«Ա­մե­նուս ալ է մեծ վար­պետն ու ­Նա­հա­պետն՝ ­Հայր ­Ղե­ւոնդ Ա­լի­շան» (Ե­ղիա ­Տե­միր­ճի­պաշ­յա­նը ­Ղևոնդ Ա­լի­շա­նի մա­սին) / Պետ­րոս ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ

Ղ­ևոնդ Ա­լի­շա­նի մա­սին շատ է գրվել ու խոս­վել, հրա­պա­րակ­վել են բազ­մա­թիվ հու­շեր, գնա­հա­տա­կան հոդ­ված­ներ, ծա­վա­լուն աշ­խա­տութ­յուն­ներ, սա­կայն այդ ա­մե­նի մեջ մի տե­սակ ան­տես­վել է մեր գրա­կան-մշա­կու­թա­յին-կրթա­կան կյան­քի մեկ այլ խո­շոր եր­ևույ­թի՝ Ե­ղիա ­Տե­միր­ճի­պաշ­յա­նի ներ­կա­յութ­յունն ու ձայ­նը։ ­Ճիշտ է, Ե. ­Տե­միր­ճի­պաշ­յա­նը հան­դես չի ե­կել ­Նա­հա­պե­տի կյան­քին ու գոր­ծին նվիր­ված քիչ թե շատ ամ­բող­ջա­կան գրութ­յամբ, սա­կայն իր […]

ԱՐՈՒԵՍՏ ԳՐԱԲԱՐ ՔԵՐԹՈՒԹԵԱՆ ԱԼԻՇԱՆԻ / Լուսնէ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆՑ

Ալիշան էր իսկատիպ հանրագիտակ, երանելի տիպ մշակի, յորում սակաւագիւտ երջանկութեամբ ի դէպ եկին եւ ի միում կիտի ներանձնացան արուեստագէտ նրբահայեաց եւ խրոխտաշունչ, գիտնական նախանձախնդիր եւ բազմագիտակ, եւ կրաւնաւոր՝ խորագոյնս հաւատացեալ։ Եւ ոչ էին զուտ եւ անխառն ի նմին երրեակ հայեացք ընդ աշխարհ, այղ համադրեալք այնպէս, զի իբրեւ բանաստեղծն խաւսէր, կրաւնաւոր եւ գիտնական ձայնակիցք լինէին նմա, […]