Գ­րի­գոր ՋԱՆԻԿՅԱՆ / ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՄԻԱ ՛ՅՆ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՀԱՎԵ՛ՐԺ ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Տա­րե­մու­տի գի­շե­րը, երբ տաս­ներ­կու ան­գամ ղո­ղան­ջեն երկ­նա­յին զան­գե­րը, հա­յացքս հա­ռե­լու եմ Ա­րա­րա­տին ու հա­մոզ­վե­լով, որ միայն մեկ տար­վա ըն­թաց­քում այդ­քան մութ ամ­պեր անց­նե­լուց հե­տո ինչ­պես է ա­նե­րեր, ան­սա­սան մնա­ցել մեր հա­վեր­ժութ­յան ի­մաստն ու խոր­հուր­դը, քո կե­նացն եմ խմե­լու, Հայ­րե­նի՛ք։ Ա­ղո­թե­լու եմ, որ վեր­ջա­պես հաս­կա­նանք՝ այն, ինչ գրված է սե­պագ­րե­րով ու եր­կա­թագ­րե­րով, գրված է ժեռ ժայ­ռե­րի ու մա­գա­ղաթ­նե­րի վրա, հնա­րա­վոր չէ աղ­ճա­տել ու ա­ղա­վա­ղել ու հատ­կա­պե՛ս, հատ­կա­պե՛ս  հա­մա­կարգ­չա­յին շին­ծու լեզ­վով վե­րա­շա­րադ­րել։
Ես բա­ժակս բարձ­րաց­նե­լու, բայց ինքս ինձ չեմ նե­րե­լու, ո­րով­հետև ան­ցած ամ­բողջ տար­վա ըն­թաց­քում այն ա­մե­նը, որ կա­րող էի, պար­տա­վոր էի  քեզ հա­մար ա­նել, զլա­ցա ու չա­րե­ցի, Հայ­րե­նի՛ք։
Բա­ժակս Ա­րա­րա­տի լու­սապ­սակ գա­գա­թին ուղ­ղե­լու ու պար­պե­լու եմ այն բա­նից հե­տո, երբ ուխ­տեմ ու խոս­տա­նամ՝ վա­ղը, այ­սու­հետ ա­նել՝ ին­չի ու­նակ եմ ու ան­գամ ու­նակ չեմ,  ա­նել  քեզ հա­մար, միայն քեզ հա­մար, Հայ­րե­նի՛ք։
Քո հա­վեր­ժութ­յան կե­նա­ցը։