Լիլիթ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ
հետպատերազմյա նոթեր
*
գուցե այս բոլոր պատերազմներն
այն պատճառով էին,
որ ինչ-որ մեկն
ինչ-որ մի տեղ
լքեց Սերը…
*
կարո՞ղ ես ինձ այնպես գրկել,
որ պատերազմը վերջանա…
*
ժամանակը կորցնում է մարդու զգացողությունը
*
խաղաղության կոչ անում են երկրներն,
ում բանակներում
զինվորները քանակով չեն զիջում
իմ երկրի բնակչությանը…
*
պատերազմը պարտվում է խաղաղությանը,
որի մեջ հաղթանակ չկա…
*
պատերազմի ժամանակ
սպասումը սարսափում է լռությունից,
լուրը սարսափում է չլինելուց և լինելուց՝
հավասարապես
մատները սեղմում են հողը,
որ ոտքերի տակ չէ
այնտեղ, ուր մարդը տրորում է մարդուն,
սերմնահատիկն այլևս չի մեռնում հողի մեջ
ու մարմինն ինքն է լքում հոգին
Հայաստան
քո մարմինն ականապատ է
ու հոգին
սխալ շարժումներ անելու իրավունք չունի
*
ընկերոջ հիշատակին
հիմա քաղաքն անհամեմատ մեծ է,
ու ինչ-որ սպասում կորցնում է իր
նշանակությունն այնտեղ,
ուր տեղավորվել է ժամանակն անցյալ դեմքով
որ այնքան ներկա է
Ընկերս,
հիմա դու ձեռքն ես,
որ մեր հայացքը հողից դանդաղ բարձրացնում է վեր՝
դեպի երկինքը
խաղա՜ղ
այսուհետ
որքան էլ զենքեր ուղղվեն դեպի քեզ
անօգուտ է,
երկինքը չի խոցվում
իսկ մեզ
մնում է այստեղն ու հիման.
հաշվել բոլոր ընկնող աստղերն
ու
երազանքներ պահել ապրելու մասին
մինչև կհասնենք քեզ
մեր մարմնի մեջ ու բոլորի երկնքում
«խաղաղություն ամենեցուն…»
