Թովմա քահանա (Վահան) ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ

ՀԱՅ ՄԱՐԴԸ, ՈՐ ԻՄ ՆԵՐՍՈՒՄ Է Հայ մարդը, որ իմ ներսում է, գլուխը զարկեց պատին: Դրանից հետո նա երկրորդ անգամ գլուխը զարկեց պատին: Երրորդ անգամ էլ, չհասկանալով, գլուխը զարկեց պատին: Երկու հազար քսաներորդ անգամ զարկեց գլուխը նա՝ այն հայ մարդը, որ իմ ներսում է, որից ոչ մի կերպ չենք կարողանում ազատվել ես, պատն արնաշաղախ և […]

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

  ՆԱԽԱՁԱՅՆԵՐ …Ունկ դի՜ր ծառերի սոսափյունով, որ լսես ձայնավոր անրջանքը ջրի և հողի բաղաձայն տառապանքը,- նրանք միասին են շնչավորում գալիքների անկիրք մումիաները: Վերևում արփին իր ոսկե գորովն է մանրահունչ մաղում, և լազուրն է երկնում նոր երանգներ, դու նրանց հետ եղիր ուխտյալ որսորդի պես և նրանցից թաքուն երազներ չպահես… 1. Ո՞ւմ ձայնն է հնչում համր ու […]

Գոհար ԳԱԼՍՏՅԱՆ

  *** Այս ոլորտներում կռիվը միշտ է Լույսից խավարի զտման արանքում. Այստեղ հոգին է զինվորը միակ, Եվ անդադար է կռիվն՝ անդադրում… *** Ես ամեն գիշեր անցնում եմ մտքիս ականապատ դաշտերով, ամեն գիշեր նույն դաշտն եմ հերկում ու ամեն անգամ պայթում եմ պատերազմից մնացած նույն ականի վրա. մեկ մտքիս ձեռքն եմ կորցնում, մեկ՝ ոտքը… Վերքերի մեջ […]

Կորյուն ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

  Տրամադրություն Իմ գրիչը ասես հոգնել, էլ ինձ մոտիկ չի գալիս, Մուսաս ինձնից խռովել է, երգիս ոգի չի տալիս։ Թափառում եմ փողոցներում, միտքս լավ բան չի գալիս, Անծանոթ են դարձել մարդիկ, մեկն ինձ բարև չի տալիս։ Լուսինն էր հույս գլխիս վերև, այն էլ մտավ ամպի տակ, Աստղս պոկվեց ինչպես տերև, ծովը ընկավ անհատակ։ Մի լույս […]

ՄԱՆԵ

*** Այն, ինչ գիտեինք միայն ես ու դու, Լռեց հավերժի ծանրության ներքո։ Այն, ինչ գիտեինք միայն ես ու դու, Փակվեց անցյալի հնչյունների մեջ։ Այն, ինչ գիտեինք միայն ես ու դու, Մնաց չգրված պատմության ափին։ Այն, ինչ գիտեինք միայն ես ու դու, Դու թողեցիր ինձ՝ կյանքիս ապավեն։ *** Գաղտնագրված մտքերն իմ, փոշիացած հույսերն իմ, բույրը կորցրած […]

Արտաշես ԱՐԱՄ

  Սիրելի Միհրան Ասատրյանին *** Սիրելի՛ Միհրան, մեր Հո՛ւյս, մեր տղա՛, Ո՞ւր էիր այդպես սուրում խոյընթաց… Դեռ ձմեռ չեկած, հանկարծ ձյո՛ւն տեղաց Մեր սրտերին և հոգիներին բաց… – Հողն օրհասվա՛ծ է, երկընտրանք չկա՛, Ես առաջինը պիտի կրեմ զե՛նք, Ես առաջինը կմեկնեմ ճակատ, Քի՛չ էլ դիմացե՛ք, գալի՛ս եմ, տղե՛րք… Շտապո՛ւմ էիր, և օրհասը սև Քեզ պատուհասեց […]

Ռաֆ ԲԱՐԱԹՅԱՆ

*** Մայրերի մեջ է երկինքը ապրում, Լույսը կարոտն է առավոտների, Թռչուններն իրենց հույս են ավետում, Թե կծլվլա կապույտը վերին։ Մայրերի մեջ է երկինքը լալիս, Անձրևն էլ երկար ճամփա չի կտրում, Ես ոտաբոբիկ հենց տուն եմ գալիս, Մայրս իր լացի շիվերն է կոտրում։ Մայրերի մեջ է երկինքը լռում, Երբ երկիրն իրեն փնտրում է իր մեջ, Երբ […]

Նորիկ ԼԵՎՈՆՅԱՆ

ՀԳՄ վար­չութ­յու­նը շնոր­հա­վո­րում է բանաստեղծ, թարգմանիչ Նորիկ ԼԵՎՈՆՅԱՆԻՆ ծննդյան 75-ամ­յա­կի առ­թիվ «Գ­րա­կան թեր­թը» միա­նում է շնոր­հա­վո­րան­քին ՄՏՔԻ ԽՄՈՐՈՒՄ Մտքի խմորում, ըմբոստության սերմ Եփվում են խոսքի թեժ խառնարանում, Իրական կյանքն ու ժամանակը սեղմ Մեռած տեսության դիակն են տանում։ Տխուր հեգնանքով նայում եմ իմ շուրջ Կուռքերի վրա բիրտ ու հեղհեղուկ, Եվ իմ խոհերի արձագանքից լուրջ Վախ ու […]

Բագրատ ԱԼԵՔՅԱՆ /ԱՆԸՆԴՄԵՋ ԽՈՍՔ ԱՐՑԱԽԻՆ

  ԵՐԴՎՈՒՄ, ԵՐԴՎՈՒՄ ԵՄ Ես, որ գրված եմ բառերի հետևակ Ու քո քայլերի մեջ դրոշն եմ արյան, Պիտի շանթակուռ մի աստղաբանակ, Կրակ իջեցնեմ ես աստղաքանակ: Ու մինչ հաղթական հավիտենություն՝ Քո լեզվին ցնցվող իմ սրտի նման, Բացեմ մշուշում երակս պայթող… Ու բյուր-բյուրանամ՝ ինքնարարչությամբ: ԱՐՑԱԽ ԱՇԽԱՐՀԻՑ ԱՌ ԱՍՏՎԱԾ Խոսել չեմ կարող, դու ինձ աչքերից լսիր՝ աչքերով. Ես […]

Մանվել ՄԻԿՈՅԱՆ

  *** Դու ուրանում ես լուսաբացին, առանց հաշվելու կանչերն աքաղաղի, և՛ երեկոյան, և՛ գիշերը, նույնիսկ երազներում քո գունազուրկ ու պարզունակ։ Քո ուրացումը Սահմանված չէ, քանզի մենակ չես մոլորյալների թշվառ ամբոխում, ուր չեք ճանաչում մեկդ մյուսին ու միլիոներորդ նմանակին Ահրիմանի, որ ձեր ներսում է։ Չես նայում աջ ու ահյակ, չես նայում Վերև, Լույսը չգիտի, որ ուրացված […]

ՆԵՐՔԻՆ ՎԱՐԴ/ Հակոբ ՄՈՎՍԵՍ

  Մի­ջօ­րե ե­ղավ, և­ ես տեղ հա­սա։ Եվ ես մո­տե­ցա շուր­թե­րով ա­ղոտ։- Լույսն իր սպասքն էր ջրե­րին շա­րել։ Հա­զար քա­մու մեջ այն քա­մին տե­սա, Ո­րը պար­տե­զում, ցան­կա­պա­տի մոտ Իր ձեռ­քը վար­դի կոն­քին էր դրել։ Ջ­րե­րի վրա այս­տեղ մեղ­մօ­րոր՝ Մ­խի­թա­րի­չին, լսվեց, կու­ղար­կեմ։ Եվ վեց հո­գի՝ վեց չքնաղ ձայ­նա­վոր Հա­ջորդ վայրկ­յա­նին կանգ­նե­ցին մեր դեմ։ Հա­ջորդ վայրկ­յա­նին, Սո՜ւրբ […]

ՔԵՐԹՎԱԾ ԱՇՆԱՆԱՄՈՒՏԻ/ Զինաիդա ԲԱԼԱՅԱՆ

I. Այս փառահեղ աշունը… դարակազմիկ. դյութանքով, թավշյա, կերպասե, քաշմիրե հանդերձներով, գայլախազի տան խորհրդավոր ցոլքերով, արվեստաբանի շռայլ վրձնահարվածներով, նրբին, փառահեղ զգացողությամբ-ինտուիցիայով, ճեմում է ասես իմպրովիզացիա- հանկարծատեսություն… քաղաքի նորահեն խաչմերուկներում և գեղադեմ փողոցներում. տեսանող է նա, տիեզերածավալ… դյութե, շրշող, սորուն, շամփրակ ասես, անուղղելի ու կործանվող երազատենչ… այս փառահեղ աշունը, որ դյութանքով, դավադիր պահվածք ունի նախանշած- այս դարակազմիկ […]

Վարդան ՀԱԿՈԲՅԱՆ

ԽՌՈՎՔ Արփագետուկում հիմա մենք չենք։ Այնտեղ մերոնցից մնացել են միայն հորս տնկած խնձորենիները և մեր Մեծ քարը։ Փորձեցի բռնել հայացքը Մեծ քարի, դեմքը շրջեց։ ՏՐՏՈՒՆՋՔ Մեղք են մեծերը, զի մեծ են մեղքերը։ Ամենուրեք անընդունելի է ճշմարտությունը, իսկ ընդունելին այպանվում է, խոսքերը ներվում են, լռությունը՝ ոչ, սուտը մոմեր է վառում հայոց սրբատներում, սուրբը՝ հալածականի ցնցոտիներով, դռնեդուռ […]

Գագիկ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

  ՍԻՐՏԸ ՀՈՂԻ Խոր թաքցրած լուռ ծալքերում, Հարկավ, հողն էլ իր սիրտն ունի, Ինչն անհաս է անսիրտ մարդուն, Անինչ ու կարճ կյանքի ճամփին… Պարգևը այն կանաչ ծաղկազարդի, Լանջերն ի վեր մոգությունը բլուրների Վկայությունն են անշահ հողի սրտի Եվ անխուսափ նրա հունչք ու զարկի: Սրտի տրոփն այն հողանյութ Թե կամենաք լսել մերթ-մերթ, Լուռ խոնարհվեք, ծունկի իջեք […]

Վահագն ՄՈՒՂՆԵՑՅԱՆ

  ԱՆԴՈՒՆԴԻ ԿԱՆՉԸ Գնում եմ,- Թիկունքից կարծես թե մղվում եմ,- Օրերս գայթում են դեպի վերջ,- Գնում եմ, հեռու եմ, Փյունիկվող թռչուն եմ – Հրայրքի խայտանքը սրտիս մեջ։ Թաքուն է,- Խավարում պահված է անունս,- Մտքիս դեմ պատեր են ոխաշեն, Բայց դարձյալ մղվում եմ, Ինձ քաշում – տանում են Բոցեղեն շանթերը լուսաճեմ։ Սրբազան կրակն է Խոհերիս ակունքը, […]

Մարինե ԹԱԹՈՅԱՆ

  *** Պարում են ամպերը. անձրև է։ Մռայլ է, միգոտ է երեկոն։ Լալիս է ցրտահամ մի խարույկ, Արցունք է՝ ծխահամ ու թխպոտ։ Երեկոն թառել է տանիքին, Կտուցը երկարող գիշեր է։ Լուսինը երեսը ծածկել է. Երեկվա մշուշում՝ փետուրե։ Ցերեկվա այտերը շառագույն. Կրակ են, գունեղ են քայլերը։ Եղջերուն գալիքի ակունք է. Վճիտ են ցողերը երկնագույն… *** Ի՛մ […]

Շուշանիկ ԱՐԱՄ

  *** Մաշված իրերով հին ճամպրուկը քեզանից առաջ հասել էր կայարան, իրեն նետել էր առաջին պատահած վագոնը և սպասում էր վագոնավարին, մինչ մութն ընկնելը, մինչ մութն ընկնելը… Քանզի մթության մեջ, մաշված թելերը հիշողություն են դառնում, մարդկային՝ կարճ ու ցաքուցրիվ հիշողություն, որ մեն-մենակ կանգնելու է բաց դաշտում, ամառվա տապին, թևերը պարզած՝ իբր երկինքը գրկելու, ցնցոտիավոր խրտվիլակի […]

Արարատ ՄԿՐՏՈՒՄՅԱՆ

  ԾԱՆՐԱՑՈՂ ԱՐՅՈՒՆ Մեղա՜, մեղա՜ Արարատին… Շ. Շահնուր Ասում եմ՝ մենք ենք ծնվել և մենք պիտի ապրենք կյանքն այս ապօրինի, Եվ մենք պիտի երգենք՝ մեր երգը մեր վզին օղապարան արած, Եվ հերն էլ անիծած, թե օղապարանն այդ մի օր իր երգը ինքը կհորինի՝ Մեր դուրս ընկած լեզվի և մեր աչքերի մեջ արդեն սառած։ Այս երկիրը […]

Անահիտ ԱՐՓԵՆ

  ԿԳՏՆԵՔ ԿԱՄ ՉԵՔ ԷԼ ԳՏՆԻ Ինձ մի՛ փնտրեք երկրի վրա, երկրի մե՛ջ եմ ես ծվարում։ Ինձ մի՛ փնտրեք երկնքի մեջ, ինքս ամպ չեմ՝ ճերմակ կամ թուխպ, ծվեն կամ սուրբ։ Շաղի՛կ եմ, ցո՛ղ։ Ինձ փնտրեք ձեր հոգիներում վայրիվերո, սլացքի մեջ սավառնումի, օդում ճախրո՛ղ։ Այն ճախրանքի, որ մնում է անանձնական, անդավաճան ու անհողդո՛ղդ։ Զուր մի՛ փնտրեք […]

Դարիկո ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

  ՄՈՒՇԵՂ ԻՇԽԱՆԻՆ Թե ինչո՞ւ հենց ե՛ս պիտի արարեմ, Պիտի հավատամ՝ Հույս, Հավատ, Սիրուն, Խոսող ջրերին պիտի խոնարհվեմ, Ոլորտներ հոգամ, չափումներ ճշտեմ. Առաջ գիտեի… Հիմա չգիտեմ, Թե մարդը մարդուն ինչո՞ւ է կրծում, Հալածում, որ նա փլուզված մնա Անիրավության նենգ ճիրաններում Ու սպառնում է ողջ մարդկությանը Խավարի առաջ… Հիմա չգիտեմ, Թե ի՞նչ են կիսում պատերազմներում, Երբ […]