ԿԱՆԱՉ ՄԱՐԳԱԳԵՏՆԻ ՀՄԱՅՔԸ / ԴԻԱՆԱ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ԴԻԱՆԱ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆՀԳՄ վար­չու­թյու­նը  շնոր­հա­վո­րում է արձակագիր, թարգմանչուհի ԴԻԱՆԱ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻՆ 60-ամյակի առթիվ «Գրա­կան թեր­թը» միա­նում է շնորհավորանքին
(հատ­ված վե­պից)
ԳԻՐՔ II
ԳՐԱՆՑԱ«ՄԱՏՅԱՆԻ» ՏԱՐԸՆԹԵՐՑՈՒՄ
ՊԱՐՈՒՆԱԿ ՎԵՑ

­Սու­րահ 3

­Յու­րա­հա­տուկ հմայ­քով աչ­քի ընկ­նող կա­նաչ մար­գա­գե­տի­նը, որ կար­ծես Եր­կիր մո­լո­րա­կի դրախ­տը լի­ներ, նաև մի ու­րիշ կա­խար­դան­քով էր շնչում. թվում էր, թե ժա­մա­նա­կը կանգ էր ա­ռել այս­տեղ, քա­նի որ աշ­խար­հի չորս ծա­գե­րում կու­տակ­ված ած­խաթթու գա­զի հսկա­յա­կան պա­շար­նե­րը, ո­րոնք հե­ղու­կի պես հո­սում էին փո­ղոց­նե­րում ու հրա­պա­րակ­նե­րում, ուժ­գին ճնշու­մով ներ­խու­ժում այ­գի­ներն ու բա­կե­րը, լցվում գե­տերն ու լճե­րը, թափ­վում տնե­րի տա­նիք­նե­րից ու չռռում մարդ­կանց գլխին, այն­քան էին բազ­մա­պատկ­վել, որ երկ­րագն­դի մա­կե­րե­սին պահ­պան­ված չնչին բու­սա­կա­նութ­յունն այլևս ի վի­ճա­կի չէր կլա­նե­լու այդ ա­մե­նը, ուս­տի երկ­րից դե­պի տիե­զերք ձգվող ջեր­մա­տար ու­ղի­նե­րը կար­ծես խցան­վել էին, և Եր­կիր մո­լո­րա­կի ջեր­մութ­յունն այն­քան էր բարձ­րա­ցել, որ ոչ մի «վաս­տա­կա­վոր բժիշկ» այլևս չէր զո­րե­լու բու­ժել նրա՝ տեն­դից ցնցվող մար­մի­նը, հի­վան­դութ­յու­նը ո­րա­կե­լով «ջեր­մո­ցա­յին է­ֆեկտ», ո­րը մա­հա­ցու էր ողջ շնչա­վոր և­ ան­շունչ աշ­խար­հի հա­մար, քա­նի որ ջրե­րը ե­ռա­լով դուրս էին թափ­վում ա­փե­րից՝ խոր­տա­կե­լով պատ­նեշ­ներն ու ամ­բար­տակ­նե­րը, քան­դե­լով կա­մուրջ­ներն ու հիմ­նո­վին ա­վե­րե­լով հին հու­նը, և­ ա­փե­րը լափ­լի­զե­լով՝ հո­սում էին դե­պի եր­կինք, իսկ կա­նաչ մար­գա­գե­տինն իր մե­կու­սի ա­ռանձ­նութ­յան մեջ այն­պես էր նիր­հում թո­վիչ չքմե­ղան­քով, որ թվում էր, թե ան­տեղ­յակ էր աշ­խար­հի ան­ցու­դար­ձից և­ ոչ մի գնով մտա­դիր չէր անձ­նա­տուր լի­նել ած­խաթ­թու գա­զի մա­հա­բեր տե­ղում­նե­րին։
­Նա­յո­ղը, որ սրա­տես աչ­քով նկա­տել էր Քն­նո­ղի վա­րա­նու­մը, տա­ռա­պանքն ու հու­սա­հա­տութ­յու­նը, հի­մա հա­ճախ էր հա­յաց­քը նե­տում լա­բո­րա­տո­րիա­յի անկ­յու­նում տապ ա­րած «­Մատ­յա­նի» կող­մը՝ ինքն էլ լիո­վին չգի­տակ­ցե­լով, թե ինչ էր ու­զա­ծը, և­ արդ­յո՞ք միայն իր հա­մար էր խնդրա­ծը.
­Վերց­րու մեղ­քերս, հզո՛ր.
­Լու­ծի՛ր ա­նեծք­ներս, օրհն­յա՜լ.
­Քա­վի՛ր ­պարտ­քերս, ո­ղոր­մա՛ծ.
Ջն­ջի՛ր ­հան­ցանք­ներս, գթա՛ծ.
Օգ­նիր ինձ մա­տովդ,
և­ իս­կույն պի­տի լի­նեմ կա­տար­յալ.
Ի՞նչ կա քեզ հա­մար, ­Տե՛ր իմ,
սրան­ցից ա­վե­լի դյու­րին,
Եվ մե­ղա­պար­տիս հա­մար
ա­վե­լի կար­ևո­րա­գույն։
Երբ ջու­րը ճողփ­յու­նով պա­տեց Եր­կի­րը, կա­նաչ մար­գա­գե­տինն այն միակ օա­զիսն էր, որն իր ա­նեղծ տես­քով այն­քան հմա­յեց ­Գա­ճա­ճին, որ նա թո­ղեց մարդ­կանց ձեռ­քով կա­տա­րե­լա­գործ­ված ա­նօ­րի­նակ հրա­շա­լիք­նե­րի աշ­խար­հը և­ ուղ­ևոր­վեց դե­պի այդ երկ­րա­յին դրախ­տը՝ հույս ու­նե­նա­լով այն­տեղ գտնել իր եր­ջան­կութ­յու­նը։ ­Գա­ճաճն էլ էր ե­րա­զում եր­ջա­նիկ լի­նել այն­պես, ինչ­պես Եղ­ջե­րա­վո­րը, ինչ­պես բո­լոր մար­դիկ, ան­գամ նրանք, ով­քեր պատ­կե­րա­ցում չու­նեին, թե ինչ ու­տե­լիք կամ խմե­լիք կամ հագ­նե­լիք էր այդ ար­տա­ռոց եր­ջան­կութ­յու­նը, ո­րը ոչ ոք կար­ծես չէր տե­սել, բայց շա­տերն էին զգա­ցել նրա ներ­կա­յութ­յու­նը, և ­բո­լորն էին ձգտում հյուր գնալ կամ հյու­րըն­կա­լել նրան գո­նե մի կարճ ակն­թարթ. ա­սենք՝ միա­սին մի գա­վաթ գա­րե­ջուր ըմ­պե­լու մի հու­զիչ ըն­թացք, կամ կա­րո­տած մե­կին տաք գիրկն առ­նե­լու մի եր­կար ակն­թարթ, կամ վհատ­ված մե­կին քա­ջա­լե­րան­քի եր­կու խոսք ա­սե­լու եր­կար սպաս­ված մի ժամ, կամ տկար մե­կին ա­պա­քին­վե­լու հույս ներշն­չե­լով՝ մի բա­ժակ սառ­նո­րակ ջուր մեկ­նե­լու կե­նա­րար վայրկյան, իսկ պա­րոն ­Գա­ճա­ճի հա­մար՝ Եղ­ջե­րա­վո­րի անն­ման հո­գին առ­նե­լու և­ իր կա­խարդ­ված հո­գին նրան պարգ­ևե­լու մի ան­կա­րե­լի մի­ջոց։
Եվ հի­մա, երբ Քն­նողն ու ­Նա­յողն ի­րենց աչ­քով տե­սան, որ կա­նաչ մար­գա­գե­տինն իր ան­խա­թար հան­դար­տութ­յամբ նիր­հում էր ջրե­րի տակ, ա­վե­լին տե­սան. Աջն ու ­Ձա­խը հա­սել էին մար­գա­գե­տին ու ան­հոգ ան­գի­տութ­յան մեջ ննջում էին ե­րա­նա­վետ ան­դոր­րի գրկում։ Այս ամ­բողջ տե­սա­րանն այն­քան էր հու­զել Քն­նո­ղին ու ­Նա­յո­ղին, որ թվում էր, թե հենց դրախտն էին տե­սել, այն նույն դրախ­տը, որ­տե­ղից ար­տաքս­ված եր­կու­սը՝ Տ­ղա­մարդն ու ­Կի­նը, դեռ ան­տեղ­յակ էին վաղ­վա լի­նե­լիութ­յա­նը, որ ար­դեն ե­ղել ու քան­դու­քա­րափ էր ա­րել մի ան­գամ ե­ղա­ծը։
Աջն ու ­Ձախն իս­պառ մո­ռա­ցել էին, որ մեկ ան­գամ ե­ղա­ծը սո­վո­րութ­յուն ու­նի բա­զում ան­գամ­ներ կրկնվե­լու, ճիշտ է՝ եր­բեմն այն­քան այ­լա­կերպ­վե­լով, որ ե­ղա­ծի ուր­վա­պատ­կե­րը հա­զիվ­հազ է եր­ևում, բայց և­ այն­պես, Քն­նողն ու ­Նա­յո­ղը գո­նե հի­շում էին, որ ե­ղա­ծը ոչ միայն ե­ղած է, այլև լի­նե­լի է, և ­հի­մա ջրե­րի մեջ նիր­հող դրախ­տով զմայլ­վե­լիս նրանք տես­նում էին լի­նե­լին, որ ար­դեն ե­ղել էր։
Իսկ հե­տո, երբ փո­թոր­կոտ ա­լի­քը մի ակն­թար­թում սրբեց տա­րավ Ա­ջին ու ­Ձա­խին, պատ­կե­րաց­նո՞ւմ եք, թե դա ինչ ող­բեր­գութ­յուն էր Քն­նո­ղի ու ­Նա­յո­ղի հա­մար, ո­րոնք հու­սա­հատ քա­ջութ­յամբ դի­մա­կա­յել էին Եր­կիր մո­լո­րա­կի կոր­ծա­նու­մին. ա­սենք՝ մար­տի դաշ­տում ան­հետ կո­րա­ծին հան­կարծ գտնե­լիս ա­կա­նա­տես լի­նես, թե ինչ դի­պու­կութ­յամբ է գնդաց­րա­յին կրա­կա­հեր­թը գետ­նին տա­պա­լում քա­ջա­րի զին­վո­րին։
Ո՞վ գի­տի, թե ին­քը երբ և­ որ­տեղ և­ ինչ­պես է ա­վար­տե­լու այն օ­րը, որն ար­դեն ա­վարտ­վել է մե­կի ե­րա­զում։

­Սու­րահ
2
Ք­նից արթ­նա­նա­լով, թե ու­շագ­նաց ու ան­գի­տա­կից վի­ճա­կից ուշ­քի գա­լով՝ Եղ­ջե­րա­վո­րը նա­յեց շուրջն ու տե­սավ, որ մթան մեջ ինչ-որ ար­տա­սո­վոր լու­սե ստվեր­ներ են վետ­վե­տում։ ­Տա­րա­կու­սած ու­ժե­րը հա­վա­քեց ու լող տա­լով հա­սավ ստվեր­նե­րից մե­կին, ձեռ­քը մեկ­նեց ու փոր­ձեց շո­շա­փել, բայց մատ­նե­րը մնա­ցին ջրի մեջ կախ­ված, կար­ծես լու­սե ճա­ռա­գայ­թով պատ­կեր լի­ներ գծված, ա­մորֆ մի բան, որ միս ու ոս­կոր չու­ներ, ո՛չ բռնվում էր, ո՛չ ամ­բող­ջա­նում։ Եղ­ջե­րա­վո­րը վախ­վո­րած հետ քաշ­վեց ու փոր­ձեց հե­ռա­նալ՝ կար­ծե­լով, թե ան­տես թշնա­մի­նե­րի ծու­ղակն է ըն­կել կամ մի ու­րիշ մո­լո­րակ, որ­տեղ միայն ստվեր­ներ են վխտում։ ­Հենց այն պա­հին, երբ կտրուկ շրջվեց, որ հա­կա­ռակ ուղ­ղութ­յամբ լող տար, Եղ­ջե­րա­վո­րի դի­մաց հայտն­վեց ­Գա­ճա­ճը, ո­րի տես­քից կա­րե­լի էր են­թադ­րել, որ այդ հան­դի­պու­մը նույն­քան ա­նակն­կալ էր նրա հա­մար, որ­քան Եղ­ջե­րա­վո­րի։ Չ­նա­յած Եղ­ջե­րա­վո­րը հի­շում էր՝ մարդ­կանց տես­քը շա՜տ խա­բու­սիկ է, հատ­կա­պես, երբ նրանք մի քա­նի ե­րես են ու­նե­նում, ա­մեն մե­կը՝ բա­զում մեղ­քե­րի վկա­յութ­յուն, ինչ­պես գրված է գրան­ցա«­Մատ­յա­նում».
Ես վիշտ հա­նա­պա­զօր­յա՝ Ա­րար­չին.
­Թույլս՝ բա­րի թռիչք­նե­րի մեջ.
­Ծույլս՝ ե­րա­նա­կան վի­ճակ ընտ­րե­լու գոր­ծում.
­Դան­դաղս՝ խոս­տաց­ված­նե­րին
ուշք դնե­լու մեջ.
Ա­նա­րիս՝ պի­տա­նի և­
օգ­տա­կար ձեռ­նար­կութ­յուն­նե­րում.
­Պաշ­տոն­յաս տի­րադ­րուժ և­ ե­րախ­տա­մոռ։
­Գա­ճաճն ան­մի­ջա­պես նկա­տեց Եղ­ջե­րա­վո­րի կեն­դա­նա­կան մարմ­նի փո­փո­խութ­յու­նը, բայց հա­մա­րե­լով, որ կեր­պա­փո­խութ­յու­նը շատ սո­վո­րա­կան պատ­մութ­յուն է մարդ­կանց աշ­խար­հում՝ չտես­նե­լու տվեց ու դեմ­քի ոչ մի մկանն իսկ չշար­ժեց, ո­րով կմատ­ներ զար­մանքն ու զար­հու­րան­քը, թե Եղ­ջե­րա­վո­րը որ­քա՜ն էր փոխ­վել, որ­քան շքե՜ղ էր փոխ­վել. Եղ­ջե­րա­վո­րը ժա­մա­նա­կից շուտ էր մար­դե­ղա­ցել։
­Դո՞ւ, է­լի՞ դու ե­կար ըն­կար ոտ­քիս տակ, զազ­րե­լի՛ ­Գա­ճաճ,- զայ­րա­ցած բղա­վեց Եղ­ջե­րա­վո­րը՝ կար­ծես չհա­վա­տա­լով աչ­քի տե­սա­ծին։
Երդ­վում եմ ­Գա­ճա­ճի պատ­վովս, որ այս ան­գամ մեր հան­դի­պու­մը ես չէի նա­խա­տե­սել, Եղ­ջե­րո՛ւկ, սե՛ր իմ, և ­հենց այս փաստն էլ գա­լիս է վկա­յե­լու, որ ինչ գրված է աստ­ղե­րի վրա, ան­պայ­ման նույ­նութ­յամբ կա­տար­վում է՝ ան­կախ մար­դու կամ­քից։
Էդ քեզ ո՞վ ա­սաց, որ մեր հան­դի­պու­մը գրված է աստ­ղե­րի վրա, հը՞, էդ ո՞վ ա­սաց, պա­րո՛ն ­Գա­ճաճ, չլի­նի՞ թե դու ես զարկ տվել գու­շա­կութ­յուն­նե­րիդ ու հի­մա ա­մեն հու­նար բա­նեց­նում ես, որ մո­գութ­յունդ կա­տար­վի։
­Հի­մար են­թադ­րութ­յուն­նե­րի ու ան­միտ կաս­կա­ծանք­նե­րի գիրկն ես ըն­կել, Եղ­ջե­րո՛ւկ իմ, փո­խա­նակ այդ­պես տվայտ­վե­լու՝ հա­վա­տա՛ իմ ազ­նիվ մտադ­րութ­յա­նը ու թևերդ լայն բա­ցած ինձ գի՛րկդ­ առ։
­Ծոծ­րակդ կտես­նես, բայց իմ գիր­կը չես տես­նի, չքվի՛ր աչ­քիցս, գնա՛ գրո­ղի ծո­ցը, այն­տեղ, որ­տե­ղից ե­կել ես, ա­ռի­թից չօգտ­վես, որ փո­թո­րիկ է ե­ղել, ջու­րը քեզ քշել տա­րել է տա­շե­ղի նման, ու հի­մա ես պի­տի խղճամ քեզ, կա­րեկ­ցեմ, մինչև որ դու՝ ա­ղետ­յալդ, ուշ­քի գաս քո կոտ­րած ձեռ­քով ու ան­խելք ու­ղե­ղով ստեղ­ծած ա­ղե­տից։
Ես քո հո­գին եմ ու­զում, ո՛չ թե կա­րեկ­ցան­քը։
­Թան էլ չէ՝ բրդած մա­ծուն,- եր­կու ձեռ­քի մատ­ներն ի­րար հետ­ևից շա­րե­լով քթի ծայ­րին՝ հեգ­նեց Եղ­ջե­րուկն ու ջու­րը ճեղ­քե­լով հե­ռա­ցավ ­Գա­ճա­ճից՝ նրան թող­նե­լով վտան­գա­վոր ան­գի­տութ­յան մեջ։
­Մարդ­կանց կյան­քի ան­հե­թե­թութ­յուն­նե­րից մեկն ի­րար բոթ­բո­թե­լով՝ ար­ևի տակ ի­րենց լե­նու­բոլ տե­ղը հաս­տա­տելն էր այն­ժամ, երբ աշ­խար­հի մե՜ծ մա­սը մար­դու ոտք ան­գամ չէր տե­սել։ ­Հո­տա­յին բնազ­դով մար­դը ձգտում էր չհե­ռա­նալ իր նման­նե­րից, քա­նի որ կար­ծում էր՝ այդ­պես ա­վե­լի ա­պա­հով էր, մինչ­դեռ, ինչ­պես պարզ­վեց ոչ շատ հե­ռու ա­պա­գա­յում, մար­դու ա­մե­նա­մեծ վտան­գը մար­դուց էր սպա­սե­լի։ ­Մար­դուն և ­մարդ­կութ­յա­նը ոչ ոք չէր կա­րող այն­պես արդ­յու­նա­վետ ոչն­չաց­նել, ինչ­պես մար­դը։ Եվ այդ մար­դը, որ­քան էլ զար­մա­նա­լի թվա, ի­րա­կան ա­նուն ու­ներ, ծննդյան ի­րա­կան տա­րե­թիվ ու ամ­սա­թիվ, ծննդա­վայր, շատ ի­րա­կան ծնող­ներ, բնա­կա­տե­ղի հաս­ցե, մաս­նա­գի­տութ­յուն, դա­վա­նանք, աշ­խա­տանք, ըն­տա­նիք, ըն­կեր­ներ, ազ­գա­կան­ներ, մի ի­րա­կան կու­սակ­ցութ­յան ան­դամ էր այդ մար­դը, թող որ միառ­ժա­մա­նակ անց՝ ան­կու­սակ­ցա­կան, ի վեր­ջո, այդ մար­դը մի ի­րա­կան հայ­րե­նիք ու­ներ։ Եվ այս­տեղ հար­կա­վոր է խոր շունչ քա­շել. այդ մար­դու ա­նու­նը ­Գա­ճաճ էր։ Ա՜յ քեզ ար­մանք-զար­մանք, ա՜յ քեզ հարց. մեկ մարդն ինչ­պե՞ս կա­րո­ղա­ցավ այդ­քան դյու­րութ­յամբ աշ­խար­հի հա­խից գալ։ Ինչ­պե՞ս կա­րո­ղա­ցավ։ Ինչ­պե՞ս։
­Սու­րահ
1
Ըն­դու­նենք՝ այդ հար­ցը հենց դու ես տա­լիս, ա­յո՛, դո՛ւ, որ հի­մա տո­ղե­րիս վրա­յով մատդ սա­հեց­նե­լով կամ է­ջա­նի­շը վե­րու­վա­րե­լով կամ աչ­քերդ հա­ռած է­լեկտ­րո­նա­յին սար­քին, հա­յացքդ աջ ու ձախ պա­րեց­նե­լով՝ ընդվ­զում ես, վի­ճում ես, կռվում ես քե­զու­քեզ, բայց դե ո՞վ չի հաս­կա­նում, որ փշերդ իմ կողմն ես կրա­կում, որ գլուխդ բա­ցա­սա­բար թա­փա­հա­րե­լով, ու­սերդ թոթ­վե­լով, մտքումդ հայ­հո­յե­լով, ո՞վ գի­տի, գու­ցե նաև բարձ­րա­ձայն հերս ա­նի­ծե­լով՝ խե­լա­գար­վում ես ու գժվում, թե էս գրողն էս ինչ է ա­սում, ոնց է պատ­կե­րաց­նում, որ մի կենտ մար­դը կա­րող է աշ­խար­հի հերն ա­նի­ծել. էդ հե­րիք չի, մի հատ էլ փոր­ձում է մեր գլուխն ար­դու­կել, մեր քթի տակ խոտ դնել, թե՝ կե­րե՛ք, ո­րո­ճա­լով ա­րա­ծե՛ք ու հա­վա­տա­ցե՛ք, որ կե­րած­ներդ խոտ է, ա­նա­րատ սա­րե­րի ա­նա­րատ խոտ. «­Մար­դը բնութ­յան ա­մե­նա­մեծ չա­րիքն է»։
­Դու հի­մա այդ­քան զար­հու­րած հարց­նում ես, ո­րով­հետև ես եմ հարց­նում, ո­րով­հետև քեզ հրա­հ­րում եմ, որ հարց­նես, ո­րով­հետև ի­մը փաս­տե­րից հար­ցեր քա­մելն է։ Ես ա­կա­նա­տես ե­ղա, ա­կան­ջա­լուր ե­ղա, ան­ձամբ ոս­կոր­նե­րիս մեջ զգա­ցի, գար­շա­հո­տը քա­շե­ցի թո­քերս, թույ­նը խմե­ցի ու գի­տակ­ցե­ցի, ան­գամ գու­շա­կե­ցի, որ հի­մա գամ հաս­նեմ քեզ ու հարց­նեմ. «Էդ ո՞նց ե­ղավ, որ մի մարդն աշ­խարհ կոր­ծա­նեց, էդ ո՞նց է լի­նում, որ մի մար­դը բո­լոր մարդ­կանց քթից բռնած ման է տա­լիս, որ­տեղ ու­զում է, էն­տեղ էլ տա­նում հա­նում է, ու մի դժվար, ա­նե­լա­նե­լի պա­հի բո­լո­րին թո­ղած՝ պո՜ւկ, փախ­չում է, ան­պա­տիժ դուրս է պրծնում իր ստեղ­ծած դժոխ­քից, մտնում է ջուրն ու չոր դուրս գա­լիս, հը՞, ո՞նց է լի­նում»։
Ու էս միա­մո­րիկ հարցն ինձ ու քեզ տա­լու հա­մար գի­շեր­ներ, ցե­րեկ­ներ, ա­մառ­ներ, գա­րուն­ներ, ա­շուն­ներ, ձմեռ­ներ, տա­րին տար­վա վրա դա­րը շա­լա­կած, սա­րի գլխին կանգ­նած, հո­ղի տակ պառ­կած, սա­փո­րի մեջ մո­խիր դար­ձած՝ փիքր ա­րե­ցի, փիքր ու ե­կա այն հա­մոզ­ման, որ գրե­լիս բա­ռը հրահ­րում է, միտ­քը ել­քեր է ո­րո­նում, հար­ցը պա­տաս­խան­ներ է մտմտում։ Ու գրե­ցի, որ հաս­նեմ քեզ։ ­Մինչ­դեռ ա­մեն բան գրված էր ար­դեն՝ էութ­յունս ան­զարդ մեկ­նե­լով.
Իսկ ես ան­պետք եմ ա­մեն ին­չի մեջ
Եվ պար­սա­վե­լի,
որ­քան հնար է ա­սել խոս­քե­րով,
­Նիր­հում եմ, մինչ­դեռ ար­թուն եմ,
Թմ­րում եմ,
մինչ­դեռ զգաստ եմ եր­ևում,
­Բա­րե­պաշ­տութ­յանս
մեջ գայ­թակղ­վում եմ,
Եվ վրի­պում, մինչ­դեռ ա­ղո­թում եմ,
Ըն­թա­նա­լիս
հան­կարծ կանգ եմ առ­նում,
­Հա­զիվ ար­դա­րա­ցած՝ մե­ղան­չում եմ…
­Հի­մա ե­կել հա­սել եմ քեզ ու հարց­նում եմ. «­Մարդն ի՞նչ չի կա­րող ա­նել, կա՞ մի բան, որ մար­դը չի զո­րում ա­նել, ա­սենք՝ մարդ ծնել, մարդ սպա­նել, ա­նա­սու­նի նման հա­ճույ­քից տռճիկ տալ, տուն շի­նել, տուն քան­դել, հաց թխել, բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն ու ե­րաժշ­տութ­յուն գրել, էն­պես նկա­րել, որ կնոջ ժպի­տը կա­խար­դի, ե­դե­մա­կան այ­գի մշա­կել, կրծքով եր­կիր պաշտ­պա­նել, հող զավ­թել, հաս­նել ­Լու­սին, ա­տո­մը ճեղ­քել, էն­պես սի­րել, որ աչ­քերդ փակ գնաս պառ­կես զո­հա­սե­ղա­նին, էն­պես ա­տել, որ ջուրն ու լույ­սը մի­հո­գա­վո­րի գլխից կտրես, հա­վի նման ե­րե­խա մոր­թել, ե­րա­զել, եր­ևա­կա­յել, գժվել, մեռ­նել ու հառ­նել, հա­վիտ­յանս հա­վի­տե­նից ապ­րել, Աստ­ծուց շատ Աստ­ծուն հա­վա­տալ, ­Հու­դա­յից ցա­վոտ մատ­նել, ­Պետ­րո­սից ա­վե­լի ու­րա­նալ, Աստ­ծու Որ­դուն խա­չել, աստ­վա­ծա­նալ, դի­վո­տել, մար­դու ԴՆԹ-ն փո­խել. հարց­նում եմ՝ մարդն ի՞նչ չի կա­րող ա­նել»։
­Բա որ մարդն այդ­քան ա­մե­նա­կա­րող է, մի աշ­խարհ կոր­ծա­նելն ի՞նչ է, որ չա­նի, հը՞։
­Նա­յե՛ք, տե­սե՛ք, ­Գա­ճա­ճը գլուխն է մտցրել, որ ե­թե ու­զի, կա­րող է հո­գե­փոխ­վել, ե­թե մտքին դնի, կա­րող է բա­րի գործ ա­նել, կա­րող է սի­րել։ Եվ սա հնա­րա­վոր է, ու ե­թե սա հնա­րա­վոր է, ու­րեմն աշ­խար­հի կոր­ծա­նու­մը մեկ մար­դու կամ­քով կամ մեղ­քով խաղ ու պար է։

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.