ՎԵՐԱԴԱՐՁՎԱԾ ՏՈԿՈՍՆԵՐԻՑ ԱՅՆ ԵՎ ԱՅՍ ԿՈՂՄԵՐՈՒՄ/ Սաթենիկ ՄԿՐՏՉՅԱՆ

 

­Կար­ծես թե ե­րեքն էլ եր­ջա­նիկ էին. ե­րեք եր­ջա­նիկ կա­նայք. ու­տեստ­նե­րով ծան­րա­բեռ ճա­շա­սե­ղա­նի ե­րեք կող­մե­րը գրա­ված ե­րեք քույ­րեր, ո­րոն­ցից յու­րա­քանչ­յուրն իր մտքում իր երգն էր եր­գում. մեծ քույ­րը՝ ու­րախ մի երգ, որ ի­րենց փոքր քույ­րը ե­կել ու վեր­ջա­պես հայ­րե­նի երկ­րում տա­րի­ներ ա­ռաջ վա­ճա­ռած (կորց­րա՜ծ) տնից ա­վե­լի լավն ու շատ ա­վե­լի մեծն է գնել (չու­զո­ղի ա՛չ­քը դուրս գա), միջ­նեկ քույ­րը՝ ինքն իր նման հան­դարտ ու ջինջ մի երգ, որ ի­րենց փոքր, փխրուն ու նա­զուկ… թո՜ւյլ քույ­րը, ում բա­ժին գոր­ծերն էլ էր ին­քը՝ նրա­նից խլե­լով ու սի­րով կա­տա­րում, և, վեր­ջի­վեր­ջո, ա­մուս­նու հետ՝ ի­րենց տու­նը վա­ճա­ռած ու եր­կու ե­րե­խա­նե­րին վերց­րած՝ հապ­ճեպ մեկ­նած (փա­խա՜ծ) քույ­րը, որ պի­տի տա­րի­ներ տևած ծանր աշ­խա­տան­քով՝ կոպ­տա­ցած ձեռ­քե­րով ու մարմ­նով (ե­րա­նի՝ միայն ձեռ­քե­րով ու մարմ­նով)՝ գար ու նյու­թա­կա­նաց­ներ հայ­րե­նի երկ­րում տուն ու­նե­նա­լու ե­րա­զան­քը, և տա Աստ­ված, որ տա­րե­կան գո­նե մեկ ան­գամ՝ ամ­բողջ ըն­տա­նի­քով, կա­րո­ղա­նա գալ ու վա­յե­լել այն, և, վեր­ջա­պես, նույն ին­քը՝ փոքր քույ­րը՝ ու­րախ ել­ևէջ­նե­րով ընդ­միջ­վող ցա­վոտ մի երգ, որ (ճիշտ է, ծանր, շատ ծանր աշ­խա­տան­քով) ի՛նքն էլ, վեր­ջա­պես, ի­րենց փոք­րիկ հայ­րե­նի­քում իր բա­ժին փոք­րիկ հայ­րե­նիքն ու­նե­ցավ…
Եվ ա­վագ քույ­րը գոհ էր, շա՜տ գոհ, որ փոքր քույրն իր նոր տան բա­նա­լի­նե­րը վստա­հե­լու է ի­րենց միջ­նեկ քրո­ջը. բա ո՜նց, թող նա տեր կանգ­նի սի­րե­լի քրոջ տանն ու դռա­նը. հո ին­քը՝ մե­ծը, քա­ղա­քի մի ծայ­րից չի՞ գա­լու մյու­սը՝ ար­հա­մար­հե­լով աչ­քա­ծակ, մեկ ան­գամ ար­դեն ա­սած և, սո­վո­րութ­յան հա­մա­ձայն՝ ա­նընդ­հատ կրկնվե­լիք. «­Տե­սա՞ր, որ քեզ չվստա­հեց, ու կտես­նես, որ դեռ…», ո­րին ին­քը մտքում պի­տի. «­Լավ ա­րեց՝ աչքդ էլ հա­նեց՝ քո ի՜նչ գործն է. ե­րե­խե՞քդ են մնա­ցել, ա՛յ…»: Եվ ա­մու­սի­նը՝ կնոջ մտքի… չբարձ­րա­ձայն­վա՜ծ մտքի պա­տաս­խա­նից կա­տա­ղած՝ դրան պի­տի հա­կա­դար­ձի ու լրաց­նի կի­սատ միտ­քը. «Եվ կտես­նես, որ տունն էլ վեր­ջի­վեր­ջո… Ա՛յ, կտես­նե՜ս…»,- ո­րին, նո­րից պի­տի կի­նը նրա՝ «ծակ աչ­քը հա­նե­լով»,- ու սևե­ռուն նա­յե­լով դեմ­քին. «­Գո­նե ձենդ կտրիր», ո­րին ա­մու­սի՜­նը բարձ­րա­ձայն՝ «­Ձեր…- հայ­հո­յի,- ձե՜ր…»:
Եվ միջ­նեկ քույ­րը՝ հա­կա­մարտ զգա­ցո­ղութ­յամբ. բայց ին­չո՞ւ ի­րեն և­ ոչ թե՝ մե­ծին… գո­նե ա­ռա­ջար­կե՜ր. բա որ նե­ղա­նա՜ հան­կարծ…
Եվ փոքր քույ­րը. «­Բա էլ ո՞ւմ, ե­թե ոչ միջ­նեկ քրո­ջը, և, Փառք Աստ­ծո, որ ա­մուս­նու գնած նո­րա­կա­ռույց տու­նը սի­րե­լի միջ­նե­կի տան, որ­տեղ և­ ին­քը հանգր­վա­նել է, կող­քին է… »:
Եվ կար­ծես թե…
Բայց ոչ թե՝ «կար­ծես», այլ ե­րեքն էլ իս­կա­պե՛ս եր­ջա­նիկ էին. ե­րեք եր­ջա­նիկ կա­նայք. ու­տեստ­նե­րով ծան­րա­բեռ ճա­շա­սե­ղա­նի ե­րեք կող­մե­րը գրա­ված ե­րեք քույ­րե­րը, ո­րոն­ցից յու­րա­քանչ­յու­րը…

Եվ ուշ մի ժա­մի, երբ տաք­սի հրա­վի­րե­լով՝ ար­դեն ճա­նա­պար­հել էին ա­վագ քրոջն ու կե­րակ­րել միջ­նե­կի՝ աշ­խա­տան­քից տուն դար­ձած ան­դամ­նե­րին ու մնա­ցել եր­կու­սով՝ փոքր քույ­րը.
– Տասն­հինգ օ­րից,- էր ա­սել միջ­նե­կին,- տասն­հինգ օ­րից մեկ­նում եմ,- ո­րը լավ գի­տեր վեր­ջինս ու ցան­կա­նա­լով ցան­կա­նում էր հե­տաձ­գել, մի քիչ էլ հե­տաձ­գել ար­դեն «մի քիչ» հե­տաձգ­ված պար­տա­դիր լի­նե­լի­քը, և.
– Գի­տեմ,- պա­տաս­խա­նել,- լա՛վ գի­տեմ, ու ե­րա­նի…
– Դա էլ կլի­նի,- են­թադ­րե­լով քրոջ՝ ի­րենց ընդ­միշտ վե­րա­դար­ձի ե­րա­զան­քը՝ ժպտա­ցել,- ա­մե­նաու­շը՝ մեկ-եր­կու տա­րուց՝ դա էլ կլի­նի,- ա­սել,- բայց հի­մա…- ու հա­պա­ղել մի պահ, բայց հի­մա՝ այս մնաց­յալ տասն­հինգ օ­րե­րից տասն­չոր­սը նվի­րե­լու եմ մեր ե­կե­ղե­ցի­ներ այ­ցե­լութ­յուն­նե­րին, կա­րող է՞…
– Ո՞նց թե,- ընդ­հա­տել էր միջ­նե­կը,- ո՞նց թե՝ «կա­րող է». դա էլ հա՞րց էր, որ…
– Մի՛ նե­ղա­նա,- ժպտա­ցել էր փոք­րը,- պար­զա­պես, վաղ ա­ռա­վոտ­վա­նից սկսվող ու տասն­չորս օ­րում յոթ ե­կե­ղե­ցի­ներ և՛ գնա­լը, և՛ վե­րա­դառ­նա­լը՝ ոտ­քո՜վ…
– Օ՜,- ե­րե­խա­յի նման ու­րա­խա­ցած՝ ընդ­հա­տել էր միջ­նե­կը,-օ՜, ա­վե­լի լավ բան անհ­նար կլի­ներ մտա­ծել ան­գամ՝ ոտ­քո՜վ… Էդ հո ուխ­տագ­նա­ցութ­յուն­նե­րի մի ամ­բողջ ծրա­գիր է… Թող ըն­դու­նե­լի լի­նի…
Եվ.
– Ա՛­մեն,- կես­գի­շե­րը եզ­րա­փա­կել էին եր­կու­սով,- Ա՛­մեն:

Եվ եր­կու օ­րից էլ կարճ թվա­ցած երկ­շա­բաթ­յա տասն­չորս օ­րե­րը, և նույն այդ՝ տասն­չոր­սե­րորդ օր­վա ե­րե­կո­յան՝ մարմ­նով՝ խոն­ջա­ցած ու հո­գով՝ թեթ­ևա­ցած, խզե­լով ա­ղոթք­նե­րով ու ծո­մա­պա­հութ­յամբ լե­ցուն օ­րե­րի լռութ­յու­նը, փոքր քույրն ա­սել էր ի­րե­նից ա­վա­գին.
– Իսկ հի­մա վեր կաց՝ գնանք, որ դու՝ քո ար­դար ձեռ­քով, բա­ցես Հով­հան­նե­սի,- այ­սինքն՝ ա­մուս­նու,- գնած ու իմ՝ դեռ ոտք չդրած տանս դռնե­րը:
Ու վեր­ջինս ժպտա­ցել էր մոր նման ՝ ի­հա՛ր­կե:
Ու գնա­ցել էին միջ­նեկ քրոջ տա­նից ըն­դա­մե­նը մի քա­րըն­կեց հե­ռա­վո­րութ­յան վրա գտնվող տուն, և քույ­րը բա­ցել էր տան դար­պաս­նե­րի դռան կրկնա­կի կող­պեք­նե­րը ու ներս թո­ղել տան­տի­րու­հուն, որ մի պահ կանգ առ­նե­լով եր­կու կող­մից գե­ղե­ցիկ այ­գիով շրջա­պատ­ված նո­րա­կա­ռույց ու շքեղ երկ­հարկ տան դի­մաց, ճշմա­րիտ քրիս­տոն­յա­յի կար­գով` խա­չա­կնքել էր տունն ու բա­կը, պար­տե­զը, և ն­րա օ­րի­նա­կին էր հետ­ևել նրա­նից ա­վա­գը, ում տա­նը գրե­թե եր­կու ա­միս հյո­ւըն­կալ­ված կրտսե­րը նույ­նիսկ մեկ ան­գամ չէր ակ­նար­կել իր նոր տու­նը տես­նե­լու ցան­կութ­յան մա­սին իսկ, և հի­մա՝ մեկ­նե­լու նա­խօ­րեին, երբ ին­քը՝ նրա­նից մե­ծը, հա­մոթ ի­րեն, մո­ռա­ցել էր, որ…
Ու հան­կարծ նրան թվա­ցել էր, թե ինքն ա­կա­մա կանգ­նել է ա­նի­մա­նա­լի մի գաղտ­նի­քի դի­մաց, ո­րին՝ դու­ռը բա­ցած ու ներս նա­յած՝ չառնչ­վե­լու իր ցան­կութ­յունն ա­վե­լի մեծ է, քան այն ի­մա­նա­լու գայ­թակ­ղութ­յու­նը. «­Տե՛ր, քեզ մե­ղա՜…»,- և­ ա­պա, քրոջ խնդրան­քով՝ բա­ցել նաև տան դու­ռը, ո­րի շե­մից աջ ոտ­քը ներս դնե­լով՝ կրտսերն ա­սել էր.
– Բարև, տո՛ւն ջան,- և­ ա­սել այն­պի­սի ջեր­մե­ռան­դութ­յամբ, որ եր­կու­սին էլ թվա­ցել էր, թե լսե­ցին ինչ­պես է սրտա­բաց տունն էլ ի­րենց ա­սել՝ «­Բարև,- և­ ա­սել,- բա­րով ե­կաք»:
Եվ դար թվա­ցող մի պահ լռե­ցին նրանք բո­լո­րը՝ տու­նը, տան նո­րըն­ծա տի­րու­հին և ն­րա՝ ե­րեք ա­միս ա­ռաջ կրտսեր քրոջ ա­մուս­նու և­ իր՝ միջ­նե­կի որ­դու հետ այս տան դու­ռը բա­ցած ու նրան. «­Բարև այս տա­նը»,- ա­սած քույ­րը, որ շունչ քա­շեց թեթ­ևա­ցած ու. «­Չէ՛, ինչ գաղտ­նիք, ինչ բա՜ն»:
Եվ տու­նը հա­յաց­քով գրկե­լու նման ժպտա­ցող կրտսեր քույ­րը.
– Բարև, տո՜ւն ջան,- կրկնեց ու նստեց նոր ու շքեղ (կեց­ցե նրբա­ճա­շակ ա­մու­սի­նը) կա­հույ­քի բազ­մո­ցին, և­ եր­րոր­դե­լով տված՝ «­Բարև, տուն ջան» ող­ջույ­նը,- ա­վե­լաց­րեց,- «­Նե­րիր, որ ա­վե­լի շուտ չէի կա­րող ես՝ մե­ղա­վորս, գալ ու ներս մտնել…»:
Եվ միջ­նեկ քրոջ ար­յու­նը սա­ռեց ե­րակ­նե­րում. «Ո՛չ, գաղտ­նի՜­քը կա՛, այն գո­յութ­յուն ու­նի, թե­կուզ թե­րա­սած, բայց… գաղտ­նի­քը, որ աս­վում ու չէր աս­վում հենց այն պա­հին, երբ ին­քը՝ հանգս­տա­ցած ժխտել էր դրա գո­յութ­յու­նը, և ն­րա՝ պա­պանձ­ված քրոջ փո­խա­րեն, պի­տի կար­ծես լսեին հենց նրա՝ տան. «ին­չո՞ւ և ի՛նչ…»,- հար­ցե­րը:
Եվ ա­ռանց հաշ­վի առ­նե­լու, թե ո՞վ տվեց և ին­չո՞ւ տվեց այդ հար­ցե­րը, և արդ­յո՞ք որ­ևէ մե­կը տվեց դրանք, կրտսեր քույ­րը՝ տան ու միջ­նեկ քրոջ ա­կան­ջին. «Ա­ռանց մաքր­վե­լու,- շշնջաց,- ա­ռանց մաքր­վե­լու մեծ մեղ­քից՝ ես չէի կա­րող մտնել իմ նոր տուն ու… պղծե՛լ այն»:
Ին­չի՞ մա­սին է խո­սում կրտսեր քույ­րը. մի՞­թե նա չի զա­ռան­ցում, և­ ե­թե՝ ոչ, ու­րեմն՝ ինքն է՞լ էր նրա հետ՝ նրա ո՞ր մեղ­քի հա­մար ան­ցել ա­պաշ­խա­րութ­յան տասն­չոր­սօր­յա ճա­նա­պարհ­նե­րով՝ և… և ո՞ր մեղ­քի, որն ուր որ է կպայ­թեց­նի իր ան­տեղ­յակ ու­ղեղն ու սիր­տը, և­ որն իր սի­րե­լի քույ­րը՝ ի՞նչ ի­մա­նաս, թե երբ­վա­նից է մեն-մե­նակ տա­րել, ու ինչ­պե՞ս է դի­մա­ցել դրան, ո­րը՝ չի­մա­նա­լով էլ է հի­մա դո­ղո՜ւմ ին­քը… Եվ հի­շե­լով տա­տի խոս­քը. «Այբ-ն­ ա­սո­ղը՝ Բեն-ն­ էլ կա­սի»՝ ցնցվե՛ց ու կուչ ե­կավ. ե­թե նույ­նիսկ չի էլ հա­ղոր­դակց­վել կամ հա­ղոր­դակց­վե­լու այդ գաղտ­նի­քին, միև­նույնն է՝ այն գո­յութ­յուն է ու­նե­ցել և­ ու­նի, որ տան­ջել է ա­նուշ քրո­ջը, և հու­շիկ նստեց նրա կող­քին. ե­թե հարկ հա­մա­րի՝ որ­քան էլ ծանր լի­նի այն լսե­լը, թող պատ­մի ու ա­զատ­վի հո­գում կու­տակ­վա­ծից, ո­րը՝ կանգ­նել կո­կոր­դին ու ո՛չ ցան­կա­նում է դուրս գալ և ո՛չ էլ՝ կուլ գնալ…
Ե­րե­կոն գի­շե­րա­նում էր, ու եր­կու­սի աչ­քե­րից փա­խած քու­նը՝ վի­րա­վոր­ված, դուրս թռավ ա­մառ­նա­վեր­ջի բաց պա­տու­հա­նից դե­պի պայ­ծառ լույ­սե­րով ո­ղող­ված քա­ղաք՝ գտնե­լու ի­րեն սպա­սող­նե­րին…

– Եր­ևի հի­շում ես,- միջ­նեկ քրո­ջը թվաց, թե ջրհո­րի խոր­քե­րից դուրս ցայ­տած ծա­նոթ, սա­կայն շատ հե­ռա­վոր ձայ­նը վեր թռցրեց ի­րեն ու նե­տեց փա­փուկ, շատ փա­փուկ տա­րա­ծութ­յան վրա, որ­տեղ չգի­տես, թե որ­տե­ղից հայտն­ված և կող­քը նստած քույ­րը՝ չտես­նող հա­յաց­քը մխրճած պա­տու­հա­նից այն կողմ՝ ան­թա­փանց խա­վա­րի խոր­խո­րատ­նե­րը, խո­սում էր՝ ա­ռանց զգա­լու որ­ևէ մե­կի ներ­կա­յութ­յու­նը, գու­ցե և՝ ինքն իր հետ,- եր­ևի հի­շում ես, թե ես ու Հով­հան­նեսն ինչ­պես ըն­կանք… կա­մա՜ց-կա­մաց ընկղմ­վե­ցինք ա­րա­գութ­յամբ ծլար­ձա­կող տո­կոս­նե­րի՝ այլևս բաց չթող­նող գիր­կը…
Եվ այժմ՝ տաս­նամ­յակ­ներ անց, միայն ի­րենց հայտ­նի դա­ժան տքնութ­յամբ՝ տո­կոս­նե­րի գե­րութ­յու­նից ա­զա­տագր­ված քույրն ինքն էր հի­շել, թե ինչ­պես էր ի­րենց ա­վագ քույ­րը ե­կել ի­րենց տուն և ի­րեն մե­նակ գտնե­լով՝ թեթ­ևա­ցած.
– Մար­դուդ կա­սես,- հևա­ցել,- մար­դուդ կա­սես՝ հե­ռու մնա մեր վաշ­խա­ռո­ւից ու չընկ­նի դրա թա­կար­դը…
– Բայց,- ան­մի­ջա­պես հաս­կա­նա­լով, թե ում ու ին­չի մա­սին է խոս­քը՝ կրտսե­րին ընդ­հա­տեց միջ­նե­կը,- բայց…
– Էլ ինչ բայց. վաշ­խա­ռուն… ի՜նչ՝ վաշ­խա­ռու՝ սա՛ր­դը… մո՜ր­մը, ըստ իր սո­վո­րութ­յան՝ պինդ էր բռնել իր զո­հին, ով խնդրանքս ու ա­ղա­չանքս… ոչ միայն թո­ղեց ան­պա­տաս­խան, այլև.
– Ախ­պոր նման մարդ է,- ա­սաց,- ի՞նչ եք ու­զում խեղ­ճից…
Օ­րերն անց­նում էին, ու «ախ­պոր նման մարդն» ա­մեն օր գա­լիս էր – գ­նում. «­Հո օ­տար­ներ չե՞նք, մի օր ան­պայ­ման լույս կբաց­վի բո­լո­րիս վրա, չվա­խե­նաս… չվա­խե­նա՜ք»…­ ու իր «շնոր­հած» փո­ղե­րով՝ կուշտ ու կուռ ընդ­մի­ջում­ներ ա­նում «ախ­պոր» տա­նը…
Բայց լույ­սը կա­մաց-կա­մաց տամ­կա­նում էր, ու մի օր էլ, երբ «ախ­պոր նման մար­դը», որն ար­դեն ժա­մա­նակ չու­ներ. «Ես էլ եմ խեղդ­վում,- հայ­տա­րա­րեց,- ես էլ եմ խեղդ­վում, ախ­պե՛ր ջան, էլ չեմ կա­րող սպա­սել»,- լրի՛վ խա­վա­րեց:
Ե­րե­կո­յան գնա­ցի մեր քրոջ տուն, որ­տեղ.
– Վա՜յ, էս ում սի­րուն քե­նին է ե­կել,- ա­սե­լով՝ նա ինձ խլեց մեր քրոջ գրկից ու տա­րավ իր վաշ­խա­ռո­ւա­կան խուց՝ ցույց տա­լու հա­մար «իր ախ­պեր» Հով­հան­նե­սի թանկ ստո­րագ­րութ­յուն­նե­րով լե­ցուն «դավ­թար­նե­րը»…
– Բայց մի՞­թե մենք…
– Ի՞նչ ի­մա­նամ, ա՛յ քե­նի ջան, ինչ ի­մա­նամ՝ դո՞ւք, թե՝ ու­րիշ­նե­րը՝ ձեր փո­խա­րեն…
Գ­լուխս պտտվեց…
Եվ նա, «եղ­բոր նման բռնե­լով թևիցս»՝ նստեց­րեց:
– Դու քեզ հա­վա­քիր, ա՛յ քե­նի ջան,- ու ջուր տվեց,- ե­րե­խա չլի­նե՛ս, էդ փո­ղե­րը հո քեզ­նից թանկ չե՞ն…
­Մի կերպ «ուշ­քի ե­կա».
– Բայց ե-րե-խա-նե՜­րըս…
– Հա՜,- մտա­խոհ կանգ­նեց դի­մացս,- հա՜, ե­րե­խա­ներդ… Ես էլ եմ ա­սում՝ բա ե­րե­խա­նե՜րդ…
Ու լռութ­յու­նը եր­կա­րում էր. ի­մը՝ ա­նե­լա­նե­լիութ­յու­նից, նրա­նը՝ օգ­նութ­յան ձեռք մեկ­նե­լու մտա­հո­գութ­յամբ…
Եվ վեր­ջա­պես.
– Ե­թե իս­կա­պե՛ս մտա­ծում ես ե­րե­խա­նե­րիդ մա­սին…- լփռտաց ու թաց հա­յաց­քով կեղ­տո­տե­լով ամ­բողջ էութ­յունս՝ ու­սե­րիցս ի­ջավ…
Եվ միջ­նեկ քրոջ սիր­տը՝ բռնված ճնճղու­կի նման թփրտաց կրծքա­վան­դա­կում, ու կրտսեր քույ­րը՝ զգա­լով նրա վի­ճա­կը,- միջ­նեկ քրոջ վա­խի դի­մաց փա­կե­լով հի­շո­ղութ­յու­նը խեղ­դել փոր­ձող աչ­քե­րը՝ օ­րո­րեց գլու­խը՝ ո՜չ… ա­պա՝ շա՜տ հե­տո բա­ցեց աչ­քերն ու պինդ սեղմ­ված բե­րա­նը.
– Բայց նա՝ այդ սար­դը, միև­նույն է, ինձ դարձ­րեց մեղ­քի տեր, որն այ­սօր այն­քան էլ չի ըն­կալ­վում որ­պես մեղք, այն էլ՝ մե՜ծ մեղք՝ ա­նե՛ծք…
Եվ ո­րոշ չա­փով հանգս­տա­ցած քույ­րը, կրկին լար­վեց ու հակ­վեց դե­պի կրտսե­րը, ով.
– Ա­նիծ­յա՛լ լի­նես, շո՛ւն,- նե­տե­ցի ա­տամ­նե­րիս ա­րան­քից,- ե­րիցս ա­նիծ­յալ, և­ ա­նիծ­յալ լի­նի քո տու­նը, ու այդ տան մեջ թող եր­բեք չհնչի ո՛չ սե­փա­կան, ո՛չ էլ ձեռք­բե­րո­վի մի ե­րե­խա­յի լա­ցի ձայն,- ու դուրս վա­զե­ցի՝ հե­տո հաս­կա­նա­լու հա­մար բա­նից ան­տեղ­յակ մեր մեծ քրոջ.
– Ո՜ւր, ախր հաց եմ դրել…- կան­չը:

Եվ ամ­բողջ օ­րը «պա­տե­պատ խփվե­լով»՝ ե­րե­կո­յան ա­սա­ցի իմ ան­խո­հեմ ա­մուս­նուն.
– Վա­ճա­ռի՛ր այս տու­նը, ա­րա՛գ վա­ճա­ռիր՝ թե­կուզ ըն­դա­մե­նը պարտ­քերդ փա­կե­լու և տոմ­սեր գնե­լու ար­ժե­քով, վա­ճա­ռի՛ր. գնում ենք՝ թա­լան­վա՛ծ. կորց­րա՜ծ մեզ հա­մար, կամ, գո­նե ինձ հա­մար, ա­մե­նա­թանկ բա­նը՝ մեր ԵՐԿԻՐԸ, ու հի­շի՛ր, որ մեզ՝ ինձ ու ե­րե­խա­նե­րիս, դու ՀԱՅՐԵՆԻ՛Ք ես պարտք:


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home/graka164/public_html/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.