Հնդիկ գործարար, կահույքի նորարարական դիզայնի «Adeckko» ֆիրմայի հիմնադիր և տնօրեն Նիսչայ Կոուշալը նաև հայ մշակույթի սիրահար է: Նա ծնվել է 1983 թվականին, Հնդկաստանի Ֆարիդաբադ քաղաքում, ապրում է Նյու Դելիում:
Բազմաթիվ գրքերի և գիտական հոդվածների հեղինակ Նիսչայ Կոուշալը խորապես հրապուրված է Հայաստանով, նրա հնամենի պատմությամբ և ուրույն մշակույթով: Այս թեմաներով գրում և համացանցում հրապարակում է ոչ միայն բազմաթիվ հոդվածներ, այլև բանաստեղծություններ, որոնցից մեկը նվիրել է Ջուղային: Ազնիվ և մարդասեր երիտասարդը ցնցվել է՝ տեղեկանալով հայ մշակույթի այս գլուխգործոցի ոչնչացման և Ադրբեջանում իրագործվող՝ հայկական հուշարձանների համատարած մշակութային ցեղասպանության մասին:
Բանաստեղծությունը թեև գրվել է 2024-ի դեկտեմբերին՝ Ջուղայի եղեռնագործության 20-րդ տարելիցի օրերին, հեղինակը հայ խաչքարագործության գոհարներին անդրադարձել է ներկա ժամանակով՝ թերթելով ուսումնասիրություններում, պատկերագրքերում և համացանցում պահպանված լուսանկարները:
ՆԻՍՉԱՅ ԿՈՈՒՇԱԼ
ՋՈՒՂԱՅԻ ԽԱՉՔԱՐԵՐԸ
Ջուղա քաղաքում լռությունն է խոսում,
Խաչքարերն են հառնում մի հին նվագով.
Քանդակված են նրանք հանուն հավատքի
Տառապած ձեռքով, խնամքով, հույսով:
Քարից քար բացվող այս պատումները
Ասքերն են քաջարի մի ժողովրդի.
Ու թեև դարեր են եկել ու անցել,
Նրա ոգին է մնացել հավերժ:
Ժամանակի դաժան ծանրության ներքո
Այս սուրբ քարերը կանգնած են համառ.
Եվ ամեն մեկը աղոթքի շշունջ,
Սիրո, բարության մի հիշեցում է:
Նրանք խոսում են անցյալի մասին՝
Կորած մի երկրի անսասան ոգու.
Թեև աշխարհն է լուռ ու անտարբեր,
Ամուր կանգնած են խաչերը քարե:
Սրբազա՛ն քարեր, դուք պատմում եք մեզ
Դաժան մարտերի, հողմերի մասին.
Ձեր լռության մեջ լսվում է հառաչ,
Երբեք ու երբեք չուրանալու կոչ։
Դուք վեր եք հառնել խոլ կրակներից,
Հաղթել խավարին ու պարտել չարին.
Ամեն մի նախշում, ձեր ամեն տողում
Ապրում է մի հուշ, աստվածային սեր:
Հավերժ դրոշմված, մշտապես պայծառ՝
Ծաղկած քարերը աղբյուր են լույսի.
Անգութ աշխարհի հայացքի ներքո
Կանգնած են որպես մշտարթուն փարոս:
Անգլերենից թարգմանեց Արտակ Վարդանյանը
