա­սա­կում նա­խա­պատ­րաստ­վում էինք դի­մա­վո­րե­լու Ա­մա­նո­րը։ Ո՜նց էի հա­վա­տում, որ Ձ­մեռ պա­պը պետք է գա ու նվեր­ներ բե­րի։ Ո՜նց էի ու­րա­խա­նում իմ նոր շո­րե­րի հա­մար։ Ո՜նց էի ջա­նում, որ մայրս ա­մե­նա­լավ սպասքն ու հա­մով ու­տեստ­նե­րը դնի սե­ղա­նին, որ­պես­զի ճոխ լի­ներ մեր Ա­մա­նո­րի սե­ղա­նը, որ ա­վե­լի հա­րուստ լի­ներ գա­լիք տա­րին։ Ո՜նց էի ցան­կա­նում, որ մեր տուն շատ մարդ գար, ու միա­սին տո­նեինք Ա­մա­նո­րը։ Շատ վա­ղուց մենք ենք պար­տա­վոր ա­նել ա­մեն բան, որ մեր ե­րե­խա­նե­րը հա­վա­տան հե­քիա­թին, Ձ­մեռ պա­պին, ի­րենց ա­պա­գա­յին, որ վիշտ ու ար­ցունք չտես­նեն ի­րենց ծնող­նե­րի, ըն­կեր­նե­րի աչ­քե­րում։ Այդ հար­ցում ան­սահ­ման մեծ գործ ու­նեն կա­տա­րե­լու պե­տա­կան այ­րե­րը, մենք՝ գրող­ներս, ար­վես­տա­գետ­նե­րը, ման­կա­վարժ­նե­րը, մենք բո­լորս, հատ­կա­պես, որ շատ ու շատ բա­ներ նաև մեր ե­րե­խա­նե­րի, ե­րի­տա­սարդ­նե­րի սրտով չեն։ Բո­լորս ենք պար­տա­վոր ա­մեն ինչ ա­նել, որ հե­տո ա­մո­թով չմնանք պատ­մութ­յան ու սե­րունդ­նե­րի առջև։ Մեզ հու­սա­լի ու ցան­կա­լի Նոր Տա­րի՝ իմ գրող ու ար­վես­տի ըն­կեր­ներ, մեր սի­րե­լի ե­րե­խա­ներ, իմ հայ ժո­ղո­վուրդ։