Լուսինե ԵՂՅԱՆ

Վաճառված օր,
Վաճառված կյանք,
Վաճառված դիպուկահար,
որքան շատ բան հասցրեցիր
վաճառել,
դեռ կեսօր էլ չկա …

երբ մենք քայլում էինք
թանաքոտ խավարի վրայով,
ու տիեզերքն իր բառախեղդ տողերն էր թափում մեզ վրա,
երբ ագռավները մրսում էին մեր բառերի սակավությունից,
իսկ սանդուղքներին երկարավիզ առնետներ էին նստած`
պատրաստ հոշոտելու մեր սակավամիտ լեզուները,

դու ժպտում էիր…
դու ժպտում էիր…

իսկ թարթիչներիդ վրա ծնված բահով մարդը
փնտրում էր աչքերումս այն ուռուցիկ սենյակը,
որտեղ ինչ-որ մի կին թեյ է պատրաստում
ու ընթացքում գոռում ամուսնու վրա,
թե շաքարավազ չկա…

դու ժպտում էիր.
Ես կծկվում էի….
Շաքարավազ չկար…

Երբ մենք չունեինք հեծանիվ ու
քշում էինք սեփական ոտքերը,
առաստաղը երկնքի էր նման,
իսկ ես վախենում էի մեռնելուց,
վախենում էի դեղատներից, լիալուսնից,
Մոցարտից, սպիտակից,
դու բռնում էիր ձեռքս,
իսկ ես վազում էի հերթական անգամ սպանվելու…

վաճառված կյանք,
վաճառված ձեռք,
վաճառված ընդդիմադիր.
Որքան շատ բան հասցրեցի գնել, դեռ առավոտ էլ չկա…

Երբ մենք կքայլենք մարգագետնի վրայով,
ես թիկնեղ ծաղիկներ կունենամ, դու` ոչինչ,
ես վախեր կունենամ, դու` բժիշկ,
ես գնորդը կլինեմ իմ վերջին պսակի…

մենք երկուսով կքայլենք… կքայլենք…
մենք ազատ ենք,
մենք արդեն վաճառված ենք գոռալով…

***
Պատուհան, որը բացում է ինքնասպանության
փախչող ստվերը,
ոտքերը ձգելով դեպի հավերժության երգ,
կոտրտված ձեռքերով բռնում է կոկորդիցդ
ու արհեստական ձայնով գոռում`
դու հիվանդ ես…

– դու շուտով կմեռնես,- կակազում է չոգևորված ամբոխը,
ու նրանց հրաշքներ քարոզող բերանները վառվում են անլրջության մեջ,
աղոթքները նորաստեղծ ողբի են վերածվում,
ու ռոքը դանդաղում է սկսվող արշալույսի հետ միասին,

վառված արևների մոխիրը սևացնում է ատամներդ,
դառը լուսինը կոշտանում է վերջին մառախուղից,
իրականության զարթուցիչը քնեցնում է քեզ հավերժ,
որ դու չհասցնես տեսնել Մեսիայի գալուստը,

– դու հիվանդ ես, դու հիվանդ ես, դու մեռնում ես,-
գոռում են բոլոր ինքնասիրահարված աղավնիները
ու քեզ մեխում իրականության թովիչ դագաղի մեջ,
որտեղից մի քանի ձեռք ես երկինք ուղարկում,
ու արյան լավան ժայթքում է՝ սպանելով քեզ,
սպանելով այն խաղը, որտեղ դու ավագ ես,
իսկ գնդակը միշտ ցանցում է,

դու հիվանդ ես, դու շուտով կմեռնես.
անառակ որդին այս անգամ տուն չվերադարձավ,
անառակ որդին այս անգամ մնաք բարով չասաց,
նա պարզապես գնաց,
նա պարզապես մեռավ…

Մեկ մեկնաբանություն

  1. Այնքան լավ է, որ ես սկզբից մտածեցի, որ 20-րդ դարավերջի ինչ որ մի դասականի պոեզիա եմ կարդում:

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.