ԱՆՏՈՆԻՆԱ ՄԱՀԱՐԻ

ԱՆՏՈՆԻՆԱ ՄԱՀԱՐԻԱՆՏՈՆԻՆԱ  ՄԱՀԱՐԻ

Նա ապրեց դժվարին, բայց իմաստալից կյանք: Կյանքի արշալույսին՝ քսաներկու տարեկանում, հայտնվեց բանտում, հետո՝ Կոմի մարզի ճամբար, հետո՝ Սիբիր… ցմահ աքսոր, որը պիտի դառնար ճակատագրական նրա ու Գուրգեն Մահարու համար: Հպարտ, կամքով անկոտրում լիտվուհին դարձավ հայ գրողի գթության քույրը՝ խլելով նրան մահվան ճիրաններից, եղավ միակ հավատարիմ ընկերը՝ «Այրվող այգեստանների» դեմ սկսված հալածանքներից հետո: Նա եկավ ու մնաց Երևանում, որպեսզի չխեղաթյուրվի պատմությունը. այդ պատգամն էր նրան թողել Մահարին:

Նա կարողացավ արժանապատվորեն ապրել իր ու Գրողի կյանքը և այդ կյանքը դարձնել գիր՝ «Իմ ոդիսականը», «Հուշեր», «Հուշեր ու պատմվածքներ», «Հին ամրոցի գաղտնիքը»:

Նրա մահը սպասված հանդիպումն է իր կյանքի միակ ուղեկից Գուրգեն Մահարու հետ, ու միայն մեզ անհասանելի մի տիրույթում ինքը վերջապես կիմանա՝ իր անչափ սիրո ու հավատարմության մեջ որքանն էր Գրողի չափաբաժինը և որքանը՝ ամուսնունը:

 

Կարինե ԽՈԴԻԿՅԱՆ

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.