Ա­ՆԱՀԻՏ ԽԱՐՄԱՆԴԱՐՅԱՆ

Ա­ՆԱՀԻՏ ԽԱՐՄԱՆԴԱՐՅԱՆՀԳՄ վար­չութ­յու­նը շնոր­հա­վո­րում է
ար­ձա­կա­գիր,
թարգ­մա­նչուհի, լրագրող
Ա­ՆԱՀԻՏ ԽԱՐՄԱՆԴԱՐՅԱՆԻՆ
ծննդյան 75-ամ­յա­կի առ­թիվ

«Գ­րա­կան թեր­թը» միա­նում է
շնոր­հա­վո­րան­քին

 

***
Ա­նա­հիտ Խար­ման­դար­յա­նը մեր ռու­սա­գիր այն գրող­նե­րից է, որն ու­նի գրա­կան մեծ վաս­տակ և յու­րօ­րի­նակ աշ­խար­հա­յացք: Ն­րա եր­կե­րում հա­րուստ, գրա­վիչ և­ ար­տա­հայ­տիչ բա­ռա­պա­շա­րով ու գրե­լաո­ճով ար­տա­ցոլ­ված է սե­րը դե­պի հայ­րե­նի­քը, նրա պատ­մութ­յունն ու մշա­կույ­թը:
Ա­նա­հիտ Խար­ման­դար­յա­նի ստեղ­ծա­գոր­ծութ­յուն­նե­րում զար­մա­նա­լիո­րեն հա­վա­սա­րա­պես ներ­կա­յաց­ված են մեր ժո­ղովր­դի անց­յա­լը, ներ­կան և­ ա­պա­գան, ո­րոնք կար­միր թե­լի նման անց­նում են նրա ինչ­պես վաղ շրջա­նի, այն­պես էլ վեր­ջին տա­րի­նե­րի եր­կե­րում:
Հա­յաս­տա­նի գրող­նե­րի միութ­յան ռու­սա­կան բա­ժան­մուն­քի ա­նու­նից ջեր­մո­րեն շնոր­հա­վո­րում եմ Ա­նա­հիտ Խար­ման­դար­յա­նին՝ նշա­նա­կա­լի հո­բել­յա­նի առ­թիվ, մաղ­թում եր­կա­րա­կե­ցութ­յուն և նոր ու հե­տաքր­քիր ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ձեռք­բե­րում­ներ:

Սեր­գեյ ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ
Գ­րա­կա­նա­գետ, հրա­պա­րա­կա­գիր,
ՀԳՄ ռու­սա­կան բա­ժան­մուն­քի նա­խա­գահ

***
Ա­նա­հիտ Լ­ևո­նով­նա­յի հետ մեր ծա­նո­թութ­յան քա­ռա­սուն­հինգ տա­րի­նե­րի ըն­թաց­քում, ազ­նիվ խոսք, նա քիչ է փոխ­վել: Ար­տաք­նա­պես: Բայց նրա ստեղ­ծա­գոր­ծութ­յուն­նե­րում փո­փո­խութ­յուն­նե­րը շատ են նկա­տե­լի: Եվ լեզ­վի ինչ­պի­սի՛ ան­կաշ­կանդ­վա­ծութ­յուն… Ինչ­պի­սի՛ ա­զատ, կուռ ոճ՝ խո­սակ­ցա­կան, միա­ժա­մա­նակ գե­ղար­վես­տա­կան: Այս­տեղ և՛ քնա­րեր­գութ­յուն կա, և՛ հու­մոր, և՛ մա­քուր եր­ևան­յան ար­տա­հայտ­չա­կա­նութ­յուն, և՛ քա­ղա­քա­ցիա­կան վիշտ. և՛ ա­մեն ինչ ար­տա­հայտ­ված է, և՛ կեն­դա­նի կեր­պար­ներ են ներ­կա: Տար­բեր են թե­մա­նե­րը՝ փո­ղո­ցա­յին ուր­վան­կար­ներ, ըն­տա­նե­կան պատ­մութ­յուն­ներ, ճա­կա­տագ­րեր՝ ա­ռօ­րեա­կան ու տա­րաշ­խար­հիկ…
Իմ կար­ծի­քով, նրա ար­ձա­կի հմայ­քը վի­պասքն է՝ հարգ­ված ժանր, Լես­կո­վից և Բա­ժո­վից ե­կած-հա­սած մինչև 21-րդ դար և վե­րա­փոխ­ված հայ­կա­կան խառն­ված­քի և­ ա­ռո­գա­նութ­յան ազ­դե­ցութ­յամբ, ո­րը հո­գե­հա­րա­զատ է նաև Գ­րա­կա­նութ­յան ինս­տի­տու­տի շրջա­նա­վար­տու­հուն:
«Ար­ձա­կա­գիր, հրա­պա­րա­կա­գիր և թարգ­ման­չու­հի»՝ այս­պես է գրված նրա գրքի շա­պի­կին: Ես մի քիչ այլ կար­գով եմ հի­շում. սկզբում Ա­նա­հի­տը թարգ­ման­չու­հի էր, հե­տո սկսեց ար­ձակ գրել, իսկ հե­տո, հա­վա­նա­բար, հրա­պա­րա­կագ­րութ­յուն: Բայց մի բան միան­գա­մայն պարզ է և ինձ հա­մար շատ ու­րա­խա­լի՝ իմ ըն­կե­րու­հին գրո՛ղ է:
Ես շնոր­հա­վո­րո՛ւմ եմ նրան և ակն­կա­լում շա­րու­նա­կութ­յո՛ւն:

Կա­րի­նա ԶՈՒՐԱԲՈՎԱ (­Մոսկ­վա)
Գ­րող, հրա­պա­րա­կա­գիր, գրա­կա­նա­գետ

***
Ա­նա­հիտ Խար­ման­դար­յա­նի հետ ա­վե­լի քան քա­ռորդ դար աշ­խա­տել եմ ՀՀ Նա­խա­գա­հի աշ­խա­տա­կազ­մի ար­ձա­նագ­րա­յին բաժ­նում, այ­նու­հետև մեր բա­րե­կա­մութ­յու­նը շա­րու­նակ­վել է գրա­կա­նութ­յան աս­պա­րե­զում:
Ծն­ված լի­նե­լով նշա­նա­վոր մտա­վո­րա­կան­նե­րի ըն­տա­նի­քում (մո­րա­կան կող­մից ա­կա­նա­վոր ման­կա­վարժ, թարգ­մա­նիչ, ար­ձա­կա­գիր և պե­տա­կան նշա­նա­վոր գոր­ծիչ Սի­մակ Սա­հակ­յա­նի, հո­րա­կան կող­մից՝ Սար­դա­րա­պա­տի հե­րոս, Գեոր­գիև­յան շքան­շա­նի կրկնա­կի աս­պետ Խո­րեն Խար­ման­դար­յա­նի թոռ­նու­հին է և Կար­սի վեր­ջին քա­ղա­քա­պետ Մար­տին Չե­բա­նո­վի ծոռ­նու­հին), ժա­մա­նա­կին ստա­նա­լով հիմ­նա­վոր և­ ո­րակ­յալ կրթութ­յուն, Ա­նա­հիտ Խար­ման­դար­յա­նը, վա­ղուց իր հաս­տա­տուն տեղն ու­նի մեր ռու­սա­լե­զու հրա­պա­րա­կագ­րութ­յան, ար­ձա­կի և թարգ­ման­չութ­յան ո­լոր­տում:
­Նա այն գրող-թարգ­մա­նիչ­նե­րից է, ով կա­տա­րե­լա­պես տի­րա­պե­տե­լով ռու­սաց լեզ­վի ո­ճա­կան նրբութ­յուն­նե­րին և­ ա­ռանձ­նա­հատ­կութ­յուն­նե­րին, օժտ­ված լի­նե­լով թարգ­մա­նա­կան բարձր ու­նա­կութ­յուն­նե­րով և մաս­նա­գի­տա­կան եր­կա­րամ­յա փոր­ձով, ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ու­րույն շնոր­հով ու ճա­շա­կով, իր նշա­նա­կա­լի նպաստն է բե­րում հայ գրող­նե­րին օ­տար­նե­րին ներ­կա­յաց­նե­լու և Հա­յաս­տա­նի ռու­սա­լե­զու գրա­կա­նութ­յան զար­գաց­ման գոր­ծում: Ն­րա գրչին են պատ­կա­նում հար­յու­րա­վոր հրա­պա­րա­կագ­րութ­յուն­ներ, էս­սե­ներ, պատմ­վածք­ներ, ո­րոնց մի մա­սը ամ­փոփ­ված է ժո­ղո­վա­ծու­նե­րում, ինչ­պես նաև տասն­յակ գրքե­րի բարձ­րո­րակ թարգ­մա­նութ­յուն­ներ: Ինձ հա­մար մեծ պա­տիվ է, որ նրա թարգ­մա­նութ­յուն­նե­րի (Ա­վե­տիք Ի­սա­հակ­յան, Ա­բիգ Ա­վագ­յան, Խա­ժակ Գ­յուլ­նա­զար­յան, Ա­զատ Շա­հին­յան, Նո­րայր Ա­դալ­յան, Ար­թուր Ար­մին) պատ­կա­ռե­լի շար­քում են նաև իմ ար­ձակ և չա­փա­ծո ստեղ­ծա­գոր­ծութ­յուն­նե­րը, այդ թվում՝ հոդ­ված­նե­րի, էս­սե­նե­րի և պատմ­վածք­նե­րի «­Վի­շա­պա­սար» ժո­ղո­վա­ծուն:
Շ­նոր­հա­վոր հո­բել­յանդ, սի­րե­լի՛ Ա­նա­հիտ: Մաղ­թում եմ քեզ քա­ջա­ռող­ջութ­յուն, արև­շա­տութ­յուն և ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան նո­րա­նոր ա­նակն­կալ­ներ:

Ար­տակ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
Գ­րող, հրա­պա­րա­կա­գիր, թարգ­մա­նիչ
Բան. գիտ. թեկ­նա­ծու

Ա­նա­հիտ ԽԱՐՄԱՆԴԱՐՅԱՆ
ԱՄՊԱՄԱԾ ՕՐ

Դա տե­ղի ու­նե­ցավ յո­թա­նա­սու­նա­կան­նե­րի սկիզ­բին: Մի սո­վո­րա­կան գար­նա­նա­յին ա­ռա­վոտ էր, բայց ա­մեն­ևին էլ ոչ ջինջ ու ար­ևոտ, այլ ընդ­հա­կա­ռա­կը՝ մռայլ ու ամ­պա­մած: Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը՝ փոքր հզո­րութ­յան շար­ժիչ­նե­րի նա­խագծ­ման բաժ­նի վա­րի­չը, եր­թու­ղա­յին ավ­տո­բու­սով աշ­խա­տան­քի էր գնում: Ավ­տո­բու­սը, ինչ­պես միշտ, խցան­ման մեջ էր հայտն­վել, ինչ­պես սար­դոս­տայ­նում գեր­ված ճան­ճը՝ ան­հույս ու եր­կա­րատև: Ուղ­ևոր­նե­րը լու­սա­մուտ­նե­րից ան­տար­բեր նա­յում էին, թե ինչ­պես են միջ­նա­դար­յան ար­քա­յա­կան շքադ­րո­շի պես փո­ղո­ցի լայն­քով ձգվող պաս­տա­ռի հսկա ալ բո­սո­րա­գույն տա­ռե­րի վրա­յից տխրո­րեն սա­հում հազ­վագ­յուտ անձր­ևի գոր­շա­թա­փան­ցիկ վե­հե­րոտ կա­թիլ­նե­րը: Իսկ պաս­տա­ռի թավ, խո­նա­վութ­յու­նից տռզած տա­ռե­րը վստա­հեց­նում էին, որ «ժո­ղո­վուրդն ու կու­սակ­ցութ­յու­նը միաս­նա­կան են»:
Գորշ օր, գորշ փո­ղոց, խցա­նում, պաս­տառ… Կար­ծես գա­րուն էլ չէր: Եվ ա­մեն օր՝ նույ­նը: Հի­շեց Բ­լո­կին. «­Դե­ղա­տուն: Փո­ղոց: Լապ­տեր»:
«­Մե­ծե­րին ինչ կա,– մ­տա­ծեց Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը,–­ ա­մեն ինչ ո­տա­նա­վոր են դարձ­նում, ա­մեն­քից բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն է ճա­ռա­գում: Ե՛վ ի­րենք են թեթ­ևա­նում, և՛ գրա­կան գոր­ծըն­թացն են ա­ռաջ տա­նում, և՛ մեզ՝ հա­սա­րակ մարդ­կանց են ի­րենց տո­ղե­րը հա­վերժ թող­նում»: Ճիշտ է, ի­րենք՝ մե­ծե­րը, այս բո­լո­րի մա­սին ա­մե­նայն հա­վա­նա­կա­նութ­յամբ չէին մտա­ծում, բայց Բ­լո­կին առնչ­վե­լը ցրում էր ամ­պա­մած տրա­մադ­րութ­յու­նը. ավ­տո­բու­սը հան­կարծ կտրուկ ճոճ­վեց և դան­դաղ շարժ­վեց նույն­քան դժգոհ ու շտա­պող «­Վոլ­գա­նե­րի», «­Ժի­գու­լի­նե­րի» և «­Զա­պո­րո­ժեց­նե­րի» հոս­քում:
Հաս­նե­լով աշ­խա­տա­վայր և մի­ջանցք­նե­րը տա­րօ­րի­նա­կո­րեն սա­կա­վա­մարդ տես­նե­լով՝ Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը նստեց իր գրա­սե­ղա­նի մոտ, հա­յաց­քով զննեց սեն­յա­կը և քար կտրեց. քսա­ներ­կու հո­գուց աշ­խա­տան­քի էր ներ­կա­յա­ցել ըն­դա­մե­նը տա­սը: Դա չլսված բան էր. կար­գա­պա­հութ­յու­նը այդ տա­րի­նե­րին բո­լոր գի­տա­հե­տա­զո­տա­կան հիմ­նարկ­նե­րում խստա­գույն էր, ոչ ոք չէր հա­մար­ձակ­վի թե­կուզ մեկ ժա­մով բա­ցա­կա­յել աշ­խա­տան­քից՝ ա­ռանց շատ հար­գե­լի պատ­ճա­ռի, էլ չա­սած, որ ոչ մի պետ ոչ ո­քի հենց այն­պես թույլտ­վութ­յուն չէր տա, պահ­պա­նութ­յան ծա­ռա­յութ­յունն էլ չէր թող­նի…
Հե­ռա­խո­սա­զանգ հնչեց: Պարզ­վեց, Գ­ևոր­գի՝ ե­րի­տա­սարդ մաս­նա­գե­տի ա­տամն է ցա­վում, և նա պետք է շտապ ա­տամ­նա­բույ­ժի մոտ գնա: Ու­ղիղ եր­կու րո­պե անց մյուս ե­րի­տա­սարդ մաս­նա­գե­տը՝ Գառ­նի­կը, ող­բեր­գա­կան ձայ­նով հայտ­նեց, որ ի­րենց պատշ­գամ­բի ա­ռաս­տաղն է փլվել: Լավ է, որ ոչ ոք չի տու­ժել: Եվ քա­նի որ վար­պետ է կան­չել, հի­մա աշ­խա­տան­քի գալ չի կա­րող, բայց ընդ­մի­ջու­մից հե­տո ան­պայ­ման կգա:
Զան­գե­րը հեր­թա­գա­յում էին միմ­յանց: Ա­վագ ճար­տա­րա­գետ Ֆ­րիդ­րիխն ա­սաց, որ օ­դա­նա­վա­կա­յան է գնում՝ դի­մա­վո­րե­լու Մոսկ­վա­յից ա­նակն­կալ ժա­մա­նող զո­քան­չին, մեկ ու­րիշ ճար­տա­րա­գե­տի՝ Ռազ­մի­կի տա­նը պայ­թել էր ջրագ­ծի խո­ղո­վա­կը, ո­ղո­ղել բնա­կա­րա­նը, և նա փա­կա­նա­գոր­ծին էր սպա­սում: Սա­կայն Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը ար­դեն հի­շեց, որ այդ օ­րը ապ­րի­լի 24-ն­ է, և յու­րա­քանչ­յու­րին, հա­զիվ լսե­լով մինչև վերջ, կտրուկ ա­սաց. «Ընդ­մի­ջու­մից հե­տո տե­ղում կլի­նես»:
Ժա­մը տա­սից քիչ անց զան­գա­հա­րեց ա­ռա­ջա­տար ճար­տա­րա­գետ Մու­շե­ղը և­ ան­հաս­կա­նա­լի ա­րա­գա­խո­սութ­յամբ քրթմնջաց, որ հի­վան­դա­նոց է գնա­ցել՝ ըն­կե­րոջ մոտ, ո­րի կի­նը ծննդա­բե­րել է. պատ­կե­րաց­նո՞ւմ եք ինչ­պի­սի ի­րա­դար­ձութ­յուն է, և­ ին­քը տուն է տա­րել նրանց, բայց կես ժա­մից տե­ղում կլի­նի:
Կոլ­յա Սե­կո­յա­նը՝ լա­բո­րան­տը, ու­շա­ցել էր, քա­նի որ մաս­նակ­ցել էր շքա­մուտ­քի ա­պա­կի­նե­րը ջար­դող մի խումբ խու­լի­գան­նե­րի տե­ղում բռնե­լու գոր­ծո­ղութ­յա­նը, իսկ նրա գոր­ծըն­կեր և հար­ևան Զա­վե­նը հենց հի­մա ոս­տի­կա­նութ­յու­նում օգ­նում է ար­ձա­նագ­րութ­յու­նը կազ­մե­լուն: Մե­քե­նագ­րու­հի-գոր­ծա­վա­րու­հի Ռո­զա Կաս­յա­նը, հա­զիվ լա­ցը զսպե­լով, ա­սաց, որ կորց­րել է բնա­կա­րա­նի բա­նա­լի­նե­րը և չի կա­րող դու­ռը փա­կել, սպա­սում է ա­մուս­նու բա­նա­լի­նե­րին: Ծ­րագ­րա­վո­րող-ճար­տա­րա­գետ Կա­րի­նե Պետ­րոս­յա­նը ու­շա­ցել էր, քա­նի որ շտա­պօգ­նութ­յուն էր զան­գել հար­ևա­նու­հու հա­մար, իսկ հաշ­վիչ տեխ­նի­կա­յի ե­րի­տա­սարդ օ­պե­րա­տոր Բե­նի­կը լամ­պը փո­խե­լիս ցա­խա­նո­ցի տա­նի­քից էր ըն­կել…
Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը ար­դեն բա­վա­կան հոգ­նել էր այդ ստե­րից, բայց ի՞նչ կա­րող էր ա­նել: Իսկ երբ ներ­կա տա­սը աշ­խա­տա­կից­նե­րից եր­կու­սը դա­վադ­րի կեց­ված­քով մո­տե­ցան ի­րեն, նախ­քան կբա­ցեին բե­րան­նե­րը, նա ցած­րա­ձայն, բայց կտրուկ և պար­զո­րոշ ա­սաց. «Ընդ­մի­ջու­մից հե­տո: Երբ մյուս­նե­րը կներ­կա­յա­նան»: Աշ­խա­տա­կից­նե­րը գլխով ա­րե­ցին և, գո­հու­նա­կութ­յամբ հա­յացք­ներ փո­խա­նա­կե­լով, նստե­ցին տե­ղե­րում՝ ան­գամ չփոր­ձե­լով ձևաց­նել, թե աշ­խա­տում են:
Քա­նի որ օ­րը ոչ աշ­խա­տան­քա­յին ստաց­վեց, Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը ո­րո­շեց մտնել հար­ևան բա­ժին՝ Շա­հե­նի մոտ, ո­րը վեր­ջերս էր բաժ­նի վա­րիչ նշա­նակ­վել. նա ա­վե­լի ե­րի­տա­սարդ էր, ի­րեն վե­րա­բեր­վում էր որ­պես ա­վագ ըն­կե­րոջ և դժ­վա­րին պա­հե­րին խորհր­դի հա­մար ի­րեն էր դի­մում: Լավ ճար­տա­րա­գետ էր, իսկ ղե­կա­վա­րել դեռ նոր էր սո­վո­րում:
Հար­ևան բաժ­նում նստած էին ըն­դա­մե­նը եր­կու հո­գի, այն էլ օ­տա­րո­տի հեր­թա­պահ տես­քով: Տես­նե­լով Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չին՝ Շա­հե­նը, ձեռ­քե­րը տա­րա­ծե­լով, մո­տե­ցավ և կա­մա­ցուկ ա­սաց.
– Դեռ ե­րեկ­վա­նից բո­լո­րը թույլտ­վութ­յուն խնդրե­ցին: Չէի կա­րող չթող­նել:
– Իսկ ե­թե ղե­կա­վա­րութ­յու­նից մե­կը ներս մտնի՞: Ես մե­րոնց պարզ ա­սել եմ՝ երբ ա­ռա­վոտ­յան գնա­ցող­նե­րը վե­րա­դառ­նան, կգնաք…
– Ոչ ոք չի մտնի: Ղե­կա­վա­րութ­յու­նից ոչ ոք չկա:
– Ինչ­պե՞ս թե:
– Հենց այդ­պես: Ե՛վ տնօ­րե­նը, և՛ տե­ղա­կա­լը ա­ռա­վո­տից ինչ-որ խորհր­դակ­ցութ­յան են, հե­տո էլ մոսկ­վա­ցի հյու­րե­րի հետ տեղ են գնա­լու:
– Մի­տում­նա­վո՞ր:
– Սա­տա­նան գի­տի… Իսկ ի՞նչ է ե­ղել: Այս ամ­պա­մած օ­րը հո չե՞ն զբոս­նում մար­դիկ… Բայց, ա­սում են, ժո­ղո­վուր­դը ուղ­ղա­կի հե­ղե­ղի նման է գնում, ա­սեղ գցե­լու տեղ չկա… Մենք էլ ենք աշ­խա­տան­քից հե­տո տղա­նե­րի հետ գնա­լու, հենց այս­տե­ղից էլ կշարժ­վենք: Կա­րա­պետ Սեր­գե­ևի­չը իր մե­քե­նա­յով կտա­նի:
– Ես էլ ձեզ հետ կգամ: Կ­տե­ղա­վոր­վե՞նք:
– Ի­հար­կե: Դե, այ­սօր ոս­տի­կա­նութ­յու­նը չի էլ նա­յում, թե քա­նի մարդ է խցկվել մե­քե­նա­յի մեջ: Ի՞նչ է, նրանք հա՞յ չեն:

Երբ մե­քե­նան ար­դեն թեք­վել էր դե­պի Կիև­յան կա­մուր­ջը, Շա­հե­նը հարց­րեց.
– Կա­րա­պե՛տ Սեր­գե­ևիչ, ի՞նչ եք կար­ծում, ե­թե վեր­ևից թույլտ­վութ­յուն չլի­ներ, ժո­ղո­վուր­դը է­լի այս­պես հոս­քով կգնա՞ր:
Կա­րա­պետ Սեր­գե­ևի­չը՝ այդ շատ բան տե­սած մա՛ր­դը, նախ­կին ճա­կա­տա­յի՛­նը, ժպտաց.
– Կար­ծում եմ՝ ա­յո՛: Ե՛վ գե­տի նման, և՛ հոս­քով, և՛ հե­ղե­ղի նման: Իսկ ինչ վե­րա­բե­րում է թույլտ­վութ­յա­նը, ոչ ոք, ի­հար­կե, ո­չինչ չի թույ­լատ­րել: Բայց և չի ար­գե­լել… Դե, այս­տեղ իջ­նում ենք, ա­վե­լի հե­ռու գնալ չենք կա­րող:
Ապ­րի­լի 25-ի ա­ռա­վո­տը ու­րախ օր էր՝ գար­նա­նա­յին և­ ար­ևոտ: Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը, ինչ­պես միշտ, աշ­խա­տան­քի էր գնում եր­թու­ղա­յին ավ­տո­բու­սով: Եվ երբ ավ­տո­բու­սը, ինչ­պես միշտ, խցան­ման մեջ հայտն­վեց և միակ մատ­չե­լի զբաղ­մուն­քը ծա­նոթ պաս­տա­ռի ու­սում­նա­սի­րութ­յու­նը դար­ձավ, ո­րի տա­ռե­րը, հասց­նե­լով չո­րա­նալ, բաց շա­գա­նա­կա­գույն էին, Հ­րանտ Սե­րո­բո­վի­չը մտա­ծեց, որ տար­վա մեջ գո­նե մի հա­տիկ օր լի­նում է, երբ այս տաղտ­կա­լի գու­նա­թափ պաս­տա­ռը չի խա­բում:
2001 թ.
Ռու­սե­րե­նից թարգ­մա­նեց
Ար­տակ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԸ

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.