ԽՈՀ
Նստած եմ հիմա
Այս լուռ սենյակում։
Էլ ոչինչ չկա
Այս մունջ աշխարհում։
Լուսամուտ կիսաբաց,
Թերծածկ մի դուռ,
Մի կաթիլ չորացած՝
Օդում կախված՝ լուռ:
Անդորր, բայց տագնապ՝
Լարված օճորքից.
Համր ճիչ անափ՝
Լռության խորքից։
Սարսուռ մի տեսակ
Պատում է հոգիս…
Հյուսում մի պսակ,
Պարուրում ոգիս…
Բայց, զգում եմ՝ կգա՜
Վաղորդյան մի հույս…
Եվ նորոգ ճամփա՝
Վեհ, պայծա՜ռ մի Լույս…
20.10.2020 թ.
