ԿՈՐԲՈՒՆԿՈՒԼ / ­Սա­թե­նիկ ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Սաթենիկ Մկրտչյան
­Մեկ տա­րի ու ա­վե­լի՝ ո՛չ տղա­մարդն էր աշ­խար­հի­նը և­ ո՛չ էլ աշ­խար­հը՝ ի­րե­նը:
­Մեկ տա­րի ու ա­վե­լի՝ սե­փա­կան տու­նը՝ հյու­րա­նոց, հայրն ու մայ­րը՝ սա­հող ստվեր­ներ, չորս դստրիկ­նե­րը՝ ան­ձայն-անծպ­տուն տիկ­նիկ­ներ…
Եվ ին­քը՝ կա­տա­կա­բանն ու հու­մո­րա­շա­տը, այժմ՝ կարկ­տա­բեր (սարսռաց ու նա­յեց լուրթ երկն­քին)՝ չէ՜՝ ի՞նչ կար­կուտ, որ ինքն էլ՝ կարկ­տա­բեր…
­Բայց աշ­խար­հը՝ իր հետ տե­ղը փո­խած մռայլ աշ­խարհն այժմ՝ կա­տա­կա­բան ու հու­մո­րա­շատ և, եր­ևի իր ետ­ևից իր՝ անց­յալ կա­տար­յա­լի (անց­յալ ան­կա­տա­րի՞) վրա ոչ թե հու­մոր, այլ՝ քմծի­ծաղ տվող աշ­խար­հը լավ գի­տեր, որ ին­քը հի­մա կա­տա­կե­լու ցան­կութ­յուն չու­նի և ­չու­նի հու­մոր ա­նե­լու ոչ մի ցան­կութ­յուն, քան­զի ինք­նավս­տահ ու ինք­նա­մե­ծա­րի կու­րութ­յամբ ապ­րած ու մի օր էլ սե­փա­կան տան մեջ՝ մերկ ի­րա­կա­նութ­յան դեմ հան­դի­ման հայտն­ված՝ իս­պառ կորց­րել էր աշ­խար­հը, և­ աշ­խարհն էլ՝ ի­րեն, ու…
Ու կա­թիլ-կա­թիլ… Ո՛չ, կա­թի­լի մեկ հա­զա­րե­րոր­դա­կա­նի չա­փով, բայց զօր ու գի­շեր կու­տակ­ված մաղ­ձը՝ տեղ չա­նե­լով ներ­սում, հան­կարծ ելք էր փնտրել՝ «շաղ գա­լու» մեկն ու մե­կի գլխին ու հենց փո­ղո­ցում էլ գտել այդ մեկն ու մե­կին՝ դի­մա­ցից ե­կող, ա­մեն Աստ­ծո օր իր ճա­նա­պար­հին հան­դի­պող, ինքն ի­րեն պաշտ­պա­նել չկա­րո­ղա­ցող հենց այդ մե­կին ու… թու­նոտ քմծի­ծա­ղից ծռված բե­րա­նի անկ­յու­նով.
– Ա­սի՛,- ա­սել,- Ա­սի՛, ինձ կառ­նե՞ս:
– Ո՛չ:
«Ոչ»-ը ժխտա­կան պա­տաս­խան չէ՛ր՝ ապ­տակ էր «ոչ»-ը:
– Էդ ին­չո՞ւ որ,- փոր­ձել էր դուրս գալ շշմա­ծութ­յու­նից ու ժպտա­ցել՝ զար­մա­ցած. Ա­սի՜ն, Աստ­ծո գե՜շ, սև­ ու ան­դո՜ւր, ոտ­քե­րը՝ ծռտի՜կ, ձեռ­քե­րը՝ ծնկնե­րին հաս­նո՜ղ, մի խոս­քով…
Եվ.
– Էդ ին­չո՞ւ որ,- կրկնել:
– ­Դու սի­րո՛ւն ես:
– Որ սի­րուն եմ՝ ի՞նչ…
– Ո­չի՛նչ:
– Ո­չի՞նչ…
Ու կանգ­նել էս­պես՝ ա­ռանց նա­յե­լու, թե մեկն ու մե­կը պա­տա­հա­բար չի՞ անց­նի ու ի­րեն չի՞ տես­նի սրա հետ կանգ­նած՝ զրու­ցե­լիս… ­Կանգ­նել ու…
– Ո­չի՞նչ… Ո­չինչ՝ ի՞նչ:
– Ըն­դա­մե­նը՝ ո­չինչ: Ըն­դա­մե­նը, որ դու կա­րող ես կնո­ջիցդ էլ սի­րու­նին առ­նել…
Իր հա­սա­կա­կիցն ու, իր կար­ծի­քով, աշ­խար­հից ան­տեղ­յակ էս մե­կը, պարզ­վում է՝ հեչ էլ ան­տեղ­յակ չէ, ու հի­մա ին­քը, նույ­նիսկ սրա բե­րա­նին մի մատ մե՜ղր… ­Ներ­սը տակն ու վրա էր ե­ղել, ու մինչև կկա­րո­ղա­նար հա­վա­քել ինքն ի­րեն՝ ին­քը թքած ու­նի բո­լո­րի՝ և՛ սի­րուն­նե­րի, և՛ ա­վե­լի սի­րուն­նե­րի, և՛ տգեղ­նե­րի, և­ ա­վե­լի… նա­յել էր դի­մա­ցի­նին՝ ա­մե­նատ­գեղ­նե­րի՛… բո­լո­րի՛ վրա,- եր­ևի դար էր ան­ցել, ու ին­քը՝ վերս­տա­ցած «կա­տա­կե­լու» (ծաղ­րե­լո՞ւ) ցան­կութ­յու­նը.
– ­Բա դու ո՞ւմ ես առ­նե­լու,- դարձ­յալ էր ժպտա­ցել թու­նոտ,- բա որ ինձ չես առ­նե­լու՝ ո՞ւմ ես առ­նե­լու:
– Ոչ մե­կին,- ա­սել ու շրջան­ցել էր ճա­նա­պար­հը փա­կո­ղին,- ոչ մե­կին:
– Ին­չո՞ւ:
– ­Պար­զա­պես,- ա­ռանց ետ նա­յե­լու,- պար­զա­պես,- նե­տել,- դեռ չեմ հան­դի­պել ին­ձա­նից գե­շին:
Այ քեզ պա­տաս­խա՜ն, ու մտքում. «­Կե­րա՞ր,- էր հարց­րել ինքն ի­րեն,- կե­րա՞ր…»:

***
Եվ ամ­բողջ օ­րը ­Սու­րե­նը… ըստ Ա­սիի՝ «­Սի­րո՜ւն ­Սու­րե­նը» բո­լոր կող­մե­րից ինքն ի­րեն քննե­լով՝ Ա­սիի աչ­քե­րով. «Այ քեզ բա՜ն… Այ քեզ… Էս ի՞նչ կա­խար­դանք էր»,- թա­փա­ռել էր մարդ­կան­ցից հե­ռու, չգի­տես թե որ­տե­ղե­րո՜ւմ և­ ուշ ե­րե­կո­յան տուն մտնե­լով, իբր հե­ռուս­տա­ցույց նա­յող մոր բազ­կա­թո­ռի մոտ մի ա­թոռ քա­շե­լով՝ ա­ռանց նա­խա­բա­նի.
– Պ­սակ­վում եմ,- էր ա­սել:
– ­Վա՜յ, ցա՛վդ տա­նե՜մ,- ե­րեք բա­ռա­նոց նա­խա­դա­սութ­յան ե­րեք բա­ռերն էլ՝ ըստ պա­պե­րի հա­րուստ լեզ­վի հա­րուստ կե­տադ­րութ­յան ե­ղա­նա­կա­վո­րե­լով՝ «­Վա՜յ, ցա՛վդ տա­նե՜մ»,- ժպտա­ցել էր մայ­րը (էն ե՞րբ էր, որ ժպտա­ցել էր վեր­ջին ան­գամ՝ մեկ տա­րի՞, թե մեկ դար ա­ռաջ…) ու սպա­սել բա­րի լու­րի շա­րու­նա­կութ­յա­նը, բայց որ­դին.
– Պ­սակ­վում եմ,- կրկնե­լով՝ բարձ­րա­ցել էր իր ննջա­սեն­յակ:
­Հա­ջորդ օրն էլ էր ­Սու­րենն ի­րեն «տվել քա­մուն», և ­մայ­րը սրբե­լով աչ­քե­րը՝ «Աստ­ված ջա՜ն»,- էր կան­չել…
Եվ ե­րե­կո­յան, երբ հյու­րա­սեն­յա­կում դարձ­յալ եր­կու­սով էին մնա­ցել, որ­դին ա­ռանց հա­յաց­քը բարձ­րաց­նե­լու.
– Ինձ թվում է,- ա­սել,- ինձ թվում է՝ պի­տի գնաս Ա­սիին ու­զե­լու…
­Կա­տա՞կ է ա­նում որ­դին՝ քննող հա­յաց­քով նրան էր նա­յել մայ­րը,- կա­տա՞կ է ա­նում կա­տա­կե­լը մո­ռա­ցած որ­դին, ու հաս­կա­ցել, որ… Եվ. «­Քո­ռա­նա՜մ ես,- հո­գու խոր­քում մղկտա­ցել էր մայ­րը,- քո­ռա­նա՜մ…- ու, հա­յաց­քը փախց­նե­լով որ­դուց,- թե ի՞նչդ էր պա­կաս, այ սևե­րե՜ս, որ թա­գա­վոր ա­մուս­նուդ… Ի՞նչդ… Ե­րե­խիս սի­րույն՝ բո­լորս քեզ ծա­ռա… կոտ­րե­ցիր ե­րե­խիս սիր­տը ու չորս ե­րե­խի տեր՝ չա­սիր, թե չորս աղջ­կա ա­նուն ես կոտ­րո՜ւմ… Ոտքս կոտր­վեր՝ չբա­ցեի հորդ տան սև ­քա­րով շար­վե­լիք դու­ռը, որ հի­մա, ի՛մ հա­վա­նած հարս, «սևս՝ ներս ա­րած, ու սպի­տակս՝ դուրս»՝ ա­մեն րո­պե մեռ­նելս չու­զեի՜…- ու ա­փե­րով դեմ­քը ծած­կե­լով,- քո­ռա­նա՜մ ես»,- կրկնել:
Ուշ ե­րե­կո­յան տուն մտած որ­դին նա­յել էր շուրջն ու՝ դառ­նա­լով մո­րը.
– Չգ­նա­ցիր, է­լի, մա՛, չգնա­ցի՛ր Ա­սիի ետ­ևից:
­Խեղճ-խեղճ նա­յել էր որ­դուն՝ խել­քի՛ ա­րի, ու.
– ­Բայց,- ցան­կա­ցել ա­սել,- բայց…
– ­Բայց չկա,- կտրել էր որ­դին,- կգնա՛ս, վա­ղը կգնա՛ս,- ու գնա­ցել քնե­լու, և ­չէր լսել մոր՝ ոչ միայ իր, այլև ու­րիշ մե­կին ցավ պատ­ճա­ռել չցան­կա­ցող հայ մոր. «­Բա մեղք չի՞ էդ աղ­ջի­կը, ա՛յ բա­լա, որ ու­զում ես բո­լո­րի ձեռ­քին տա­ռա­պած էդ որ­բի ջա­նից հա­նես կնոջդ մու­ռը… ­Մեղք չի՞…»:

***
Եվ եր­կու օր ո՛չ որ­դին էր այլևս հարց­րել ու ո՛չ էլ մայրն էր բե­րան բաց ա­րել, մինչև ինքն ի­րեն «խոսք հաս­կաց­նե­լով» ու «ինքն իր վրա­յով անց­նե­լով»՝ մայ­րը վեր­ջա­պես… ­Բայց ինքն ի­րեն խոսք հաս­կաց­նե­լով ու «ինքն իր վրա­յով անց­նե­լով»՝ մայ­րը քա­նի՜ օր, քա­նի՜ ժա­մով դուրս գա­լով տա­նից՝ մե­նակ էր վե­րա­դար­ձել…
Ու երբ, վեր­ջա­պես, մի օր աշ­խա­տան­քից տուն դար­ձած որ­դին տե­սել էր տուն բեր­վա­ծին («էս ինչ ա­րե­ցի՜ր, այ…»), ով ոչ մի ձևով («իսկ ի՞նչ պի­տի ա­ներ՝ պա­րե՞ր») չէր ար­ձա­գան­քել ներս մտա­ծին. ո՛չ թաքց­ված ու­րա­խութ­յամբ, ո՛չ զար­ման­քով, ո՛չ իսկ տխրութ­յա՜մբ, և… ­շա­րու­նա­կել իր չընդ­հատ­ված գոր­ծը, այլ… կար­ծես ինչ-որ տեղ, ինչ-որ բան ա­նե­լու կանչ­վա­ծի նման՝ հան­կարծ գոր­ծը ետ չընկ­նի, և­ ում ոչ ոք եր­բեք չի ա­սել. «Ա­սի՛ ջան, մի էս հա­ցը հասց­րու մեր հալ­ևո­րին…», կամ. «Ա­սի՛ ջան, էս ար­դու­կե­լու լվաց­քը…», ու նաև. «Ա­սի՛ ջան, էս է­րե­խի խնդի­րը…», այլ. «Ա­սի՛, էս հա­ցը…», «Ա­սի՛, էս ար­դու­կե­լու…», «Ա­սի՛…»: Ին­չու՝ Ա­սին «ջան» լսե­լու բա՞ն էր. «ջա­նը»՝ ի­րենց ա­նա­կանջ թոռ­նե­րի ու թոռ­նու­հի­նե­րի, ի­րենց թա­գա­վոր ու թա­գու­հի մե­ծա­ցող թոռ­նե­րի ու թոռ­նու­հի­նե­րի հա­մար է և­ ոչ թե քաղցր խոս­քի ան­սո­վոր Ա­սիի… ու թե կու­զեք ի­մա­նալ՝ դեռ Ա­սին պի­տի ի­րենց «ջան» ա­սի, որ ի­րեն մար­դա­տեղ են դնում, բա ո՜՞նց…
Եվ ու­րեմն. «Էս ինչ ա­րե­ցի՜ր…»,- ­Սու­րենն ան­խոս բարձ­րա­ցել էր ննջա­սեն­յակ…

Ա­ռա­վոտ վաղ, ան­ցած ե­րե­կոն իս­պառ մո­ռա­ցած տղա­մար­դը, ոտ­քերն ի­ջեց­նե­լով երկ­տեղ մահ­ճա­կա­լից ու ճմլկոտ­վե­լով, զար­մա­ցած նա­յել էր պա­տու­հա­նի մոտ դրված բազ­մո­ցին, դրա վրա՝ դե­պի պա­տը կուչ ե­կած աղջ­կան ու… հի­շել և ա­րագ հագն­վե­լով ի­ջել ներքև…
Ու երբ պար­տե­զի դռան ծլնգո­ցով նշա­նա­վոր­վել էր նրա գնա­լը, կար­գի բե­րե­լով ննջա­սեն­յա­կը, ներքև էր ի­ջել նաև աղ­ջի­կը՝ «սկես­րոջն» օգ­նե­լու…
Եվ այդ­պես օ­րեր… ո՛չ՝ գի­շեր­ներ, քու­նը փա­խել էր այդ սեն­յա­կից… երբ տղա­մար­դը չէր հրա­վի­րում, կամ… ակ­նար­կում նրան զբա­ղեց­նել իր հա­մար նա­խա­տես­ված տե­ղը, իսկ «չհրա­վիր­վածն» էլ ոնց որ բա­ցար­ձակ միտք չու­ներ…
Եվ երբ, վեր­ջա­պես, հա­վա­քե­լով իր նախ­կին սրամ­տութ­յան փշրանք­նե­րը, տղա­մար­դը գտել էր ա­ռանց «կո­տըրն ընկ­նե­լու»-ի ճա­նա­պար­հը.
– Այդ բազ­մո­ցը,- ա­սել գու­ցե քնա՞ծ, գու­ցե հոգ­նած աչ­քե­րը փա­կա­ծի՞ն,- այդ բազ­մո­ցը իմ ցե­րե­կա­յին հանգս­տի հա­մար է, իսկ քո տե­ղը,- ու խո­րը շունչ քա­շել,- իսկ քո տե­ղը՝ այս մահ­ճա­կա­լի աջ կող­մում…
Եվ, ա­ռանց շրջվե­լու, մթութ­յան մի­ջից՝ լու­սա­բա­նե­լով շատ հար­ցեր, լսվել էր.
– Ես այդ մահ-ճա-կա-լի վրա չե՛մ քը-նի,- պա­տաս­խա­նը:
Եվ տղա­մար­դը սարս­ռա­ցել էր… Ոչ թե «մահ» վան­կի պատ­ճա­ռով. «այդ» մահ­ճա­կա­լի վրա ոչ մե­կը, ­Փառք Աստ­ծո, չէր մա-հա-ցել… ա­ռա­վել ևս ­չէ՛ր մա-հաց-վե՜լ, այլ… Այլ բաց էր թողն­վել՝ փո­ղոց­նե­րում «շա­փաղ տա­լով» ման գա­լու… Գ­լու­խը քա­րը՝ թող… ­Բայց որ… ­Բայց որ ի՛ն­քը… Ի՜ն­քը մեկ տա­րի ու ա­վե­լի ժա­մա­նակ գլխի չէր ըն­կել ու դուրս չէր նե­տել հին հի­շո­ղութ­յուն­նե­րից ա­զատ­վել չթող­նող «այդ»… ­մահ-ճա-կա՜-լը. «Ապ­րի՛ Ա­սին»,- ա­մեն ին­չի խոր­քը… խոր­քե՜­րը, էութ­յո՛ւ­նը տես­նող Ա­սին…

Մ­յուս օ­րը՝ ճիշտ կե­սօ­րին, կա­հույ­քի խա­նու­թից բե­րել ու տե­ղադ­րել էին նո­րաոճ ու շքեղ, լայն­շի մի մահ­ճա­կալ՝ իր զգես­տա­պա­հա­րա­նով, կո­մո­դով ու ա­թո­ռա­կով՝ տա­նե­լով այն ա­մե­նը, ին­չին կպել էին…
«Ապ­րի՜ Ա­սին…»:
Եվ ա­ռա­վոտ­յան ներքև իջ­նել պատ­րաստ­վող «­Սի­րուն ­Սու­րենն» ա­սել էր.
– ­Հագն­վի՛ր ու ներքև ի­ջի:
– Ան­կո­ղի­նը…
«Ան­կո­ղին» բա­ռը դի­մա­ցի­նի բե­րա­նում «կող­պե­լով»՝ տղա­մարդն ա­սել էր.
– Ան­կո­ղի­նը քո գոր­ծը չի, ա­րա­գաց­րու և ի­ջի՛ր ներքև:
Ու սիր­տը սա­ռել էր կրծքա­վան­դա­կում. քեզ հա­մար ապ­րում էիր, է­լի… Ար­ժե՞ր էս­պես սխալ­վել, էն էլ քա­ռա­սուն տա­րե­կա­նո՜ւմ… Ա­մո­թից մեռ­նես՝ լավ չի՞… Ա­հա և ­դի­մա­ցի­նին՝ էն էլ ո՜ւմ ձեռք առ­նող քո խոս­քի պա­տաս­խա­նը…
­Դո­ղա­ցող ձեռ­քե­րով՝ միայն ծած­կոցն էր կա­րո­ղա­ցել քա­շել ան­կող­նու վրա՝ թե ին­չո՞ւ ծա­ծուկ ե­կար, որ հի­մա էլ ի ցույց աշ­խար­հի ե՛տ տար­վես…
Երբ ներքև ի­ջավ, որ­դին մորն ա­սում էր.
– Ան­կո­ղինս կհա­վա­քես, մա՛,- և­ ա­վե­լորդ ոչ մի այլ բառ, միայն,- ան­կո­ղի՛նս կհա­վա­քես:
Ա­ռա­ջին ան­գամ… Ամ­բողջ իր կյան­քում՝ ա­ռա­ջին ան­գա՜մ, ցան­կա­նում էր լաց լի­նել… «ոռ­նա՜լ», ու չէին թող­նում, թույլ չէին տա­լիս այդ մեծ տան մի անկ­յու­նում լաց լի­նի՝ հանգս­տա­նա, ու նոր միայն՝ գլու­խը քա­րը, թե…
­Դուրս ե­կան, ու նա՝ գիլ­յո­տի­նի տար­վո­ղի նմա՜ն, հա­զիվ քարշ տա­լով ծա՜նր ոտ­քե­րը, քայ­լեց դի­մա­ցից գնա­ցող «ան­ծա­նո­թի» ետ­ևից…
­Բայց ի­րենց տան կողմ չէին գնում, այլ… դե­պի գյու­ղա­քա­ղա­քի կենտ­րոն… Ի­հա՛ր­կե, սա ­Սու­րե­նը չէ՛ր լի­նի, ե­թե բո­լո­րին չցու­ցադ­րեր իր «բեր­վելն ու… ետ տար­վե՛­լը»:
Չն­կա­տեց էլ դի­մա­ցը հայտն­ված դռնե­րը, որ «նա» բաց ա­րել ու սպա­սում էր.
– Մ­տի՛ր:
Մ­տավ. ին­չո՞ւ… Ին­չո՞ւ ետ չդար­ձավ ու… չփա­խավ: Ին­չո՜ւ…
Գ­լու­խը պտտվում էր, ա­կանջ­նե­րը դժժում էին, ու վա­խե­նում էր (սար­սա­փո՜ւմ էր) վերև նա­յել, որ հան­կարծ չընկ­նի, երբ…
Երբ կող­քի «ան­ծա­նո­թը» մեկ այլ ան­ծա­նո­թի ո­չինչ չա­սող բա­ռեր էր ա­սել.
– Ա­մե­նա­թան­կը` նշա­նի…
– Ի­հա՛ր­կե:
Ու կող­քի «ան­ծա­նո­թը» դի­մա­ցի ան­ծա­նո­թին.
– ­Դա չէ,- էր ա­սել,- դա չէ, նաև ա­մե­նա­գե­ղե­ցի­կը:
Ին­չո՞ւ չէր նստում հա­տա­կին, ու­մի՞ց էր ա­մա­չում, որ իր ներ­կա վի­ճա­կից ա­վե­լի ա­մո­թա­լի չէր լի­նե­լու, ին­չո՜ւ…
– Ա­սի՛, քույ­րի՛կ ջան, վա՞տ ես զգում…
«­Ջան»-ը իր հա­մար չէր, «քույ­րիկ»-ը՝ նույն­պես, և հա­զիվ հեն­վեց…
­Բե­րա­նին մո­տեց­ված բա­ժա­կի սա­ռը ջու­րը փակ բե­րա­նի կող­քե­րով հո­սեց վզին ու խառն­վեց ա­ռատ հո­սող ար­ցունք­նե­րին, ու նա կար­ծես արթ­նա­ցավ. հար­ևա­նու­հին՝ այդ­տեղ աշ­խա­տող «ան­ծա­նո՜­թը» բռնել էր ի­րեն, իսկ բա­րի՜-բա­րի ժպտա­ցող «­Սի­րուն ­Սու­րե­նը» ա­մե­նա­թանկ ու ա­մե­նա­գե­ղե­ցիկ մա­տա­նին էր հագց­նում… իր՝ Ա­սիի մատ­նե­մա­տին:

­Պար­տե­զի դռնա­կից ներս՝ ­Սու­րե­նի՝ կար­ծես ի­րենց սպա­սող մայրն ա­ռաջ գա­լով պա­չեց Ա­սիի ճա­կա­տը և մտ­քում. «Ա­սի,- ա­սե­լով,- Ա­սի ջա՜ն, է­րե­խե­քիս, որ շու­տով կգան ճամ­բա­րից, մայ­րութ­յուն… հա­րա­զատ մայ­րութ­յուն կա­նես, Ա­սի՜…»,- ու իբր խո­հա­նո­ցում մի մո­ռա­ցած գործ հի­շե­լով, ո­րից պի­տի որ կախ­ված լի­ներ աշ­խար­հի լի­նել-չլի­նե­լու հար­ցը՝ վա­զել էր… աչ­քե­րը սրբե­լու:
Եվ ­Սու­րե­նի մոր պա­չով Ա­սիի աչ­քե­րի դի­մա­ցից ա­սես քա­շել, ներքև էին սա­հեց­րել ա­մեն ինչ ծած­կած մի փառ, ու նա տե­սել էր լվաց­քի պա­րա­նից հա­տիկ-հա­տիկ կախ­ված ու չո­րա­ցող՝ ­Սու­րե­նի ու իր ան­կող­նա­յին սպի­տա­կե­ղե­նը և… ­գե­տի­նը մտել…
Եվ գյու­ղա­քա­ղա­քը… Ե­րեկ­վա գյո՜ւ­ղը ի­րար էր ան­ցել. քաղցր խոս­քի ան­սո­վոր Ա­սի՜ն…
Եվ Ա­սիին մեկ «ջանն» ափ­սո­սա­ցող­ներն ա­սես արթ­նա­ցել էին լե­թար­գիա­կան քնից. ի­րենց Ա­սի՜ն… Ի­րենց բո­լո­րի՛ Ա­սի՜ն. բո­լո­րին հաս­նող, բո­լոր գոր­ծե­րից գլուխ հա­նող, նույ­նիսկ ե­րե­խա­նե­րի՛ն, խա­ղի նման մա­թե­մա­տի­կան հաս­կաց­նո՜ղ Ա­սին…
­Խա­բե­ցի՜ն, ո՜նց խա­բե­ցին խեղճ որ­բին… բռի­լիան­տո՜վ խա­բե­ցին ի­րենց բո­լո­րի Ա­սիին ու… Ու դարձ­րե­ցին մի տան սե­փա­կա­նութ­յո՜ւն… ­Բա ափ­սոս չէ՞՜ր Ա­սին…
Եվ գյու­ղա­քա­ղա­քը… Ե­րեկ­վա գյո՜ւ­ղը, որ հույս ու­ներ, թե Ա­սին «մի օր կտես­նի ճշմար­տութ­յու­նը, խել­քի կգա ու… ետ կդառ­նա իր բռնած ճա­նա­պար­հի՜ց»,- նո­րից էր ի­րար ան­ցել. Ա­սի՜ն, տասն ա­միս դի­մա­ցած, տասն ամս­վա յու­րա­քանչ­յուր օ­րը նոր մի հայտ­նա­գոր­ծութ­յուն դարձ­րած Ա­սին մի օր էլ այլևս չէր դի­մա­ցել ու նրան…

Ու հի­մա ­Սու­րե­նի բազ­մա­մարդ հա­րա­զա­տութ­յու­նը՝ ա­ռա­ջին շար­քում, նա ին­քը՝ ­Սու­րե­նը, նրա հայրն ու մայ­րը, քույ­րե­րը, գրե­թե մեկ տա­րով մե­ծա­ցած չորս դստրիկ­նե­րը, մյուս­նե՜­րը՝ ու­ղիղ չորս շարք, սրտատրոփ սպա­սում էին շրջա­նա­յին հի­վան­դա­նո­ցի պա­տու­հան­նե­րի ներք­ևում, ո­րոնց մեջ ա­հա-ա­հա պի­տի հայտն­վեր…
Եվ բուժ­քույ­րե­րից մե­կի ու­ղեկ­ցութ­յամբ հայտն­վել էր Ա­սին. ոս­կե­հե՜ր, սպի­տա­կա­մա՜շկ, սի­րո՜ւն զույգ տղա­նե­րի բա­րուր­նե­րը զույգ թևե­րով գրկած, լու­սե ե­րե­խա­նե­րի շող­քը ժպտա­ցող դեմ­քին… սի­րո՜ւն Ա­սին. հուզ­ված ու ար­տաս­վո՜ղ սկես­րոջ «բռիլ­յանտ» հար­սը, չորս դստրիկ­նե­րի մա­մա՜ն ու նրանց հոր՝ «ԿՈՐԲՈՒՆԿՈ՜ՒԼՍ»… Որն սկես­րո­ջը հի­շեց­րել էր որ­դու պա­տա­նե­կութ­յան ու իր ե­րի­տա­սար­դութ­յան տա­րի­նե­րին կար­դա­ցած ու ար­կա­ծա­յին գրքե­րից մե­կում քնած, բայց չմո­ռաց­ված, շատ թա՜նկ, իսկ որ­դու հա­մար ա­դա­ման­դից էլ թանկ հազ­վագ­յուտ երկ­նա­գույն նռնա­քա­րը՝ «ԿՈՐԲՈՒՆԿՈ՜ՒԼԸ», ով ժպտաց իր հա­զիվ գտած «Ի­րե­նից ա­վե­լի գեշ» տղա­մար­դուն, որ չէր նկա­տում իր բազ­մա­մարդ՝ ու­ղիղ չորս շարք հա­րա­զա­տութ­յու­նից հե­տո… պա­կա­սը լրաց­նող գյու­ղա­քա­ղա­քի գրե­թե ամ­բողջ ժո­ղովր­դին, ո­րին թվում էր, թե Ա­սին՝ ի­րե՛նց Ա­սին, ժպտում է նաև… ի­րե՛նց:

19. 07. 2020 թ.

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։