­Զա­վեն ԲԵԿՅԱՆ

Նոր տա­րին… դա այն է, երբ Եր­կիր մո­լո­րա­կը մի պահ «մտո­վի» կանգ է առ­նում (ի­րա­կան կան­գառ՝ Աստ­ված մի ա­րաս­ցե, ո­րով­հետև այդ դեպ­քում դուրս կգա իր ու­ղեծ­րից) ու խոր­հում իր ան­ցած մի պտույ­տի վրա, մտա­ծում հա­ջոր­դի մա­սին… Ա­ռաս­պե­լա­կան պլա­նի վրա նա Գեան է, մենք էլ՝ իր որ­դի­նե­րը, որ նույն բանն ենք ա­նում՝ մտա­ծում ենք անց­նող տար­վա արդ­յունք­նե­րի վրա և­ ե­րա­զում ե­կող տար­վա­նի մա­սին։ Դժ­վար տա­րի էր անց­նո­ղը, հա­մաշ­խար­հա­յին ա­նո­րո­շութ­յուն­նե­րի ու վտանգ­նե­րի տա­րի, պա­տե­րազմ­նե­րի տա­րի, որ ժա­մա­նակ առ ժա­մա­նակ բռնկվում են այս ու այն­տեղ, ո­րոն­ցից ռուս-ուկ­րաի­նա­կա­նի վեր­ջը չի եր­ևում… Հր­դեհ­նե­րը մա­րում են հրշեջ­նե­րը, իսկ պա­տե­րազմ­ներն՝ Աստ­ված… Իր ար­ցունք­նե­րով… Հա­յաս­տա­նին էլ է խա­ղա­ղութ­յուն պետք, որ մեջք­ներս ուղ­ղենք, բա­րե­կե­ցիկ, խա­ղաղ, ստեղ­ծա­րար եր­կիր դառ­նանք, բայց այդ խա­ղա­ղութ­յունն ար­ժա­նա­պա­տիվ խա­ղա­ղութ­յուն պի­տի լի­նի՝ ինք­նիշ­խա­նութ­յան պահ­պան­վա­ծութ­յան հստակ ե­րաշ­խիք­նե­րով։
Այս անց­նող տար­վա իմ «նվա­ճու­մը» բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րի մի ժո­ղո­վա­ծու է ե­ղել։ Ե­կող տար­վա հա­մար տպա­գրե­լու պատ­րաստ ու­նեմ եր­կու գիրք՝ մեկը՝ խո­հագ­րութ­յուն­նե­րի, հոդ­ված­նե­րի ժո­ղո­վա­ծու, ու մեկն էլ՝ բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րի։ Հա, վեր­ջերս շատ եմ աշ­խա­տում, տա­րիքն ինձ ոչ միայն, «ըստ Շեքս­պի­րի», շնորհք է ա­վե­լաց­նում, այլ նաև ստեղ­ծա­գոր­ծե­լու ե­ռանդ: Աստ­ված թող պա­հա­պան լի­նի իմ և բո­լո­րիս ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ծրագ­րե­րին, աշ­խար­հի ու մեր պե­տութ­յան խա­ղաղ, բար­գա­վաճ կյան­քի­ն։