Նորայր ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

*** Գարնանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր ամուսնանամ ծառի հետ. ասացին՝ աղանդավոր է: Ամռանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր ամուսնանամ արևի հետ. ասացին՝ հեթանոս է: Աշնանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր ամուսնանամ անձրևի հետ. ասացին՝ սենտիմենտալ է: Ձմռանը ասաց՝ թո՛ւյլ տուր իմ հագուստով տաքացնեմ ծառերը, արևը, անձրևը. ասացին՝ պոետ է՝ հոգեվարքի մեջ: ԳՈՒՑԵ Չորուցամաք աշնան քամի, չորուցամաք ամռան ավարտ, այն սատանան […]

Հայկազ ԽՆԿՈՅԱՆ

Լռություն Կխոսի մի օր լռությունն իմ մեջ, Եվ կարձագանքեն աստղերը շաղոտ, Չեմ զգա ցավի շշունջներն էլ ես, Ոչ էլ հողմերի ընդվզումը հորդ: Երբ աստվածային` թափանցիկ ու խոր, Անէությունը վրաս ծավալվի, Ի՜նչ եզերքներից հառնած հեռավոր, Տերը դառնամ ես Հուշի ու Ցավի: Ուր իմ մեղքերը Նա պիտի ների, Եվ իմ վշտերը պիտի փարատվեն Այնտեղ, ուր հոսքն է […]

ԿԱՄԻԼԱ

ԽԱՂԱՂՈՒԹԻՒՆ՝ ԱՐԵԱՆ ԵՐԳԵՐՈՎ ՏՂԵՐՔԻՆ Ա. Նրանք հեռանում են, Իսկ մենք դեռ ապրում ենք, Քերթուած օրերի Առաւօտներում: Հողը պնդանում է, Նստուածքը մե՛ր մէջ է, Խօսքերը անտուն են Անբառ յոյզերում: Ականապատ կեանքի Արնաքամ երկինքն է Մաշկաթափ հեւքով Անվերջ զառանցում: Լոյսն ու խաւարն է, Ընդհատուած սէրն է, Ժայռակուռ ցաւն է Հոգու խորանում: Կրծքիդ խոռոչում Անլեզու կեանքն է Թոքերիդ […]

Վեհանոյշ ԹԵՔԵԱՆ / ԳՈՅԱՍՈՒԶՈՒՄ

Թավշյա հեղափոխությանը Կը մխայ Երկիրը լռութեան հրդեհի մէջ Երկիրը՝ պատմութեան շոգի, Կիրակնամուտի խնկաման՝ շպրտուած Աւերուած խորանի շեմին. Այնտեղ հացն է անբորբոս ու բազմադարեան Քրտնաթաթախ շնչող, արեւելում Բանի, Երկիրը պիտի մայրանայ կրկին Երկիրը չ’երգեր այլեւս անտունին։ Ճշդուած են սահմանները՝ ատամնաշար գայլի Խօլ պատմութեան մութէն նոյն ոռնոցն է նորէն, Գերճնշուած աչք՝ ադամամութի ճեղքուած արգանդին Կաթնագոյն երազի խոշտանգումը […]

Սիրեկան ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

*** Գրքերում, թերթերում, եթերում Շատացել են, նայի՛ր, բութերը, Որ արդեն լեզու են քրքրում, Խոցում են մեր միտքն ու աչքերը: Ով ասես գրիչ է վերցնում, Ով ասես մտնում է ասպարեզ, Բութերը աջ ու ձախ շռայլում, Բութերը դնում է ուր ասես: Գրչակը դարձել է բանաստեղծ, Համբակը՝ լեզվաբան մի մոլի… Ա՜խ, կարծես հաշտվել են փոքր ու մեծ Բութ […]

Յարոսլավ Իվաշկևիչ

Արիետտա Այս ի՞նչ է ծնվում և ի՞նչ է մեռնում: Թե՞ արևային մի արոտ է սա, ուր արածում են թևավոր ձիեր դեմքով Բեթհովենի: Թե՞ ծիրանագույն-նարնջախորշն է Բիսկայան ծոցի, ուր խեցիները փչում ու հնչո՜ւմ է եզակի տոնը նվիրաբերման: Թե՞ հրեշտակներն են Յուրեկ Լիբերտին օրորում երկնում, իսկ նա քնի մեջ ժպտում – ասում է՝ մի՜ լար, Յարոսլավ, մի՜ […]

«ԶԱՐԹՆԱԾ ԲՈՂԲՈՋՆԵՐ» ՇԱՐՔԻՑ / Նիկոլայ ՇԱՀՆԱԶԱՐՅԱՆ

*** Տեր Ամենազոր, Մի անկյուն տուր ինձ՝ Տնակս սարքեմ… *** «Հերթագրվել են՝ այլ մոլորակ գնալ» (հաղորդագրությունից) Ե՞ս էլ հերթագրվեմ… Ո՞վ է դիումիս տալու ընթացք: Իսկ թե միտքս փոխեմ Ու էլ չուզեմ մեկնել, Դիմումս ետ կտա՞ն… *** Գնա՞մ, նորից ծառ ու քարին Լինեմ ընկեր – զրուցակից… Ուշ է, շա՜տ ուշ, Նրանց էլ են սեփականել… *** Ո՛չ […]

Զավեն ԲԵԿՅԱՆ

ԹՌՉՆԱՀԱՎԱՔ Կաչաղակ ճարպիկ, գող, արծաթասեր… Ռ.Պատկանյան Կախարդական այն պարտեզից թռան – եկան նկատեցի՜ն կաչաղակները գանձասեր – եկան սրտիս գովքը ասեն… Ուրախ – զվարթ կչկչոցով, Շատ Ջրերի քչքչոցով… Ասին` տեսա՜նք մենք երկնքից սրտիդ հյուսած փայլն ու ջանքը, որ երկրում ո՛չ նկատեցին, ավելի՛ն դեռ` այն ատեցին… Որ կիսում ես մութ տանջանքով հրեշտակաց անրջանքը… Գանձդ այնտեղ` երկնքում է, […]

ԱՐՄԵՆ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ – 75

    ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑԻՆ Մոմի լույսն է ելնում ծիածանի սովոր և նկարում հոգում կամարակապ աշխարհ. «Ես եմ արքան միակ՝ հեռու և մերձավոր, որ տալիս եմ մարդկանց մագաղաթյա նշխար»: Եվ անձրևից հերկի, և արևից հետո մոմի դողդոջ լույսով ծիածանված մատուռ, և մի ճերմակ թախիծ, որ իր բոբիկ ոտով որոնում է վանքում կամարակապ մի դուռ: Պիտի մտնի վանքի […]

Մելս ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ / ԻՄ ՎԵՐՋԻՆ ԳՈՎՔ

Իմ վերջին գովք` վեհաշքեղ, սիրահորդ, Ծաղկածիծաղ քրիզանթեմ, դու իմ խինդ, Արի՜ գիրկս, ես քեզ պաշտեմ սիրով հորդ, Գիրկդ գրկիս, ես քեզ պաշտեմ սիրով հորդ: Մնա նեկտար, իսկ ես՝ մեղու ծաղկասեր, Քեզնից քամեմ աստվածահամ մեղր բորբ, Մինչև մահս լինեմ կողքիդ ու քեզ հետ, Անցնեմ սիրո ճանապարհս հրաբորբ: Մնա՜ մոտս, որ ձմեռս գարունքվի, Երազանքս սուտ ու ցնորք […]

ԵՍ ԱՍՏՎԱԾՆԵՐԻ ՆՄԱՆ ԷԻ / Խաչիկ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆ Պորտալարդ կտրեցի, Տվեցի աշխարհին. Դու հիմա ցնծո՜ւմ ես ինքնաբուխ… Հոգուս լույսն եմ խառնել Մեծ Սիրո պաշարին, Որ շուրջս չլինի խութ ու մութ: Աշխարհը դրեցի դիմացի նժարին. Չեմ ասի` ով ումից անցավ վեր. Մի բան կար` Պլստաց ու ընկավ էն ժայռից, Քղանցքին` աստղափայլ ուլունքներ: Բանաստեղծություն, Քո բոլոր մասերից Բացվում է սիրո նոր արահետ… Ժամանակը քո […]

Թովմա քահանա (Վահան) ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ / Ապրիլի 23-ը

Հրեշտակների, մարդկանց անծայրածիր զանգվածները փողոցներում երգում են ու պարում, և դեմքերին փայլում են հայտնված ժպիտները, որոնք կորել էին հին օրերում: Մի դեմք է ընդամենը այս բազմահազար ամբոխը, որ Աստծո հայացքն ունի վրան, մի սիրտ հսկայական, ուր չիք են բարկությունն ու ոխը, լոկ սեր ու սեր, ու խինդ է հուրհրան: Պայծառ մի օր` պոկված դրախտային օրացույցից, […]

Գրիշ ԴԱՎԹՅԱՆ

ՆԱՀԱՏԱԿՆԵՐԻՆ Մեր սրտերի մեջ բուսել են ծաղիկներ, Ծաղիկները ձեր սիրո, Նվիրումի ծաղիկները անթառամ Ու բուրավետ, Կյանքի, սիրո ու քաղցրության վայելքով: Բայց և պատած Ձեր սրբազան հուր վրեժի փուշերով, Զինավորված ու զինավառ Ասպետական մեր ուխտով, Որ տանում ենք Ու կտանենք Նվիրական մեր պայքարը Ետ խլելու ձեզ մահից, Ետ խլելու իրավունքը ձեր կյանքի, Մեր կյանքի ու ժառանգության […]

Էմիլի ՄԱՐՈՒԹՅԱՆ

Հայ գենի զարմանալիորեն արթուն աչքը… …այսպես խոսեց արյունս, երբ առաջին անգամ կարդացի Էմիլի Մարությանի անգլերեն բանաստեղծությունը: Սկզբում մեկն էր, հետո՝ նաև մյուսները, որ ինձ փոխանցվեցին հայերեն թարգմանելու: Իմ և Էմիլիի միջնորդը նրա տատիկն է՝ հոգեշահ, բարի մի կին, որ հեռվում ապրող թոռան կարոտը վսեմացնում է արժանահիշատակ գործերով: Էմիլին մանուկ հասակից ապրում է ԱՄՆ-ում, հայերեն մի […]

Սերժ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Աղբյուր Գայի հեռու հեռվից, խոնարհվեի ակիդ, Եվ ջրերիդ մովը լցվեր իմ մեջ, Նորից խենթանայի հոտից ծիլ ու ծաղկի, Ցոլանք տայի քեզ հետ խոտերի մեջ: Ու մեն-մենակ գայի ու նստեի նորից Արտասուքիդ ցողով թրջված քարին, Գլգլոցդ կանչեր ինձ Աղավնաձորից, Վրնջոցը կանչեր Ծծքար սարի: Գլգլոցդ կանչեր ինձ կարոտի ճիչով, Տաներ, զմրուխտներդ ինձ հագցներ, Լույսի միջով տաներ, ծիածանի […]

Կարինե ԱՇՈՒՂՅԱՆ

Հմայագիր մայրերեն Երկարարև լինես, ազատ ու պարզերես, մինուճարս, տղաս, և թող կանաչ-կարմիր, խինդով ու անձանձիր անցնի ամեն օրդ, թող զորանա զորդ, միշտ աջ կտրի թուրդ, քո ժողոված հողը դառնա ծիլ-ծիլ ոսկի, թող երբ չոր փուշ բռնես՝ ձեռքերիդ մեջ ծաղկի, և գազաններն անգամ քո դեմ թող մարդանան, թող աչթերդ միշտ չոր և կայծկլտուն լինեն, թող օրհնանքը […]

ՀՌԻՓՍԻՄԷ

*** Դուռս մի՛ թակիր, Գաբրիե՛լ հրեշտակ, Մեկ է, ես հարսի շորեր չեմ հագել, Այսօր հագուստս նռան գույն ունի, Քամու պես ես դու իմ դուռը թակել… Մենակ կանայք հին կողպեքներ ունեն, Վարագույրները թանձր են ու վառ. Գաբրիե՛լ, ասա՛ ինձ, ես ո՞ւր թաքցնեմ Իմ հիացումի պեգասին համառ… Նա մի պոետ է` ոսկեղեն բառի, Չի թողնում մնամ ես […]

«Անհայտ» բանաստեղծուհու հայտնությունը. Էլիչկա ՓՈՍՏՈՅԱՆ

Առայժմ հեռակա մեր ծանոթության միջնորդները իր երկվորյակ թոռնիկներն են` Երևանի Մովսես Խորենացու անվան համալսարանի իմ ուսանողուհիներ Անուշն ու Քնքուշը: Նրանք ինձ նվիրեցին «Հիշողության հուլունքաշար» գրավիչ խորագրով գիրքը. «Մեր տատիկն է գրել,- ասացին հպարտությամբ,- նա հինգ գրքերի հեղինակ է»: Խոստովանեմ` «նվերն» ընդունեցի թերահավատությամբ: Մեր օրերում քիչ չեն գրամոլությամբ տառապող մարդիկ, ովքեր շքեղակազմ ինքնահրատ իրենց «գրքերը» պարտադրում […]

Մանվել ՄԻԿՈՅԱՆ

Խառը երազ Ես քայլում եմ ծաղկապատ հովիտներով, մոռանում ժամանակի ու տարածության զգացողությունը: Հանկարծ ճեղքվում է հողը, փախչում ոտքերիս տակից, և ես հայտնվում եմ խառնիճաղանջ բավիղներում: Նայում եմ ներքև՝ անդունդ է, նայում եմ առաջ՝ թեք ու սորուն մանրաքարերով մի արահետ է, որով ստիպված եմ քայլել՝ մինչև հասնեմ լեռան գագաթը: Սայթաքում եմ և վերջին պահին բռնում ինձ […]

ԼԻԼԻԹ

ՄԱՐԻԱՄ Որդեգրիր դեմքս, Մարիամ, Եվ մարմնիս կաղապարը Ջարդիր, Թող հոգիս մնա որպես Վերընձյուղված տերև… Փորձության դավը Շրջակալել է մեզ, Ջարդիր, ջարդիր, ջարդիր… Ինչ-որ բան մարդկանց մեջ Հեղձուկ, թավալգլոր, Կարծես ոսկոր լինի, Կանգնել է կոկորդում Ու դարձել կիսատ ճիչ, Ծռմռված ժպիտ Ժամանակի փառակալած Շուրթերին… Որդեգրիր դեմքս, Մարիամ, Որդեգրիր բոլոր նրանց, Ովքեր անձրևից հետո Քայլում են ճղճիմ […]