ԱԼԻՍԻԱ ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ

ԱԼԻՍԻԱ  ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆՀայ պոե­զիան մեծ կո­րուստ ու­նե­ցավ. Լոս Ան­ջե­լե­սում 78 տա­րե­կա­նում մա­հա­ցավ բա­նաս­տեղծ Ա­լի­սիա Կի­րա­կոս­յա­նը:
Ա­լի­սիա Կի­րա­կոս­յա­նը ծնվել է 1936 թ. հու­լի­սի 13-ին, Կոր­դո­վա­յում (Ար­գեն­տի­նա), վա­նե­ցու ըն­տա­նի­քում: Ա­վար­տել է Բո­ւե­նոս Այ­րե­սի ազ­գա­յին հա­մալ­սա­րա­նի ի­րա­վա­բա­նա­կան ֆա­կուլ­տե­տը: 10 տա­րի խա­ղա­ցել է թատ­րո­նում: Այ­նու­հետև փո­խադր­վել է Լոս Ան­ջե­լես: Բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րի ա­ռա­ջին գիր­քը՝ «Մեկ օ­րում հինգ ձայն», լույս է տե­սել 1966-ին: Հայ ըն­թեր­ցո­ղը նրան ճա­նա­չեց 1967-71 թթ. բա­նաս­տեղծ Վա­հագն Դավթ­յա­նի հրա­շա­լի թարգ­մա­նութ­յամբ հրա­տա­րակ­ված «Ար­մատ և էութ­յուն» բա­նաս­տեղ­ծութ­յուն­նե­րի ժո­ղո­վա­ծո­ւով: Նրա «Պեդ­րո Ա­մոր» (1969) պիե­սը բե­մադր­վել է Բո­ւե­նոս Այ­րե­սի «Փայ­րո» թատ­րո­նում:
Ա­լի­սիա Կի­րա­կոս­յա­նի պոե­զիա­յի թե­մա­տիկ ա­ռանցքն են սե­րը, մայ­րութ­յու­նը, հայ­րե­նի­քը և փիլի­սո­փա­յա­կան խո­հը: Նա գեր­տա­րա­ծա­կան կոչ­վող բա­նա­ստեղ­ծա­կան շարժ­ման հիմ­նա­դիրն է (տե­սութ­յու­նը հրա­պա­րա­կել է իս­պա­նե­րեն, հա­յե­րեն և անգ­լե­րեն): Նրա պոե­զիա­յին բնո­րոշ են նե­րաշ­խար­հի պատ­կեր­նե­րը, ար­դիա­կան լեզ­վամ­տա­ծո­ղութ­յու­նը, բա­նաս­տեղ­ծա­կան վե­րաի­մաս­տա­վո­րում­նե­րի ինք­նա­տի­պութ­յու­նը: Ա­լի­սիա Կի­րա­կոս­յա­նի ո­րոշ գրքեր նկա­րա­զար­դել է Պաբ­լո Պի­կա­սոն: 1993 թվա­կա­նին Բրա­զի­լիա­յի Սան-Պաբ­լո հա­մալ­սա­րա­նում պաշտ­պա­նել է դոկտո­րա­կան ա­տե­նա­խո­սութ­յուն՝ գրա­կա­նութ­յան բնա­գա­վա­ռում:
Նուրբ, խո­րազ­գաց բա­նաս­տեղ­ծու­հու հի­շա­տա­կը կապ­րի իր սիր­ված բա­նա­ստեղ­ծութ­յուն­նե­րով և եր­գե­րի վե­րած­ված հրա­շա­լի ստեղ­ծա­գոր­ծութ­յուն­նե­րով:

ՀԳՄ ՎԱՐՉՈՒԹՅՈՒՆ

***
Քո աչքերի հետ
Ես հավերժաբար զրույց եմ արել,
Սակայն եղել եմ ուրիշ մաշկի մեջ,
Ուրիշ երկրի մեջ,
Ուրիշ մի վայրում…
Բայց իմ զրույցը քեզ հետ է եղել,
Քո աչքերի հետ:
Դու նա ես, որն իր բացակայությամբ
Դատարկ է թողնում իմ էությունը:

Նա, ով արարվեց,
Որ ունայնության այս մթնոլորտում
Մենակ չմնամ:
Դու նա ես,
Ով ինձ ուրիշ մի դարում
Ասաց` սպասիր…
Սակայն այս դարում,
Ների’ր, չեմ կարող
Արդեն սպասել…
***
Այնպես եմ ուզում
Անունդ թողնել
Կեսգիշերային
Ավազի վրա,
Որ լուսաբացին
Նա արտացոլված
Լինի ցողերում,
Մինչև քեզ հասնի
Ձայնիս մշուշով պարուրված խոսքս…

Ու ես փախչելով
Հին լռությունից,
Կընդունեմ իսկույն
Սիրո հրամանն անխուսափելի:

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.