ԻՆՉՊԵՍ Է ԱՊՐՈՒՄ ՄԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ…/ Վովա ԱՐԶՈՒՄԱՆՅԱՆ

Ար­մի­նե Բո­յաջ­յա­նի «Ն­կա­րում եմ նա­պաս­տակ (location-ծա­ռի տակ)» գե­ղար­վես­տա­վա­վե­րագ­րա­կան վի­պակն ըն­թեր­ցե­լուց ա­ռաջ պետք է մի քա­նի հարց ու­նե­նաս մտքում՝ ին­չո՞ւ է մեր ման­կութ­յու­նը կարճ տևում, ինչ­պե՞ս ենք այն զգում և հե­տո ինչ­պե՞ս կա­րե­լի է հի­շել։ Այս հար­ցե­րի խտա­ցու­մը, նաև պա­տաս­խան­նե­րը տա­լիս է Ար­մի­նեն՝ անձ­նա­կան ապ­րում­նե­րի, քայ­լե­րի, մտա­ծե­լա­կեր­պի վե­րաի­մաս­տա­վոր­մամբ։ Որ­տե­ղից է սկսվում աշ­խար­հը և­ որ­տեղ ենք տա­նում […]

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԱՅԼԱԶԳԻ ՄՏԱՎՈՐԱԿԱՆԻ ԿՅԱՆՔՈՒՄ

  Հայ գրա­կա­նութ­յան ան­դաս­տա­նը վեր­ջերս հարս­տա­ցավ նոր, ու­շագ­րավ և­ ար­ժե­քա­վոր հրա­տա­րա­կութ­յամբ՝ Ա­նու­շա­վան Զա­քար­յա­նի «Օ­սիպ Ման­դել­շտամ. բա­նաս­տեղ­ծը և Հա­յաս­տա­նը» գրքով՝ նվիր­ված խորհր­դա­յին շրջա­նի ռուս (ծա­գու­մով հրեա) մե­ծա­նուն բա­նաս­տեղծ, ար­վես­տի տե­սա­բան, թարգ­մա­նիչ Օ­սիպ Ման­դելշ­տա­մին, ո­րը ճա­նա­չում, պաշ­տում էր Հա­յաս­տա­նը։ Այն տպագր­վել է ՀՀ ԳԱԱ Ար­վես­տի ինս­տի­տու­տի և Մ. Ա­բեղ­յա­նի ան­վան գրա­կա­նութ­յան ինս­տի­տու­տի գի­տա­կան խոր­հուրդ­նե­րի ո­րոշ­մամբ։ Գր­քում ա­ռա­ջին […]

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ «ՊՈԵՏԻԿ» ԴԵՄՔԸ/ Հակոբ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

  Մեր գրա­կա­նութ­յան մեջ վա­ղուց ար­դեն ան­խոս­տո­վա­նե­լի սո­վո­րութ­յան նման է դար­ձել Ա. Հա­րութ­յուն­յա­նի ինք­նա­տիպ, վայ­րի, եր­ևա­կա­յութ­յան ան­պա­րա­գիծ բռնկում­նե­րի բա­նաս­տեղ­ծութ­յան վե­րա­դար­ձը, ու ըն­թեր­ցո­ղը, կար­ծես, ա­մեն ան­գամ սպա­սում է գրո­ղի հեր­թա­կան ծանր ու շքեղ բա­նաս­տեղ­ծա­կան խոս­տու­մին: Սերգեյ ՍԱՐԻՆՅԱՆ Ար­տեմ Հա­րութ­յուն­յա­նի պոե­զիա­յում ժա­մա­նա­կը գե­րիշ­խում է իր սպառ­նա­ցող ար­դիա­կա­նութ­յամբ: Մար­կո ԲՐԱՆ Ար­տեմ Հա­րութ­յուն­յա­նի նո­րահ­րատ «­Հա­յոց հո­ղի ծած­կա­գիր տե­սիլք­ներ» գրքի՝ […]

ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ՈՒ ՄԱՐԴՈՒ ՀԱՆԴԵՊ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՄԲ/ Տիգրան ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ

(Մ­տո­րում­ներ Վա­հան Սա­ղա­թել­յա­նի «Եր­կու դա­րի ա­րան­քում» ժո­ղո­վա­ծուն ըն­թեր­ցե­լուց հե­տո)   Գ­յու­ղը մնաց հեռ­վում: Դար­ձավ կա­րոտ ու սպա­սում: Ա­մեն նոր հան­դի­պու­մը՝ Եր­ևան սի­րուն քա­ղա­քի պե­տա­կան հա­մալ­սա­րա­նի մեխ­մաթ ֆա­կուլ­տե­տի հեր­թա­կան քննաշր­ջա­նից հե­տո, որ տան­ջա­լիո­րեն եր­կար էր ձգվում: Հայ­րա­կան տան պա­տը շո­յե­լու ան­դի­մադ­րե­լի ցան­կութ­յու­նը, Մեծ հայ­րե­նա­կա­նում զոհ­ված հա­մագ­յու­ղա­ցի­նե­րի հի­շա­տա­կը հա­վեր­ժաց­նող աղբ­յու­րը, ան­տա­ռը, ուր հե­ռա­վոր թրթռում ու հի­մա էլ […]

Ի ՍԿԶԲԱՆԵ ԷՐ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆԸ…/ Նորայր ՂԱԶԱՐՅԱՆ

  Խոս­քը ծնունդ է ա­ռել լռութ­յու­նից և­ ամ­փոփ­վում է լռութ­յան մեջ։ Լ­ռութ­յունն, այս­պի­սով, տիե­զե­րա­կան Ո­գու սահ­մանն է։ Ա­նուշ Վար­դան­յա­նը «­Սի­րո լռութ­յուն» (Եր­ևան, 2022 թ.) ժո­ղո­վա­ծո­ւի վեր­նա­գ­րով սե­րը դի­տար­կում է իր հա­վեր­ժա­կան ու­ղե­ծրում՝ ան­մեկ­նե­լի ըն­թաց­քով և տա­րըն­թեր­ցում­նե­րով։ Բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րի յու­րա­քանչ­յուր բառ միա­նում է սե­փա­կան հո­գու՝ սի­րուց ծնունդ ա­ռած լռութ­յա­նը։ Բա­ռե­րը՝ զգաց­մուն­քի պայ­մա­նա­նի­շե­րը, այս­պի­սով, ի­րենց ծննդյան ա­վա­զա­նում են։ […]

Ֆե­լիքս Բախ­չին­յա­նի «Իմ Կոն­ֆու­ցիու­սը»

  Մարդ­կութ­յան, մարդ­կա­յի­նի, աշ­խար­հի, լա­վի ու վա­տի մա­սին խո­հա­կա­նութ­յան խտա­ցու­մը «Իմ Կոն­ֆու­ցիու­սը» էս­սեն է, որ դի­ման­կա­րա­յին փոր­ձի ու հու­շագ­րութ­յան գե­ղար­վես­տա­կա­նա­ցում է: Այս­տեղ հե­ղի­նակն ամ­բող­ջաց­րել է իր ու­սուց­չի բա­րո­յա­կան դի­մա­գիծն ու աշ­խար­հա­յաց­քա­յին ար­տա­սո­վո­րութ­յու­նը, որն իր հա­մար ե­ղել ու մնում է որ­պես Ա­լեֆ: Այն ա­մե­նը, ինչ տե­սել և զ­գա­ցել է իր ու­սուց­չի հո­գե­կերտ­ված­քում, ինչ կեր­պա­վո­րել է այս […]

ՀԱՏՎՈՂ ԶՈՒԳԱՀԵՌՆԵՐ (Գ­րա­կա­նութ­յուն և­ ի­րա­կա­նութ­յուն)/ Խորեն ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ

  Մե­ռա­նիմք եւ ոչ զար­հու­րիմք: ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ Մարկ Տ­վե­նի «­Խորհր­դա­վոր ան­ծա­նո­թը» (The Mysterious Stranger) գոր­ծում, ե­թե հի­շո­ղութ­յունս չի դա­վա­ճա­նում, մի այս­պի­սի հատ­ված կա. «Հ­րեշ­տա­կը» ծե­րու­նուն խոս­տա­նում է նրան եր­ջա­նիկ դարձ­նել և կա­տա­րում է իր խոս­տու­մը՝ ծե­րու­նուն զրկե­լով բա­նա­կա­նութ­յու­նից: Վեր­ջինս իր օ­րերն անց­կաց­նում է հո­գե­բու­ժա­րա­նում՝ զրու­ցե­լով եր­ևա­կա­յա­ծին իր հին ըն­կեր­նե­րի հետ, «ծախ­սե­լով» գո­յութ­յուն չու­նե­ցող փո­ղեր, ապ­րե­լով […]

ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ԵՎ ՄԱՐԴՈՒ «ԹԱՔՆԱԽՈՐՀՈՒՐԴ» ԿԱՊԵՐԻ ՈՐՈՆՈՒՄԸ/ Պետրոս ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ

  Ծ­նուն­դով ար­ցախ­ցի, ԱՄՆ-ում բնակ­վող ար­ձա­կա­գիր, մշա­կու­թա­յին գոր­ծիչ Մար­գա­րիտ Դե­րան­ցի ա­նու­նը ար­դեն իսկ բա­վա­կան ծա­նոթ է հա­յաս­տան­յան ըն­թեր­ցո­ղին: Վեր­ջին մի քա­նի տա­րի­նե­րին Եր­ևա­նում լույս տե­սած «­Սեր և­ է­միգ­րա­ցիա», (2017), «Քրտ­նա­ձուկ», (2018) պատմ­վածք­նե­րի, վի­պակ­նե­րի ժո­ղո­վա­ծու­նե­րից հե­տո, լույս է տե­սել նաև գրո­ղի նոր եր­կը՝ «­Սեր լուս­նեզ­րին» (Ե., «Ան­տա­րես», 2021) վե­պը: Ան­մի­ջա­պես ա­սենք, որ գրքի վեր­նա­գի­րը թեև սյու­ժե­տա­յին […]

ԲԱՑԱՐՁԱԿ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅՏՆՈՒԹՅԱՆ ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ ԷԴՈՒԱՐԴ ԽԱՉԻԿՅԱՆԻ «ԵՐԿՈՒ ԱՇԽԱՐՀՆԵՐԻ ՔԱՂԱՔԱՑԻՆ» ՎԵՊՈՒՄ/ Հասմիկ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

  Ար­ձա­կա­գիր, պատ­մա­վի­պասան Է­դո­ւարդ Խա­չիկ­յա­նի «Եր­կու աշ­խարհ­նե­րի քա­ղա­քա­ցին» վե­պը մե­րօր­յա մար­դու հո­գեաշ­խար­հի քննութ­յունն է, ար­դի հա­սա­րա­կա­կան հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րի յու­րա­տիպ ար­տա­ցո­լու­մը հան­րա­յին փոք­րա­չափ մի­ջա­վայ­րում, հո­գու, խղճի, սի­րո և­ ար­դա­րութ­յան ցա­վա­գին ո­րո­նու­մը մար­դու կող­մից խո­րա­պես աղ­տոտ­ված և­ ան­ճա­նա­չե­լիո­րեն կեր­պա­փոխ­ված հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րում: Ար­վես­տա­գե­տի կյան­քում վաղ թե ուշ գա­լիս է մի ժա­մա­նա­կաշր­ջան, երբ իր հա­մար Բա­ցար­ձա­կի փնտրու­մը դառ­նում է ա­ռաջ­նա­յի­նը, ո­րից […]

ԻՆՉՈ՞Ւ ԷՐ ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑԸ ՍԻՐԱԾ ԱՂՋԿԱՆ ԿՈՉՈՒՄ «ՔՈՒՅՐ»/ Սեյրան ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Հայ գրա­կա­նութ­յան գե­ղե­ցիկ, ինք­նա­տիպ և­ ան­գամ զար­մա­նա­լի երևույթ­նե­րից է այն, որ Ե­ղի­շե Չա­րենցն իր վաղ շրջա­նի քնա­րեր­գութ­յան մեջ սի­րած էա­կին հա­ճախ դի­մում է «քույր» բա­ռով։ Այդ մի­տու­մը ա­ռա­վել ընդ­գծված ար­տա­հայտ­վել է 1917 թ. լույս տե­սած «­Ծիա­ծա­նը» ժո­ղո­վա­ծո­ւի բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րում։ Բա­ռը հան­դի­պում է գրքի հենց սկզբում՝ ըն­ծա­յա­կա­նի մեջ. «Ի­րիկ­նա­յին քրոջս – Կա­րի­նե Քո­թանճ­յա­նին»։ Հա­ջորդ է­ջում դրված է […]

Վան Ար­յա­նի ան­կորն­չե­լի հույ­սը, ե­րազ­նե­րը, ան­խամ­րե­լի ե­րա­զանք­նե­րը կամ՝ «­Նա, ով տե­սել է Լույ­սը» (խո­հեր «Ըն­դա­մե­նը» խո­րա­գի­րը կրող գրքի շուր­ջը)/ Արտաշես ԱՐԱՄ

  Մեր գրա­կան մի­ջա­վայ­րում ես չեմ ճա­նա­չում ու­րիշ մե­կի, ով գրչա­կից­նե­րի գրա­ծի ու գոր­ծի հան­դեպ այդ­չափ հո­գա­տար և­ ու­շա­դիր գտնվի և­ այդ­քան ան­տար­բեր, ան­փույթ՝ սե­փա­կան գրի և­ ա­րա­ծի նկատ­մամբ: Շր­ջա­պա­տի հա­մար դա միշտ էլ շա­հե­կան է ե­ղել. «­Դե, մեր Վիլ­յամն է, մեր Վան Ար­յա­նը՝ աս­պե­տո­րեն հան­դուր­ժող, նե­րո­ղա­միտ, ին­քը մեր խոս­քի, գնա­հա­տան­քի կա­րի­քը չու­նի: Կ­բա­րե­հա­ճենք ինչ-որ […]

ԳՐՈՂԻ ԵՎ ԳՐՔԻ ՄԱՍԻՆ/ Ռուզան ԱՍԱՏՐՅԱՆ

  Լ­ևոն Բլ­բուլ­յա­նը նման չէ այն շռնդա­լից պոետ­նե­րին, ո­րոնք ա­վե­լի շատ թմբկա­հա­րում են ի­րենց, քան բա­նաս­տեղ­ծութ­յան ար­ժե­քը: Նա լուռ ու հան­գիստ գնում է իր պոե­զիա­յի ետ­ևից, կա­տա­րե­լով ի վե­րուստ տրվա­ծի հրա­մա­յա­կա­նը՝ սրբագ­րե­լով ու գե­ղեց­կաց­նե­լով այն աշ­խար­հը, որն ի­րենն է հա­մա­րում: Բա­րութ­յու­նը ա­մեն­քին է տրված, սա­կայն վայ­րի­վե­րո  փոր­ձութ­յուն­նե­րի մեջ ոչ բո­լորն են կա­րո­ղա­նում այն ա­նա­ղարտ պա­հել: […]

ՄԵԾԱՐԺԵՔ ՎԵՊ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՈՒ ՀԱՅԵՐԻ ՄԱՍԻՆ/ Աե­լի­տա ԴՈԼՈՒԽԱՆՅԱՆ

  Տա­ղան­դա­վոր թարգ­մա­նիչ և սեր­բա­գետ Բաբ­կեն Սի­մոն­յա­նը հայ-սեր­բա­կան գրա­կան կա­պե­րի ինք­նաս­տեղծ գրա­դա­րա­նը հարս­տաց­րեց նոր ու­շագ­րավ հա­տո­րով: Օ­րերս լույս տե­սավ Սեր­բիա­յի ար­ժա­նա­վոր դուստր, հրա­տա­րա­կիչ, լեզ­վա­բան, հրա­պա­րա­կա­խոս, գրող Վես­նա Պե­շի­չի վե­պը, ո­րը կոչ­վում է «­Կո­չիր ինձ Գա­րուն»: Խո­րագ­րի տակ կար­դում ենք՝ «­Վեպ Հա­յաս­տա­նի և հա­յե­րի մա­սին»: Վես­նա Պե­շի­չը Բելգ­րա­դի «­Պե­շիչ և­ որ­դի­ներ» հրա­տա­րակ­չութ­յան հիմ­նա­դիր տնօ­րենն է: Հենց […]

Ե. ՉԱՐԵՆՑԻ «ՀԱՐԴԱԳՈՂԻ ՃԱՄՓՈՐԴՆԵՐԸ» ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆԸ/ Նորայր Ղազարյան

  Ե. Չա­րեն­ցի «Ե­րեք երգ տխրա­դա­լուկ աղջ­կան» ա­ռա­ջին գրքում իշ­խո­ղը ա­նո­րոշ սպա­սու­մի, ներ­քին տագ­նա­պի, թո­նի, մշու­շի տրա­մադ­րութ­յուն­ներն են։ Գիրքն ար­տա­հայ­տած տրա­մադ­րութ­յուն­նե­րով և բա­նար­վես­տա­յին տար­րե­րով կա­պի մեջ է ռու­սա­կան խորհր­դա­պաշ­տա­կան պոե­զիա­յի հետ։ Ա­նո­րոշ կան­խազ­գա­ցում­նե­րը, ո­րոնք առ­կա են «Ե­րեք երգ…»-ի բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րում, բնո­րոշ են Սո­լով­յո­վի, Բայլ­մոն­տի պոե­զիա­յին։ Բա­նար­վես­տա­յին առն­չութ­յուն­նե­րի ա­ռու­մով ե­րի­տա­սարդ Չա­րեն­ցը, ինչ­պես կա­րե­լի է պնդել, հետ­ևե­լով Բայլ­մոն­տին, […]

«ՀԱՆՈՒՆ ԱԶՆԱՎՈՒՐԻ ՊԱՏՎԻ»/ Կարինե ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ

  «…Գ­տել էի բո­լոր բար­դա­գույն հար­ցե­րի պա­տաս­խա­նը. այն բաղ­կա­ցած էր մեկ բա­ռից՝ Հա­յաս­տան։ Հա­յաս­տան. ա­հա հա­նուն ին­չի էին մարտն­չում ազ­նա­վուր­նե­րը»։ Վե­պի հե­րո­սը ան­վե­հեր ու ի­մաս­տուն պե­տա­կան այր իշ­խան Սար­գիս Զա­քար­յան Եր­կայ­նա­բա­զուկն է, 1185-ից՝ վրաց զոր­քե­րի հրա­մա­նա­տար՝ ա­միրս­պա­սա­լար, մարդ, ով հայ­րե­նա­սի­րա­կան մեծ գոր­ծեր է կա­տա­րել թե՛ հա­յե­րի ու Հա­յաս­տա­նի, թե՛ Վ­րաս­տա­նի հա­մար, և մարդ, ում հա­ջող­վում […]

ՍԻՐՈՎ՝ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԻ ՀԱՆԴԵՊ / Էդուարդաս Մեժելայտիս

Ես միշտ կաս­կա­ծամ­տութ­յամբ եմ վե­րա­բեր­վել այն պնդում­նե­րին (իսկ դրանք լսել եմ նաև խե­լա­ցի մարդ­կան­ցից), թե, իբր, հա­ջող­ված են միայն այն բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րը, ո­րոնք մեկ­նա­բա­նութ­յուն­ներ չեն պա­հան­ջում, հա­վա­սա­րա­պես մատ­չե­լի ու հաս­կա­նա­լի են ա­մեն­քին, կար­ծես թե բա­նաս­տեղ­ծութ­յան ըն­կա­լումն ու ըմբռ­նու­մը պետք է սոսկ ան­մի­ջա­կան, պարզ բնույթ ու­նե­նա՝ սրտից սիրտ, իսկ ին­չը դրա­նից վեր է, սա­տա­նա­յի մա­տը խառն է։ […]

«ԷՈՒԹՅԱՆ ԽՈՐՔՈՒՄ ՆՎԻՐԱԿԱՆԻ» ԳՐՔԻ ԵՐԿՈՒ ՊՈԵՄՆԵՐԸ / ­Նո­րայր ՂԱԶԱՐՅԱՆ

  Շանթ Մկրտչ­յա­նի «Էութ­յան խոր­քում նվի­րա­կա­նի» (2018) բա­նաս­տեղ­ծա­կան ժո­ղո­վա­ծուն կյանքն ըստ էութ­յան ար­տա­ցո­լում է ար­վես­տի մեջ նրա անդ­րա­դար­ձու­մով։ Կ­յան­քի անց­կա­ցու­մը ար­վես­տի պա­րու­նակ­նե­րով ա­ռաջ է բե­րում գե­ղե­ցի­կի ըն­կալ­ման կա­յուն շեր­տեր, ո­րի դեպ­քում խոս­քար­վես­տը ինչ-որ չա­փի մեր­ձե­նում է ար­վես­տի մյուս տե­սակ­նե­րի (նկար­չութ­յան, քան­դա­կա­գոր­ծութ­յան) հա­մա­կար­գա­յին բարձր ի­մաս­տա­վո­րում­նե­րին։ Ոչ պա­տա­հա­կա­նո­րեն, քան­դա­կին ու գե­ղան­կար­չութ­յանն են նվիր­ված ժո­ղո­վա­ծո­ւի եր­կու պոեմ­նե­րը՝ «­Լաո­կոոն», […]

ՊԱՐՈՆՅԱՆԻ ԲԱՆԱՐՎԵՍՏԻ ՍԿԶԲՈՒՆՔՆԵՐԸ / Ար­սեն ԳԼՋՅԱՆ

Ան­շուշտ, հի­շում եք. այն հար­ցին, թե մար­դիկ ե՞րբ կա­րող են ա­մե­նից ա­վե­լի գլուխ­նե­րը կորց­րել, Ե­զո­պո­սը պա­տաս­խա­նել է. «Երբ ննջեց­յալ­նե­րը կեն­դա­նա­նան և­ ի­րենց ու­նեց­ված­քը ետ պա­հան­ջե­ն»։ Իմ հին հոդ­ված­նե­րից ո՞­րը ա­ռանձ­նաց­նեմ։ Ան­շուշտ, նրան­ցից մե­կը, որ պատ­մում է ­Պա­րոն­յա­նի բա­նար­վես­տի սկզբունք­նե­րի մա­սին։ Գ­րա­կա­նա­գետ­նե­րը, որ­պես­զի ըմբռ­նեն ­Պա­րոն­յա­նի ար­վես­տի սկզբունք­նե­րը, ան­հիմն կեր­պով կենտ­րո­նա­ցել են 1870-ա­կան թվա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծութ­յան վրա և […]

Հով­հան­նես Ե­րան­յա­նի «Ա­պո­կա­լիպ­սի­սի հրեշ­տակ­նե­րը» ժո­ղո­վա­ծուն / ­Վա­լե­րի ՓԻԼՈՅԱՆ

Հ­րա­տա­րակ­վել է Հով­հան­նես Ե­րան­յա­նի «Ա­պո­կա­լիպ­սի­սի հրեշ­տակ­նե­րը» գիր­քը, որ հա­վաս­տում է հե­ղի­նա­կի շա­րու­նա­կա­կան ներ­կա­յութ­յու­նը մեր այ­սօր­վա գրա­կա­նութ­յան մեջ: Ըն­թեր­ցո­ղին ուղղ­ված ծա­նու­ցում-հանձ­նա­րա­րա­կա­նը հու­շում է, թե «պատմ­վածք­նե­րի ժո­ղո­վա­ծուն ո­րո­շա­կի վի­պա­կա­նութ­յուն ու­նի, վեպ է հու­շում» (2), սա­կայն ե­թե այս ձևա­կեր­պու­մը տե­ղին էր «­Մար­դա­հա­մար» ժո­ղո­վա­ծո­ւի դեպ­քում, երբ կար թե­մա՝ գնա­ցող­ներն ու մնա­ցող­նե­րը, քոչ­վոր ու նստակ­յաց հայ մար­դիկ, ա­պա այս ան­գամ […]

ԲԱԿՈՒՐԻ ՊԱՏՄԱԿԱՆ ՆՈՐ ՄԱՏՅԱՆԻ ԱՐԴԻԱԿԱՆ ԱՍԵԼԻՔԸ / ­Պետ­րոս ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ

Հայտ­նի է, որ պատ­մա­վի­պագ­րութ­յան ա­մե­նա­­կարևոր հատ­կա­նիշ­նե­րից մե­կը նրա­նում ար­տա­ցոլ­ված պատ­մա­կան փաս­տե­րի, դեպ­քե­րի և­ ի­րո­ղութ­յուն­նե­րի ար­դիա­կան ար­ձա­գանք­նե­րի կամ պատ­մա­կան դա­սե­րի առ­կա­յութ­յունն է: Հար­ցազ­րույց­նե­րից մե­կում Պերճ Զեյ­թունց­յա­նը նշել է, թե «­Պատ­մա­վեպն ինձ հա­մար գրվում է այն դեպ­քում, երբ էա­կան առն­չութ­յուն­ներ ես տես­նում քո ժա­մա­նա­կի և պատ­մութ­յան միջև, և դ­րա մի­ջո­ցով փոր­ձում ես քո ժա­մա­նա­կի խնդիր­նե­րը լու­ծել»: Հենց […]