ՈԶՆԻՆ/ Նարինե ԱՎԱԳՅԱՆ

Ոզնին եկավ գլխիկոր,

Մեջքին՝ կարմիր, մեծ խնձոր:

Քայլեց ճամփով շարունակ,

Մինչև հասնի բույնը տաք:

Տոտիկ-տոտիկ մոտ եկավ,

Գնդակի պես շուռ եկավ,

Գլոր-մլոր իջավ ցած,

Թաթով շոյեց դեմքը թաց:

Հոգնած ճամփից ու բեռից,

Էն քարքարոտ կածանից՝

Բարև տվեց տերևին,

Ուզեց նստել երևի:

Ծառի անուշ հովի տակ,

Թփերի մեջ չոր ու տաք,

Հենվեց փոքրիկ մի քարի,

Նայեց պայծառ արևին:

Վնասել էր տոտիկը,

Շատ էր ցավում ոտիկը:

– Ոչինչ, խնձորն այս համեղ

Համ սնունդ է, համ էլ դեղ:

Հենց տուն հասնեմ, կճաշեմ,

Այս խնձորը ես կուտեմ,

Կլավանա տոտիկս,

Ինձ կբուժեմ ես ինքս:

Այսպես ոզնին գլխիկոր,

Մեջքին՝ կարմիր, մեծ խնձոր,

Շարունակեց իր ճամփան

Խնձորի հետ քաղցրահամ: