Հովիկ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

ԻՄ ՀՈԳԻ Մի՛ վրդովվիր, սիրելիս, Մի՛ նեղանա, իմ հոգի, Ես այսպիսի խենթությամբ Դեռ չեմ սիրել ոչ ոքի… Թող որ հպվեն ձեռքերս Քո քնքշաբույր նռներին, Թույլ տուր դիպչեմ հմայքիդ Գաղտնարանի դռներին: Ծաղիկներին քո հոգու Ցողեմ կարոտն իմ երգի, Ու վիրավոր սիրտս հեգ Թող սրտիդ հետ համերգի: Մի՛ վրդովվիր, սիրելիս, Մի՛ նեղանա, իմ հոգի, Ես այսպիսի խենթությամբ […]

Ժաննա ՀԱԿՈԲՅԱՆ

*** Ես հասուն մայրամուտի Վերջին ճիչն եմ չքնաղ քանդակել Երազներիս համեստ խորանում, Մութ թունելներով, որ ինչքան անցնեմ, Կմախքներից հին ես չսարսափեմ, Ոչ էլ լպրծուն այն սողուններից, Որ գինարբուք են անում խավարում, Ու ես անմռունչ կսպասեմ այնքան, Մինչև ծովերը ափեր կձգեն նաև իմ ճամփին, Մինչև անձրևը կմաքրի փոշին խամրած շորերիս, Մինչև խենթ քամին կտանի իր հետ […]

Ռուբեն ՄԱՐՈՒԽՅԱՆ

  ՀՆԱՈՃ ԵՐԳԵՐ (ազգային նվագարանների համար) * * * Խորին խորհրդով, Ինչպես եկեղեցի են կառուցում, Այդպես էլ ես բանաստեղծություն եմ գրում, Բառն այնպես եմ շարում տողի մեջ, Ինչպես սրբատաշ քարը խորանի շարվածքում: Հնչյուններին թևեր եմ քանդակում, Որ հաղորդվենք Բարձրյալի հետ: Մայրենի լեզվովս գրած տողիս Զանգակատան ղողանջով եմ օծում, Որ փառավորվենք Մեսրոպյան հայտնության հրաշքով: Բանաստեղծություններիս յուրաքանչյուր […]

Բաբկեն ՍԻՄՈՆՅԱՆ

ԱՐԱՐԱՏ Աչքերիս առջև` երկնքի մովում, Արարատ լեռը մի նա՜վ է թվում: Անխոտոր մի նավ` փրկության տապա՜ն` Հավատի՜, հույսի՜, գալիքի՜ պահպան: Հանդարտ լողում է երկնքում լազուր Եվ փրկությո՜ւն է անվերջ երազում: Իր ադամանդե գմբեթով շողուն, Հայոց աշխա՜րհն է լույսով ողողում: Արարատ լեռը մի նա՜վ է թվում Հայոց անսահման երկնքի մովում: ՁՈՆ ԱՌ ՀԱՅԱՍՏԱՆ Հայրս պատմում էր […]

Լևոն ԲԼԲՈՒԼՅԱՆ

ՀԵՐԻ՛Ք Է ԳՈՒՑԵ Հազա՜ր բան ես ինձ սովորեցրել, կյա՛նք, Բայց մնում եմ քո աշակերտը դեռ. Փոփոխում ես միշտ հոգսեր ու զրկանք, Ուսերիս անվերջ դնում նոր մի բեռ: Հերի՛ք է գուցե ինձ փորձես անվերջ, Էլ բավակա՛ն է տաք ու պաղ անես. Կարող եմ արդեն ժպտալ ցավի մեջ, Արցունքս հեղել ես լոկ դեպի ներս: Վհատության մեջ՝ հույս […]

Նորայր ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

*** Գարնանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր ամուսնանամ ծառի հետ. ասացին՝ աղանդավոր է: Ամռանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր ամուսնանամ արևի հետ. ասացին՝ հեթանոս է: Աշնանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր ամուսնանամ անձրևի հետ. ասացին՝ սենտիմենտալ է: Ձմռանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր իմ հագուստով տաքացնեմ ծառերը, արևը, անձրևը. ասացին՝ պոետ է՝ հոգեվարքի մեջ: ԳՈՒՑԵ Չորուցամաք աշնան քամի, չորուցամաք ամռան ավարտ, այն սատանան […]

Հայկազ ԽՆԿՈՅԱՆ

Լռություն Կխոսի մի օր լռությունն իմ մեջ, Եվ կարձագանքեն աստղերը շաղոտ, Չեմ զգա ցավի շշունջներն էլ ես, Ոչ էլ հողմերի ընդվզումը հորդ: Երբ աստվածային` թափանցիկ ու խոր, Անէությունը վրաս ծավալվի, Ի՜նչ եզերքներից հառնած հեռավոր, Տերը դառնամ ես Հուշի ու Ցավի: Ուր իմ մեղքերը Նա պիտի ների, Եվ իմ վշտերը պիտի փարատվեն Այնտեղ, ուր հոսքն է […]

ԿԱՄԻԼԱ

ԽԱՂԱՂՈՒԹԻՒՆ՝ ԱՐԵԱՆ ԵՐԳԵՐՈՎ ՏՂԵՐՔԻՆ Ա. Նրանք հեռանում են, Իսկ մենք դեռ ապրում ենք, Քերթուած օրերի Առաւօտներում: Հողը պնդանում է, Նստուածքը մե՛ր մէջ է, Խօսքերը անտուն են Անբառ յոյզերում: Ականապատ կեանքի Արնաքամ երկինքն է Մաշկաթափ հեւքով Անվերջ զառանցում: Լոյսն ու խաւարն է, Ընդհատուած սէրն է, Ժայռակուռ ցաւն է Հոգու խորանում: Կրծքիդ խոռոչում Անլեզու կեանքն է Թոքերիդ […]

Վեհանոյշ ԹԵՔԵԱՆ / ԳՈՅԱՍՈՒԶՈՒՄ

Թավշյա հեղափոխությանը Կը մխայ Երկիրը լռութեան հրդեհի մէջ Երկիրը՝ պատմութեան շոգի, Կիրակնամուտի խնկաման՝ շպրտուած Աւերուած խորանի շեմին. Այնտեղ հացն է անբորբոս ու բազմադարեան Քրտնաթաթախ շնչող, արեւելում Բանի, Երկիրը պիտի մայրանայ կրկին Երկիրը չ’երգեր այլեւս անտունին։ Ճշդուած են սահմանները՝ ատամնաշար գայլի Խօլ պատմութեան մութէն նոյն ոռնոցն է նորէն, Գերճնշուած աչք՝ ադամամութի ճեղքուած արգանդին Կաթնագոյն երազի խոշտանգումը […]

Սիրեկան ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

*** Գրքերում, թերթերում, եթերում Շատացել են, նայի՛ր, բութերը, Որ արդեն լեզու են քրքրում, Խոցում են մեր միտքն ու աչքերը: Ով ասես գրիչ է վերցնում, Ով ասես մտնում է ասպարեզ, Բութերը աջ ու ձախ շռայլում, Բութերը դնում է ուր ասես: Գրչակը դարձել է բանաստեղծ, Համբակը՝ լեզվաբան մի մոլի… Ա՜խ, կարծես հաշտվել են փոքր ու մեծ Բութ […]

Յարոսլավ Իվաշկևիչ

Արիետտա Այս ի՞նչ է ծնվում և ի՞նչ է մեռնում: Թե՞ արևային մի արոտ է սա, ուր արածում են թևավոր ձիեր դեմքով Բեթհովենի: Թե՞ ծիրանագույն-նարնջախորշն է Բիսկայան ծոցի, ուր խեցիները փչում ու հնչո՜ւմ է եզակի տոնը նվիրաբերման: Թե՞ հրեշտակներն են Յուրեկ Լիբերտին օրորում երկնում, իսկ նա քնի մեջ ժպտում – ասում է՝ մի՜ լար, Յարոսլավ, մի՜ […]

«ԶԱՐԹՆԱԾ ԲՈՂԲՈՋՆԵՐ» ՇԱՐՔԻՑ / Նիկոլայ ՇԱՀՆԱԶԱՐՅԱՆ

*** Տեր Ամենազոր, Մի անկյուն տուր ինձ՝ Տնակս սարքեմ… *** «Հերթագրվել են՝ այլ մոլորակ գնալ» (հաղորդագրությունից) Ե՞ս էլ հերթագրվեմ… Ո՞վ է դիումիս տալու ընթացք: Իսկ թե միտքս փոխեմ Ու էլ չուզեմ մեկնել, Դիմումս ետ կտա՞ն… *** Գնա՞մ, նորից ծառ ու քարին Լինեմ ընկեր – զրուցակից… Ուշ է, շա՜տ ուշ, Նրանց էլ են սեփականել… *** Ո՛չ […]

Զավեն ԲԵԿՅԱՆ

ԹՌՉՆԱՀԱՎԱՔ Կաչաղակ ճարպիկ, գող, արծաթասեր… Ռ.Պատկանյան Կախարդական այն պարտեզից թռան – եկան նկատեցի՜ն կաչաղակները գանձասեր – եկան սրտիս գովքը ասեն… Ուրախ – զվարթ կչկչոցով, Շատ Ջրերի քչքչոցով… Ասին` տեսա՜նք մենք երկնքից սրտիդ հյուսած փայլն ու ջանքը, որ երկրում ո՛չ նկատեցին, ավելի՛ն դեռ` այն ատեցին… Որ կիսում ես մութ տանջանքով հրեշտակաց անրջանքը… Գանձդ այնտեղ` երկնքում է, […]

ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ – 75

    ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑԻՆ Մոմի լույսն է ելնում ծիածանի սովոր և նկարում հոգում կամարակապ աշխարհ. «Ես եմ արքան միակ՝ հեռու և մերձավոր, որ տալիս եմ մարդկանց մագաղաթյա նշխար»: Եվ անձրևից հերկի, և արևից հետո մոմի դողդոջ լույսով ծիածանված մատուռ, և մի ճերմակ թախիծ, որ իր բոբիկ ոտով որոնում է վանքում կամարակապ մի դուռ: Պիտի մտնի վանքի […]

Մելս ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ / ԻՄ ՎԵՐՋԻՆ ԳՈՎՔ

Իմ վերջին գովք` վեհաշքեղ, սիրահորդ, Ծաղկածիծաղ քրիզանթեմ, դու իմ խինդ, Արի՜ գիրկս, ես քեզ պաշտեմ սիրով հորդ, Գիրկդ գրկիս, ես քեզ պաշտեմ սիրով հորդ: Մնա նեկտար, իսկ ես՝ մեղու ծաղկասեր, Քեզնից քամեմ աստվածահամ մեղր բորբ, Մինչև մահս լինեմ կողքիդ ու քեզ հետ, Անցնեմ սիրո ճանապարհս հրաբորբ: Մնա՜ մոտս, որ ձմեռս գարունքվի, Երազանքս սուտ ու ցնորք […]

ԵՍ ԱՍՏՎԱԾՆԵՐԻ ՆՄԱՆ ԷԻ / Խաչիկ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆ Պորտալարդ կտրեցի, Տվեցի աշխարհին. Դու հիմա ցնծո՜ւմ ես ինքնաբուխ… Հոգուս լույսն եմ խառնել Մեծ Սիրո պաշարին, Որ շուրջս չլինի խութ ու մութ: Աշխարհը դրեցի դիմացի նժարին. Չեմ ասի` ով ումից անցավ վեր. Մի բան կար` Պլստաց ու ընկավ էն ժայռից, Քղանցքին` աստղափայլ ուլունքներ: Բանաստեղծություն, Քո բոլոր մասերից Բացվում է սիրո նոր արահետ… Ժամանակը քո […]

Թովմա քահանա (Վահան) ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ / Ապրիլի 23-ը

Հրեշտակների, մարդկանց անծայրածիր զանգվածները փողոցներում երգում են ու պարում, և դեմքերին փայլում են հայտնված ժպիտները, որոնք կորել էին հին օրերում: Մի դեմք է ընդամենը այս բազմահազար ամբոխը, որ Աստծո հայացքն ունի վրան, մի սիրտ հսկայական, ուր չիք են բարկությունն ու ոխը, լոկ սեր ու սեր, ու խինդ է հուրհրան: Պայծառ մի օր` պոկված դրախտային օրացույցից, […]

Գրիշ ԴԱՎԹՅԱՆ

ՆԱՀԱՏԱԿՆԵՐԻՆ Մեր սրտերի մեջ բուսել են ծաղիկներ, Ծաղիկները ձեր սիրո, Նվիրումի ծաղիկները անթառամ Ու բուրավետ, Կյանքի, սիրո ու քաղցրության վայելքով: Բայց և պատած Ձեր սրբազան հուր վրեժի փուշերով, Զինավորված ու զինավառ Ասպետական մեր ուխտով, Որ տանում ենք Ու կտանենք Նվիրական մեր պայքարը Ետ խլելու ձեզ մահից, Ետ խլելու իրավունքը ձեր կյանքի, Մեր կյանքի ու ժառանգության […]

Էմիլի ՄԱՐՈՒԹՅԱՆ

Հայ գենի զարմանալիորեն արթուն աչքը… …այսպես խոսեց արյունս, երբ առաջին անգամ կարդացի Էմիլի Մարությանի անգլերեն բանաստեղծությունը: Սկզբում մեկն էր, հետո՝ նաև մյուսները, որ ինձ փոխանցվեցին հայերեն թարգմանելու: Իմ և Էմիլիի միջնորդը նրա տատիկն է՝ հոգեշահ, բարի մի կին, որ հեռվում ապրող թոռան կարոտը վսեմացնում է արժանահիշատակ գործերով: Էմիլին մանուկ հասակից ապրում է ԱՄՆ-ում, հայերեն մի […]

Սերժ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Աղբյուր Գայի հեռու հեռվից, խոնարհվեի ակիդ, Եվ ջրերիդ մովը լցվեր իմ մեջ, Նորից խենթանայի հոտից ծիլ ու ծաղկի, Ցոլանք տայի քեզ հետ խոտերի մեջ: Ու մեն-մենակ գայի ու նստեի նորից Արտասուքիդ ցողով թրջված քարին, Գլգլոցդ կանչեր ինձ Աղավնաձորից, Վրնջոցը կանչեր Ծծքար սարի: Գլգլոցդ կանչեր ինձ կարոտի ճիչով, Տաներ, զմրուխտներդ ինձ հագցներ, Լույսի միջով տաներ, ծիածանի […]