Մութ անտառում, որտեղ ծառերն այնքան խիտ էին աճել, այնքան բարձր էին ձգվել երկինք, որ արևը, որքան էլ ջանար, չէր կարող իր ամենափոքրիկ շողն անգամ անցկացնել ծառերի արանքով, որպեսզի լույս սփռեր խոնավ, մութ անտառին: Ահա այդ անտառի մի լճակում, որը դժվար էր լճակ անվանել, ավելի շատ ճահիճ էր հիշեցնում, որի ջրերը մուգ շագանակագույն էին, տեղ-տեղ մուգ կանաչ, կային տերևներ՝ խճճված, ցեխոտ, մամռակալած ճյուղերով, որոնք այս ու այն կողմ փռվելով՝ մի տխուր մեղեդու նոտաներ էին հիշեցնում: Ճահիճն այնքան ծանր էր շնչում, ասես դարերից եկած մի գաղտնիք էր պահում ու ուզում էր մի վայրկյան շուտ նրանից ազատվել, բայց չէր կարողանում:
Հե՛նց այդ խավարի մեջ, հե՛նց այդ ծանրացած ճահճի կենտրոնում մի ծաղիկ էր ապրում, ոչ միայն պարզապես ապրում էր, այլ՝ բացում էր իր նուրբ թերթերը: Դա լոտոսն էր: Նրա մոմածածկ թերթերի եզրերին ասես ոսկեգույն փոշի էր նստած, իսկ կենտրոնում թաքնված էր մեղրամոմե սիրտը, որն իր մեջ պահում էր անտառի լռությունը: Նրա ցողունները խորանում էին ճահճի հատակը, բայց նա ծնվել էր մաքուր, անբասիր: Լոտոսի մոմանման թերթիկների ծածկույթը չէր թողնում՝ փոշին, ցեխը մնա ծաղկի վրա, այլ՝ դիպչելով ծաղկին՝ հանգիստ սահում էին ցած: Լոտոսը անտառի միակ ծաղիկն էր: Ոչ մի այլ ծաղիկ չէր կարողացել ապրել այդ մութ, խոնավ, մռայլ անտառում: Բայց արի ու տես, որ լոտոսը չէր վախենում այդ ամենից: Նա անտառի լույսն էր, արևի այն շողը, որը ոչ մի կերպ չէր կարողանում մուտք գործել անտառ: Կենդանիները զարմանում էին, թե որտեղից նրան այդքան ուժ, դիմացկունություն, որ ապրում է մութ անտառում:
Քանի որ անտառում արևի լույս չէր ընկնում, անտառի միակ լուսավոր, վառ էակը լոտոսն էր, որն ամեն առավոտ արթնանում էր բոլորից շուտ, տարուբերում իր թերթերը՝ տարածելով շուրջը ջերմություն ու խաղաղություն: Նա սկսում էր երգել, և նրա ձայնը քամու շնչի հետ, ալիքների նման տարածվում էր անտառում: Նրա յուրաքանչյուր թերթիկը մի լար էր, որը ձգվում էր անտառի լռության մեջ՝ արթնացնելով կենդանիներին, թռչուններին: Ճահիճը դառնում էր նրա համար դաշնամուր, իսկ մամռակալած տերևները՝ նոտաներ:
Նրա երգը այնքան խորն էր, որ կարելի էր լսել ոչ միայն ականջով, այլ՝ սրտով: Անտառի կենդանական աշխարհը հավաքվում էր լոտոսի շուրջ՝ լսելու նրա թովիչ, մեղմ ձայնը: Նա թարթելով իր տերև-աչուկները՝ ջերմություն էր սփռում շուրջբոլորը:
Մի անգամ անտառում ուժգին փոթորիկ սկսվեց: Ծառերը տարուբերում էին հզոր ճյուղերը, կենդանիները սարսափահար վազում էին այս ու այն կողմ՝ փորձելով ապահով թաքստոց գտնել: Քամին հզոր ձեռքերով փորձում էր արմատախիլ անել ծառերը՝ ճահճի ցեխը՝ ծանր ու խոնավ, շպրտելով շուրջբոլորը: Ճահիճը մռնչում էր, ծառերը կռանում էին մինչև հատակ, նորից դուրս գալիս:
Բայց լոտոսը չվախեցավ ծեր քամուց, նա չէր ծնվել փափուկ հողում՝ փակեց իր թերթիկները, ամուր բռնվեց իր արմատներից և որքան ուժ ուներ՝ բղավեց. «Ես չե՛մ վախենում քեզանից, օ՜, ծեր քամի, իմ արմատները շատ ամուր են ու խորը և իմ ներսի լույսը չի թողնի, որ ես թուլանամ, ճիշտ է, նուրբ եմ, քնքուշ, բայց ամուր կպած եմ իմ արմատներին, ես կդիմանամ քո մատուցած արհավիրքին»:
Առավոտյան փոթորիկը հանդարտվեց, անտառը խոր հոգոց հանեց, կենդանիները կամաց-կամաց սկսեցին դուրս գալ թաքստոցներից և շտապել դեպի ճահիճ: Մի հսկա ծառ, արմատախիլ եղած, ընկած էր ճահճի կողքը, որտեղից էլ արևի ճառագայթը ներս էր թափանցել: Ճահիճը դեռ դողում էր, բայց կենտրոնում կանգնած էր լոտոսը՝ մաքուր, անարատ, արևի շողն էլ խաղում էր նրա թերթիկների վրա: Կարծես ոչինչ էլ չէր եղել: Լոտոսը դիմացել էր փոթորկին: Լոտոսն այդ անտառի արևն էր, լույսը, ջերմությունն ու բարությունը:
Լոտոսը, որ ծնվել էր ճահճի թագավորությունում, շուրջբոլորը՝ կեղտ, մութ, խավար, երբեք չկորցրեց իր ներքին լույսը, հավատը, ամենադժվար պահին չկոտրվեց ու դուրս եկավ՝ փորձությունը հաղթանակած:
