Գևորգ ԽԱՉԱՏՈՒՐ

Գնչուները գնացին
Գնչուները հենց որ տեսան
Մենք էլ անկախ մնացինք,
Իրենց եղած-չեղածն առան
Եվ սուսուփուս գնացին:

Ամեն գնչու ծնված օրից
Ե՛վ գուշակ է, և՛ անկախ.-
Ու լավ գիտե, թե որտեղից
Երբ հեռանա անհապաղ:

Եվ գնչուհուց հայն առաջին
Երբ երգելով փող խնդրեց,
Չհավատաց նա իր աչքին,
Տվեց մանրն ու խորհեց.

– Թե սկսեց հայը մուրալ`
Էլ նրա դեմ խաղ չկա…
Պետք է հանգիստ մի տեղ գնալ,
Որտեղ ոչ մի հայ չկա:

Այսպես նրանք կռահելով
Վիճակն իրենց անիծյալ,
Անհետացան` մեզ թողնելով
Արվեստն իրենց մուրացյալ:

Գրչակը
Տողի մասին չի մտածում
Հեշտագիր այս գրչակն ունայն:
Նրա վեճը Նարեկացու
Գրքի կազմի հետ է միայն…

Ասելիքը նրա համար
Խնդիր է լոկ տասնորդական:
Միայն տեսքը լինի կայտառ`
Գովազդի պես հիացական:

Իր վերընթաց սահուն բախտն է
Նրան բերել այդ համոզման,
Որ` ինչքան գիրքն իր լինի հաստ,
Մեծ կկարծեն իրեն այնքան:

Եվ հիմա նա խզբզանքն իր
Մեծ խնամքով ի մի բերել,
Ինքնահիաց եռանդով ժիր,
Մի շիկ գիրք է մեջտեղ հանել:

Տեսքը նրա շքեղաշուք
Սուրբ մագաղաթ լինի ասես:
Մինչ այդ գրքում իմաստազուրկ
Մի խոսուն տող չգտա ես:

Հաստությանն եմ նայում գրքի,
Եվ որակին` թղթի, կազմի,
Եվ հանգում այն անլուրջ մտքին,
Որ` կուռքն էլ չի նրան հասնի:

Ու հիմա ես ոտքի վրա
Միտք եմ անում ու ափսոսում,
Որ պլստան գիրքը նրա
Պետք չի գա իսկ պետքարանում:

Բայց, ավաղ, ժիրն այդ անանուն
Մրցանակներ ունի բազում,
Քանզի չունի նա մրցակից
Քծնանք կոչված ձիրքի մարզում:

Գրեք մեկնաբանություն

Ձեր էլ․փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են * -ով։

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.