Նվարդ ԱՎԱԳՅԱՆ

1. Հավանաբար մտածող կգտնվի, թե հիմա որևէ խոշոր իրադարձության անուն կտամ` Հայաստան-ԵՄ համաձայնագրի կամ այլ ինչի մասշտաբով… Ո՛չ, հարգելիներս: Ինձ համար «կարևոր» բառը տրված հարցում ունի այլ ընդգրկում: Կարևորը, ոչ հազվադեպ, թաքնված է լինում նաև «փոքր խեցու» մեջ` ինչպես մարգարիտը: 2017-ի ամենակարևոր իրադարձությունն իմ աչքին «Շարղ» օրաթերթի հարցազրույցում Արցախի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Մասիս Մայիլյանի պատասխանն էր Կովկասի հարցերով իրանցի փորձագետ Սալար Սեյֆեդդինիի` այսպես կոչված, ԼՂ հակամարտության վերջնական կարգավորման դեպքում որոշ տարածքների հնարավոր վերադարձմանն առնչվող հարցին. «Արցախի սահմաններից դուրս մենք այլ տարածքներ չունենք, ինչ որ ունենք` դրանք ամբողջությամբ Արցախի մաս են կազմում, իհարկե, որոշ շրջաններ կան, որոնք ներկայումս գտնվում են Ադրբեջանի վերահսկողության ներքո, օրինակ` Շահումյանի շրջանը, Մարտակերտի և Մարտունու շրջանների մի մասը, այսինքն` Արցախի Հանրապետության տարածքի շուրջ 15 տոկոսը: Արցախի սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունները վերաբերում են ողջ երկրին, այսինքն` մայրաքաղաք Ստեփանակերտում կամ Արաքսի ափին գտնվող բնակավայրում նույն օրենքներն են գործում»:
Գաղտնիք չէ, որ բանակցություններում «փոխզիջման» կոնցեպցիայի տակ Ադրբեջանն իրականում մեր կողմից հարկադիր զիջմա՛ն թաքուն հույս է փայփայում: Դրա անհնարինության մասին, այո՛, ժամանակին արտահայտվել է ԱԳ նախկին նախարար Կարեն Միրզոյանը` ասելով Արցախը զիջման ենթակա տարածք չունի, բայց ԱԳ ղեկավարի մակարդակով գերատեսչության ներկայի՛ս նախարարի խոսքը, համաձայնեք, լուրջ քայլ է դեպի առաջ, քանզի, փաստորեն, ոչ մի տարընթերցման տեղ չթողնելով, աննախադեպ պարզ ու «մանրամասն» ներկայացնում է բանակցային գործընթացի վերջնարդյունքում Արցախին դե-յուրե տրվելիք կարգավիճակը ո՛չ թե նախկին ԼՂԻՄ-ի, այլ Արցախի այժմյան Հանրապետության սահմաններով…

2. Ձեր երկրորդ հարցին կարճ կպատասխանեմ. 2017 թվականը կոնկրետ ես անցկացրել եմ «կարևոր» չափանիշին համապատասխանող մշակութային իրադարձության… սպասման մեջ:

3. Եթե թույլ կտաք, նախ կհայտնեմ ինձ համար նույնպես կարևոր մասնավո՛ր իրադարձության մասին. թոռս` Արամը, ընդունվել է Ամերիկյան համալսարան` կազմելով ընտանիքիս «ուսանողական եռանկյունին». ԵՊՀ-ում էլ սովորում է Անին, Ստեփանակերտի բուհում` Ռադմիլան:
Իսկ հիմա` Ձեր հարցի ուղիղ պատասխանը: Տասնյակն անցած գրքերիս 2017-ում, տառացիորեն օրերս, գումարվել է «Երկնքի ու երկրի միջև» բանաստեղծական ժողովածուն: Այնպես որ, շատ էլ դժգոհ չեմ իմ բաժին 2017-ից: Բայց… գիտե՞ք, թե ամենա՛-ամենակարևոր իրադարձությունը կամ փաստը որը կհամարեի. եթե անցնող տարում սահմանին զինվոր զոհված չլիներ, բարձրացված լինեին աշխատավարձերն ու կենսաթոշակները, բացված լինեին պատկառելի թվով աշխատատեղեր…

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.